دریا ءِ کسّہ گوشدارگی انت

 

دریا ءِ کسّہ گوشدارگی انت

بلوچ سرڈگار ءِ زیبائی اش اِنت کہ ھر دمگ ءِ موسم ءُ مردمانی تب ءَ ھوار، ھود ءِندارگ ءُ زید ھم جتا انت۔ جاھے انچیں ریگزار اَنت کہ نہ کسے ءَ سر دیستگ انت ءُ نہ دل۔ جاھے انچیں برزیں ھسار انت کہ ٹلّان اش آسک ءُ آھوگ چر اَنت ءُ جاھے سبزگ ءُ جنگلاں ھوار ھشکیں گیابان ءُ سیرکگیں پٹّ اَنت۔ یک گوٛرے گنج آبادیں زِر اِنت ءُ دگہ دیمے سبز ءُ شادابیں ڈگار ءُ مچکدگ اَنت۔ بلئے بھتاور ھما اِنت کہ آئی ءَ اے سرجمیں سرڈگار دیستگ، جتائیں دمگانی مردمانی گوں نند ءُ نیاد کتگ ءُ ابرم ءِ زیبائی ءِ ندارگے سما کتگ اَنت۔ جتائیں کارستانی کسّہ یے اِشکتگ انت، وھد ءُ جاورانی اثر ءُ چاگردی پرُشت ءُ پروشانی چیدگے مار اِتگ اَنت ءُ گوں ھمیشاں زند ءِ کُتہ کاریانی نبشتہ کنگ ءِ ھاٹیگے است۔

جاوید ایم۔بی ھم مئے سنگتے (سنگتی ءِ سیادی ءَ پیسر ءَ گیشّیناں دانکہ جاوید پدا دل ءَ مہ کنت۔ چوناھا من ھر سنگتے ءِ ساچشتانی سر ءَ کہ گپّ جتگ، پدا الّم چہ من دلگران بوتگ ءُ جاوید من ءَ دلگرانی ءَ دل نہ بیت) ءُ انچیں کارستے کہ آئی ءَ اے ڈیھ ءِ بازیں ندارگے دیستگ ءُ سما کتگ۔ بازیں راجمانی ءُ چاگردی پرشت ءُ پروشانی چم دیستیں گواہ اِنت۔ گوادر ءِ تیاب ءِ ریکانی سر ءَ آئی ءِ کسانی گوٛستگ ءُ ھمے ریکانی وشبو آئی ءَ داں روچ ءِ مروچی گون اِنت۔ شال ءِ سورمگیں کوھانی تمردی ءِ کسّہ آئی ءِ دل ءَ انچو نشتگ انت کہ اگاں بیگاہ ءَ پدی زِر ءِ واڑو ءَ نندیت ءُ باتیل ءَ ندارگ کنت، ھود ءَ ھم چلتن ءِ دروشم چہ آئی ءِ چمّاں اندیم نہ اِنت۔

جاوید چوناھا اھوالکارے ءُ پہ دل ءُ ستک اھوالکارت۔ اناگت ءَ یک روچے من سئی بوتاں کہ آئی ءِ گدارکے پیداک انت۔ دیر نہ گوٛست کہ ودار ءِ موسم ءَ جت ءُ شت ءُ  جاوید ءِ گدارک ”دریا کسّہ کنت“ دست کپت۔ زند ءِ دزگٹّی ءُ جنجالانی سبب ءَ باریں داں چینچو وھد ءَ کتاب ھمد ءَ کپت ءُ دنزاں گپت۔ اناگتی یک روچے من چنڈ اِت ءُ وانگ کہ بنا کت، پدا یلہ دات نہ کت۔ یکّیں جاہ ءَ کسّہ سرجم ءَ ونت ءُ نوں پاد اَتکاں۔ چریشی ءَ یک چیزے ءَ وَ من دلجم بوتاں کہ جاوید کسّہ ءِ آرگ ءِ رِپک ءَ زانت۔ وانوک ءَ ھمبراہ کت کنت۔ پدا انچیں جیڑہ ءُ بنگپّے آئی ءَ گچین کتگ کہ اشی ءِ سر ءَ فیس بکی پوسٹے ءِ لائیک کنگ ءَ مئے دست لرز اَنت ءُ آئی ءَ ھمے جیڑہ ءِ سر ءَ سرجمیں کتابے نبشتگ۔ مروچاں وَ جاور انچوش انت کہ بازیں لبزانی بدل ءَ ما وتی جند ءِ وتگڑیں لبز جوڑینتگ ءُ ھماھاں کارمرز کن ایں۔ پہ درور ما گپّ ءُ تراناں ھجبر نہ اے ملک ءِ نام ءَ گپت کن ایں، نہ اشی ءِ لشکر ءِ نام ءَ گِپت کن ایں ءُ نہ کوھاں سری ئیں ورناھانی کسّہ یے آؤرت کن ایں۔ بگندئے ما زندگ ایں، بلئے زندگی مردمانی شاھیم ءَ ما بائد وت ءَ مہ تور ایں۔ اے ڈولیں جاوراں اگاں ورنائیں نبشتہ کارے کہ ھمے ملک ءَ نشتگ ءُ ھمے جاوراں زندگ انت ءُ انگت اینچو توکل کنت ءُ چوشیں بنگپّانی سر ءَ نبشتہ کنت، آئی ءِ توکل ءَ سلام انت۔

دومی ھبر اش اِنت کہ لبزانک، لبزانک اِنت، تُری کتابے ءِ بنگپّ چینچو پُر ارزشت بہ بیت یا نبشتہ کار تئی ھرچی نزّیکیں سنگتے بہ بیت۔ چیزے کہ شنگ بیت ءُ نھادی ءَ کئیت، ھود ءَ نبشتہ کار مُرتگ ءُ تھنا ساچشت زندگ انت۔ لبزانک ءِ شاھیم ءَ ھرچی یے کہ تورگ بیت، ھود ءَ درائیں سیادی یکّ کرّے ءَ مان انت ءُ تھنا ساچشت ءِ نزوری ءُ جوانی پشت کپ انت۔ البت یک چیزے ءَ من ھیران بوتاں کہ جاوید ءِ ڈولیں جوانیں اھوالکارے ءِ کتاب ءِ چاپ بوھگ ءَ پد آئی ءِ سر ءَ اینچو گپّ ءُ تران یا نبشتہ نہ بوت کہ بوھگی ات۔ بلوچی ءَ چوناھا ھم کسّھی لبزانک ءَ ھمیش انت نوکی بود کتگ ءُ مردماں چہ شیئر ءَ گیش کسّہ ءِ نیمگ ءَ دلگوش گوٛر کتگ۔ گڑا بائد اِنت نوکیں کسّہ کار کہ دیما آھان انت، آھانی ساچشتانی سر ءَ گپّ بہ بیت۔ پہ سنگتی ءُ براتی داں کدین ءَ ما لبزانکی دنیا ءَ وت ءَ زندگ داشت  کن ایں۔

نوں بیا اِد جاوید ءِ کسّہ ءَ کمّے پرّ ریچ ایں۔ اے کسّہ ءِ بنجاھی کارست دو انت  یکّے کسّہ کار ”من“ اِنت ءُ دومی کیپٹن اِنت۔ 

کسّہ ءَ پہ لھتیں چیز الّمی انت۔ اوّلی چیز بنجاھی ھیال انت کہ سرجمیں کسّہ ھمیشی ءِ چاگرد ءَ ترّیت ءُ درائیں وئیل ءُ واقعہ وڑے نہ وڑے ءَ گوں ھمیشی ءَ بندوک بنت۔ دومی کسّہ ءِ بندات ءُ آسر ھم باز ارزشت دار اَنت۔ بندات انچوش بہ بیت کہ آ کسّہ ءِ بنجاھی ھیال ءَ پدّر بہ کنت۔ جاوید کسّہ ءَ چو بندات کنت:

”شھراں مردم رودین انت ءُ مردماں شھر چریشاں یکّے چہ دومی ءَ بے سما بہ بیت گڑا آ درامد بیت۔“ (تاکدیم.7)

اگاں اے گالِرد ءَ بہ چار ایں، اد ءَ نہ ندارگے پیش دارگ بوتگ، نہ کارستے گپّ ءَ اِنت ءُ نہ کہ مردم سما کنت کسّہ کجام دیما رؤگ انت، البت یک چیزے پدّر بیت کہ اے کسّہ شھرے ءُ ھود ءَ نشتگیں مردمانی بابت ءَ اِنت۔ نوں اے کجام شھر اِنت، چونیں شھرے،ھود ءِ مردم چون انت؟  آ باریں چہ وتی شھر ءَ درامد بوتگ انت، یا شھر انچو گروناک انت کہ وتی جند ءِ اوبادگاں چہ سِستگ، یا شھر ءَ دگہ مزنیں وئیل ءُ ھوپے کپت، شھر ءِ دیمروی کتگ، یا سرجمیں شھر تباہ بوتگ، اے ھما جست انت کہ گوں اوّلی گالرِد ءِ وانگ ءَ سر کشّ اَنت۔ پمشکا چو گشگ کہ کسّہ کار ءَ بندات انچیں رنگے ءَ کتگ دانکہ وانوک چمداں گوں آئی ءَ ھمبراہ بہ بیت ءُ آ وتی مکسد ءَ سوبین بوتگ۔ گدار یا کسّھانی بندات  ھما اوّلی پدیانک اِنت کہ وانوک چمداں سر کپیت ءُ دیمتری ندارگ ءُ وئیلاں گندان کنت، اگاں وانوک ءَ  اوّلی پدیانک ءِ سرگیجگ ءَ کسّہ کار سوبین بہ بیت گڑا آ کسّہ ءَ گوں آمید کت کنت۔

کسّہ چہ ماھکان ءِ ترونّ ءَ بندات بیت کہ ھود ءَ جنین وتی نانانی پچگ ءَ کا انت ءُ پدا وتی بازار بزاں ”میدانی میتگ“ ءِ کسّھاں کار اَنت۔ بندات ءَ ماھکان ءُ نازک ءُ گپّ ءُ ٹال انت ءُ رُستم کسانیں زھگے کہ ھمد ءَ ترونّ ءِ سر ءَ وتی مات ءِ آرت ءَ پہ پچائینگ ءَ کاریت۔ اوّلی در گوں موسیٰ (شھنک ءِ پت ءُ رستم ءِ پیرک) ءِ نادراھی ءَ آسر بیت، بلئے اے در ءَ انچو سما بیت کہ کسّہ کار ءِ کارست ”من“ گون نہ انت۔ بزاں کسّہ کار ”تھرڈ پرسن“ ءِ وسلیگ ءَ کسّہ ءَ آران انت، بلئے دومی در ءَ اناگت ءَ اوّلی گالرد گوں ”من“ ءَ بندات بیت۔ کسّہ ءِ تکنیک یکپارگی ءَ مٹّ بیت۔ دومی در ءِ اوّلی گالرد چوش اِنت:

”موسیٰ ءِ کسّہ من چہ کیپٹن ءَ اِشکتگ۔“ (تاکدیم۔10)

نوں کسّہ کار ”تھرڈ پرسن“ ءِ بدل ءَ ”فرسٹ پرسن“ (من) ءِ گوما کسّہ ءَ دیما بران کنت۔ اے پہ کسّہ ءَ ھیبے ءُ پیسر ءَ ھم منی ھیال ءَ سنگتے ءَ ھمے جیڑہ ءِ سر ءَ نبشتگ ات،پمشکا اد ءَ گیشیں گپّ نہ کناں۔ 

کسّہ سرجمی ءَ بلوچ راجی جنز، بلوچ زِر ءُ دریاوردانی جیڑہ، رُستم ءِ مھری کسّہ ءُ سیاسی مردمانی لجوزّی ءُ دو تل ءُ دو پوستی ءَ چاگرد کنت۔ سرجمیں وئیل انچو رد ءُ بند داتگ انت کہ کیپٹن ءُ کسّہ کار گنجان شھر ءِ تیاب ءَ نند اَنت ءُ کسّہ کار جست کنت ءُ کیپٹن کسّہ کاریت۔ آھانی کسّہ ءِ بنزہ رستم اِنت۔ آ مدام ھمائی ءِ سر ءَ تران کن انت ءُ ھمے نیام ءَ آھانی شھر ءَ ھر چست ءُ ایرے کہ بوھگ ءَ انت، آئی ءِ سر ءَ ھم وتی لیکھاں درشان کن انت۔ بزاں یکّیں وھد ءَ کسّہ چہ دو زمانگ ءَ گوٛزگ انت، یکّے گوٛست ءِ وئیل کہ گوں رستم ءَ ھمگرنچ انت ءُ دومی استیں دور ءِ جاور ءُ چاگردی ءُ سیاسی چست ءُ ایر۔ اے تکنیک جوانیں تکنیکے اگاں اشی ءِ سر ءَ نبشتہ کار ءَ کمو دلگوش گوٛر کتیں ءُ گیشتر وھد بہ داتیں۔ 

کیپٹن رستم ءِ کسّھاں کاریت کہ چوش آئی ءِ پت پٹھانے بوتگ ءُ اد ءَ پہ کار ءَ اتکگ۔ آئی ءِ پیرک موسیٰ ءَ رستم ءِ پت پہ شھنک ءَ زامات کتگ ءُ پدا رستم ءِ پت مدّتے ءَ پد بیران بوتگ۔ رستم شال ءَ پہ وانگ ءَ شتگ، ھود ءَ آئی ءَ گوں ڈاکٹر شدری ءَ مھر بوتگ، آئی ءَ نودربر سیاست ھم کتگ ءُ گڈّی ءَ کوہ ءَ شتگ ءُ مزنیں کماندارے بوتگ۔

کسّہ میزان میزان ءَ جنزان کنت ءُ وانوک ءَ پہ وانگ ءَ مجبور کنت۔ بلئے گڈّی ءَ کہ کسّہ کار اناگت ءَ یک روچے سئی بیت، بیا کہ ھمے کیپٹن ءِ جند رستم اِنت ءُ آ ھمد ءَ گنجان شھر ءَ جنگ ءَ جَنگ بیت۔ کیپٹن ءِ ڈول ءُ ڈیل ءَ ھما رنگ ءَ کہ کسّہ کار بیان کنت، آ گشیت، کیپٹن ءِ پادے لنگ اِنت، بلئے آئی ءِ دست ءِ کسّہ ءَ نہ کنت۔ چو کہ کیپٹن رستم (بزاں وتی جند ءِ) ءِ کسّہ ءَ آرگ ءَ بیت گڑا گشیت کہ اے ڈول ءَ جنگے ءِ وھد ءَ آ ٹپّی بوتگ ءُ آئی ءِ دست ءُ پادے ناکارہ بوتگ۔ گڈّی ءَ کیپٹن ءِ مرگ ءَ پد اے راز کہ پاشک کیپٹن رستم ءِ جند اِنت گڑا یک ھبرے ءَ مردم ءِ سر پِر نہ بیت۔ اگاں کیپٹن (کماندار رُستم) ھما وھدی کہ جنگ ءَ ٹپّی بوتگ ءُ آئی ءِ دستے ءُ پادے ناکارہ بوتگ۔ کیپٹن ءِ نام ءَ کہ آ پدا بازار ءَ ترّیت، آئی ءِ پاد وَ انگت لنگ اِنت بلئے ناکارئیں دستے چون شرّ بوتگ؟ اد ءَ کسّہ کار ءَ دلگوش نہ کتگ یا آ وت بے ھیال بوتگ، بلئے اے اسل ءَ ردی یے۔

دومی کیپٹن گنجان شھر ءَ نشتگ، کسّہ کار آئی ءَ زانت، ھر روچ آئی ءِ بچّ سیکل ءِ سر ءَ پِت ءِ رند ءَ کئیت، گڑا کسّہ کار اے گپّ ءَ چون سئی نہ انت کہ ڈاکٹر شدری کیپٹن ءِ جن انت، گڑا رستم وَ ھمے مرد بیت۔ 

دومی کسّہ ءِ چاگرد ءَ اگاں ما بہ چار ایں، اے ھند بلوچ سرڈگار اِنت ءُ بلوچ جنگولے کہ کوہ ءَ رؤت، آئی ءِ نزّیک ءُ گوٛر ءِ مردماں ھوار کلیں چاریگ ھم سئی بنت کہ پلانی کوہ ءَ شتگ۔ کیپٹن کہ چوداں ایر کپیت ءُ زِر ءِ محاذ ءَ بندات کنت،پدا پاشک ءُ درا ءَ شھر ءُ بازاراں ترّیت، انگت کسّ آئی ءَ پجّا  نیاریت۔ شھری گوریلا ھما مردم بنت کہ آ چہ پاشک بوھگ ءَ پیسر کار کن انت، کسے کہ پاشک بیت آ شھر ءَ نشت نہ کنت۔ بلئے کیپٹن ءِ جیڑہ جتا انت۔آ پیسر ءَ کوہ ءَ انت ءُ رند ءَ شھر ءَ کئیت، نوں اد ءَ سر پِر نہ بیت کہ اسل ءَ رستم ءِ کسّہ ھمے ڈول اِنت کہ کیپٹن کسّہ ءَ آرگ ءَ اِنت یا اے انچائیں وتگڑیں کسّہ یے ءُ کیپٹن شھری گوریلا یے کہ رند ءَ گنجان شھر ءِ جنگ ءَ جَنگ بیت۔ البت اِد ءَ کسّہ مانگیشّ اِتگ۔ 

دگہ یک وئیلے اے ڈول اِنت کہ ڈاکٹر شدری ءُ رستم پہ ترّ ءُ تاب ءَ رؤ اَنت گڑا آ سما کن انت کہ سیاہ کانچیں گاڑی یے آھانی رند ءَ اِنت۔ پدا شدری چہ ھاسٹل ءَ کشّگ ءُ لوگ ءَ نادینگ بیت، چیا کہ ھمے سیاہ کانچیں گاڑی والا ءَ کہ آھان ءَ دیستگ، آئی ءِ ناکوزھگ بوتگ۔ کسّہ ءِ چاگرد ءِ رِد ءَ اے انچیں دمگے ءِ مردم اَنت سکّیں ترند تبیں مردم انت۔ چریشاں ناکوزھگ نہ اگاں سیادے بہ گندیت کہ پلانی جنک دگہ بچکّے ءِ ھمبراہ اِنت، لوگ ءَ ھال دیئگ ءَ پیسر یکبرے ھما بچکّ ءَ کا انت ءُ رِدے گِر اَنت۔ اے جاہ ءَ ھم کسّہ کار ءَ کمّے نا دلگوشی کتگ۔ 

اشاں ابید کسّہ ءَ دگہ ھورتیں چیزے کہ باز ھیال کنگی انت۔ کسّہ کار بہہ توارانی جند ءَ نبشتہ نہ کن انت۔ پہ درورے اگاں جاھے کھورے ءِ سر ءَ کپوتے نشتگ ءُ کوکو کنگ ءَ اِنت، گڑا کسّہ کار گشیت کپوت کوکو کنگ ءَ ات۔ آ چو نبشتہ نہ کنت کہ کپوت گشگ ءَ ات، ”کوکوکو، کوکوکو۔۔۔“ اے ڈول نبشتہ کنگ، کسّہ ءَ بے تام کنت۔ جاوید ءَ باز جاہ ءَ کندگ ءِ جاہ ءَ یا ٹھک دیئگ ءُ کندگ ءِ بدل ءَ ، ”ھاھاھاھا۔۔۔“ نبشتہ کتگ کہ اے کنگی نہ انت۔ پہ درور کیپٹن ءِ گپّاں چوش نبشتہ کنت: ”من ءَ گشیت تو من ءَ کیپٹن بہ گش کہ بلّے مردم ترقی یافتہ سما کنت ھاھاھا۔“ (تاکدیم۔10)

پہ کسّہ ءَ دگہ ھژدری ئیں چیزے وھد ءُ پاس اِنت۔ کسّہ ھر تکنیک ءَ کہ نبشتہ بیت، آئی ءِ وتی لوٹ ءُ گزر اَنت۔ پہ درور اگاں کسّہ یے ”ڈائری تکنیک“ ءَ نبشتہ انت، ھود ءَ استیں وھد (present tense) کارمرز بوت کنت۔ بلئے اگاں کسّہ یگ گوٛستگیں دور ئیگ ءُ کسّہ کار کسّہ آرگ ءَ اِنت ھود ءَ سرجمیں وئیل ءُ گالرد ”گوٛستگیں وھد“ (Past tense) ءَ بنت۔  اے کسّہ ءَ نبشتہ کار ءَ اے چیز ھم ڈالچار کتگ۔ چیا کہ اے کسّہ ڈائری تکنیک ءَ نہ انت۔ اد ءَ یکّ ءُ دو گالرِد بہ چار اِت:

”من پدا مرچی سھب ءَ اتکگاں بلئے آ نیاھگ ءَ اِنت۔” (تاکدیم۔ 46)

”من چاہ ءَ وران ءُ پُشت ءَ مان دیاں کایاں۔“ (تاکدیم۔47)

”کیپٹن زھر گرگ ءَ اِنت، پمشکا من مرچی رستم ءِ کسّہ ءِ دیما برگ ءِ گپّ نہ کت۔“ (تاکدیم۔71) اے گالرد ءِ ھم اوّلی بھر استیں دور ءَ انت۔

سرجمی ءَ کسّہ شوک اِنت ءُ بازیں انچیں جیڑہ انت کہ وڑے نہ وڑے ءَ گوں بلوچ ءِ راجی زند ءَ ھمگرنچ انت، نبشتہ کار ءَ وتی ھساب ءَ جاہ داتگ انت۔ چو کہ ملّاھانی دو تل ءُ دو پوستی کہ ھجبر ایردست ءِ ھمبراہ نہ بنت، بلکیں مدام پہ سر دست ءِ ھاکمی ءَ جواز ساز اَنت۔ دومی بلوچ نبشتہ کار ھم شرّی ءَ ششتگ ءُ تاپ ءِ داتگ انت کہ چوں ھر ٹولی ءَ پہ وت جتائیں دکانے پچ کتگ ءُ راج ءَ ریپیت۔ اشاں ابید نبشتہ کار ءَ تژن ءُ بچکند ءِ ھم جوانیں سنچے است، چوکہ ھژدھمی در ءَ رستم ءِ سنگت جھانگیر ءِ سادگی ءِ کسّہ ءَ کاریت۔ چریشی ءَ سما بیت کہ آ سنگینیں وئیلاں ھوار، وانوک  ءَ کندینگ ءِ رِپک ءَ ھم زانت۔

ھیر ھبر باز بوت انت، بلئے گڈّسر ءَ انگت دگہ کسانیں نزوری یے شون دیئگی انت کہ اے ھم پہ کسّہ ءَ ھیبے۔ نبشتہ کار ءَ باز جاہ ءَ یک درے انچو ھلاس کتگ ءُ دومی بندات کتگ کہ ھود ءَ نوکیں در ءِ بندات کنگ پکار نہ اِنت۔ گدار ءَ یک درے ھما وھدی آسر بیت کہ وئیل مٹّ انت، کسّہ ءِ چاگرد مٹّیت یا وھد ءُ پاس بدل بیت۔ اگاں کارست ھما یکّیں جاہ ءَ نشتگ انت، یکّیں جیڑہ ءِ سر ءَ گپّ ءَ انت ءُ وھد ھما اِنت، جاہ ھم ھما اِنت گڑا نوکیں در اے جاہ ءَ بندات نہ بیت۔ اے ھم تکنیکی ردی یے لیکگ بیت۔ پہ درور کیپٹن، کھدہ ءُ کسّہ کار تیاب ءَ نشتگ انت، سپاھی آھاں پاد کن انت ءُ آ چہ وتی جاہ ءَ پاد کا انت بس کمو برز تر ءَ پدا ھمے تیاب دپ ءَ یکّیں ٹکّ ءَ نند اَنت۔ بلئے چمداں بیستمی در ھلاس بیت ءُ بیست ءُ یکّمی بندات بیت۔ اشی ءَ ابید دگہ بازیں در انچو ھلاس کنگ ءُ نوکیں در بندات کنگ بوتگ کہ ھود ءَ اشانی زلورت نہ اِنت۔ اگاں اشان ءَ کمو دلگوش گوٛر کتیں، کسّہ گھتر بوتگ ات۔

البت سرجمی ءَ من ءَ گدارک سکّ دوست بوت کہ پدا مارا گوادر ءِ تیاب ءَ برت  ئِے۔ بلوچ ءِ راجی جیڑہ ءُ ھاس دریاوردانی جیڑہ، گنجان شھر ءِ مردمانی تب، بیگاہ ءَ تیاب ءَ پاد جنی، نبشتہ کارانی بازیں دکانداری ءُ دگہ بازیں ھورت ءُ پروشیں چیزے ءِ یاتے دوبر نوک کت انت۔ کسّہ درائیں نزوریاں ابید ھم جوانیں کسّہ یے کہ اے ڈولیں بنگپّ ءِ سر ءَ نبشتہ کنگ مزنیں دلے لوٹیت ءُ اے ڈولیں توکل تھنا جاوید ءِ ڈولیں بِرنگنیں ورنا کت کن انت۔

شوھاز