واتر پہ ھاک ءَ مھلبیں
گڈّی بھر
۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔
ناران ءِ بازار ءَ کہ ما کمے داشت ءَ پہ وت وردن ءُ وراک زرت، نوں مئے اے دمگ ءِ گڈّی روچ ات ءُ اشرف شرّی ءَ پرّ رِتکگ ات۔ چوناھا اے انچیں دمگے کہ اِد ءَ گیشتر مردم گوں وتی کھولاں پہ سئیل ءُ سواد ءَ کا انت، پمشکا باز کم مردم پہ چپورتی ءَ گندئے، بلئے اشرف ءَ نوں وتی چپورتی بندات کتگ اِتنت۔ گندگ ءَ گوں ریشّاں انچیں مردے کہ تو گشئے اِشی ءَ مسیتّ ءَنندارین بلّےکُتبہ دنت، بلئے وتی شومّیاں کہ زوریت، درستاں چہ دستے دیما اِنت۔ ما کہ بازار ءَ ترّگ ءَ اتیں، ھر جنین ءَ یا شوکیں جنکّے گندیت دپ ءِ پُرّ ءَ الّم گپّے جنت۔ برے گشیت اشانی پچّاں بہ چار، برے گشیت شما نوں چیا اینچو میک اپ کتگ ءُ اتکگ اِت، موبائل ءَ زانا فلٹر مپت ءَ مان انت۔ من گشاں چو مہ گش شومّ ، اگاں کسے ءَ اِد ءَ مارا گِپت، ما رُزوا بئیں، بلئے اشرف ءَ کئے سرپد کنت۔ مرد کروسو ءَ کروسو اِنت۔
نیاز مئے کماش اِنت، ھرام اِنت گپّے نہ کنت۔ اشرف ءِ ھبر دیئگ ءِبدل ءَ گنتر نشتگ ءُ کندیت۔ ھیر ما سامان زُرت ءُ چہ بازار ءَ در کپتیں۔ البت جوانیں سگریٹ نہ رست، درست سڑ اِتگیں پاکستانی سگریٹ اِتنت۔ منی توشگ ھلاس بوتگ اتنت ءُ نوں کیپسناں منی نُکّ چہ نادوکاں ھُشک کتگ ات ءُ دلبند انچو جام اَت کہ چو ھپتاد سالیگیں کماش ءَ من ءَ کلونز کلونزے پِر اَت۔ پمشکا اگاں سنگتے اے دمگ ءَ پہ سئیل ءُ سواد ءَ رؤت ءُ ھرکس کہ ڈنّی سگریٹ کشّیت، گڑا چمداں وتی بند ءُ بکس ءَ بہ کنت ءُ بہ رؤت۔ دومی اگاں کسے گوں کھول ءَ رؤگ لوٹیت ھم اے بے مٹّیں جاھے پہ ترّ ءُ تاب ءَ۔ یا کسے ءِ زرّ چو مئے ڈول ءَ کم انت ءُ بازیں موکلے نیست،پہ آئی ءَ اوں ترّ ءُ تاب ءِ واست ءَ گھتریں جاہ ناران کاغان اِنت۔ کمو زرّ ءَ گوں، کمیں وھد ءَ مردم جوانیں ترّ ءُ تابے کت کنت۔ مئے گوٛر ءَ وَ ھیر وھد سکّ کم ات، پدا نصیب مور ءُ گاماں روان ءُ داران بوتگ،پمشکا ما بازیں جاھے نہ دیست۔ بلئے اد ءَ اے جاہ کہ ما چار اِتنت، اشاں ابید دگہ بازیں جاہ است کہ چارگ کرز اَنت۔ چو کہ ”لالہ زار میڈوز، دودی پت سر نیشنل پارک، آنسو جھیل ءُ ناران ءِ بازیں جنگل ءُ ندارگ“۔ اے جاھاں ما شت نہ کت کہ مئے وھد کم ات، بلئے اگاں کسے اے دمگ ءَ پہ جوانی ترّ ءُ تابے کنت، اے درستیں جاھاں بائد اِنت بہ گندیت۔
مارا ھرجاھے کہ گولگی ات، ما گول اِت ءُ نوں چہ ناران ءَ واتر بوت ایں۔ کمو دیمتر ءَ کہ ما اتکیں شوکی ندارگے ءَ چمّ کپت انت، کور ءِ آپ تچگ ءَ ات ءُ راہ ءِ لمب ءَ پہ نندگ ءَ جوانیں جاھے است ات۔ من پہ زور سنگتان ءَ ھمد ءَ داشت ءُ اشرف ءَ چاھے پِر کت۔ نیاز گُنج ءَ گُنج بوت کہ تو چے گنجیں چاھے ورئے۔ ھر جاہ ندارگے گندئے، ھمود ءَ دارئے ءُ تئی کرہ پِر اِنت۔ من گشت، تو تُری ھرچی بہ کن، چاہ ءَ یلہ نہ کناں۔
ما ھمے کور ءِ لمب ءَ نشت ءُ چاہ وارت۔ اے ندارگ ھم بے کساس زیبا ات۔ کور ءِ آپ ءِ لمب ءَ ما نشتگ اتیں، اے دیم سبز ات ءُدومی دست ءَ کسانیں ھلکے ات کہ جنکیں شپانکے وتی پس ءُ ھراں چارینگ ءَ ات۔ کوھانی دیما کسانیں لوگانی دپ ءَ زمین درارتگ اِتنت ءُ کِشار اِتنت۔ اے انچیں ندارگے کہ اد پ مردم ھرچی بہ نندیت، سیر نہ کنت۔
ھیر ما چاہ وارت ءُ چداں در کپتیں کہ نیاز سکّ اِشتاپی ات۔ جنان ءُ پروشان ءَ دانکہ سبارگ ءِ وھد ءَ ما پارس ءِ ھند ءَ سر بوتیں۔ ھمد چٹّوکے ءِ کرّ ءَ ما برزگ ءَ داشت ءُ وتی نان ءُ نکان کت۔ ورگ کہ تیار بوت، ما وارت ءُ نیاز رزاناں شودگ ءَ ات۔ ما ھمے بُرزگءِ سر ءَ نشتگ اتیں ءُ راہ ءَ کمو دیما تاب کت، گڑا یکپارگی جھلگ ات۔ من ھمد ءَ نشتگ ءُ جھلگ ءِ ندارگ ءَ چارگ ءَ اِتاں کہ اناگت ءَ زالبولے چہ گاڑی ءَ ایر کپت ءُ ھمد ءَ راہ ءِ سر ءَ وتی گاڑی ءَ وت ءَ را اندیم کت ئِے ءُ آپ دستے کت۔ اشرف ءَ وَ اے ڈولیں ندارگ زندگی ءَ نہ دیستگ ات کہ آھانی ھلک ءَ وَ بازار ءَ پہ نشانی ءَ جنینے گواہ نہ کنت۔ من ءَ گشیت، یار اے چونیں بے سدّیں جنینے راہ ءِ سر ءَ نشتگ ءُ آپ دست کنت؟ من گشت اے ”پنچ کوری“ اَنت، پہ اشاں اے جیڑہ یے نہ انت کہ کئے اشانی دیما گندیت ءُ کئے اشانی ک۔۔۔۔۔۔۔ ءَ گندیت۔ اشرف ءَ ٹھکے دات ءُ پدا دگہ گپّی نہ بوت۔
ما چداں کہ سُبارگ کت، نوں ھچ جاہ دارگی نہ اِتاں، کول ءِ پٹھانانی ءَ ”الہ الہ“ جنان ءُ پروشان ءَ ما مانسہرہ ءَ سر بوت ایں۔ اد ءَ اناگتی ما راہ گار کت ءُ موٹروے ءِ بدل ءَ مئے سر مانسہرہ ءِ بازار ءَ کپت۔ مانسہرہ ءِ بازار ءَ چو کہ اوّلی رند اِنت من گندگ ءَ اِتاں، بلئے بازیں چیزے گوں اوّلی رند ءِ گندگ ءَ پاشک بیت۔ اِد ءِ مردماں ھرکس ءَ کہ ما راہ ءِ جِست کت،یکّے گشیت اینگو برو اِت، دگرے گشیت، ھانگو برو اِت۔ گڈّی ءَ ما چٹ بِرّ بوتیں ءُ پدا ”بانک گوگل“ ءِ چمدار بوتیں۔
ما چہ ھمے بازار ءَ گوٛزگ ءَ اتیں کہ اناگت ءَ مردے ءَ بولان گاڑی یے گون ات ءُ مئے دیما جت ئے۔ یکبرے وَ مئے دل کپت کہ باریں چے بوت، بلئے مرد ءَ ھمد ءَ داشت ءُ مردم ایر کت۔ ما کہ چہ کش ءَ گوٛست ایں، نصیب ءَ باھند کت مرد ءِ سر ءَ کہ تو گنوک ئے چو گاڑی ءَ دیما دور دئے؟ مرد ھم برانز گپت ءُ گشت ئِے، شما کور نہ اِت گاڑی یے دیما رؤگ ءَ انت، وتی راہ ءَ بہ گِر اِت ءُ برو اِت۔ نوں من زانت کہ اِد ءِ مردم سکّیں ک۔۔۔۔ مادر اَنت۔ اشاں وڑ نیست۔ ما نصیب ءَ چت ءُ جھل ءَ جت ءُ موٹروے شوھاز اِت ءُ سر کپتیں۔
بزاں نہ کنئے نصیب ءَ دگہ ھادتے گون، من اینچو وھد ءَ سما نہ کتگ۔ ھرجاہ کہ دیم جھلگ ءَ بیت، گاڑی ءَ ”نیوٹرل“ کنت ءُ یلہ دنت دانکہ ٹیل کم بہ وارت۔ یک جاھے وَ گاڑی ءَ انچیں پچّنڈے وارت،من گشت ، بیزار اِنت چوشیں ٹیل ءِ بچّارینگ ءَ تو مئے جند ءَ کُش ئے۔ نوں گڑا کمو گیگ بوت۔
ٹمباں ٹمبان ءَ شپ ءَ ما اسلام آباد ءَ کہ سر بوتیں، نصیب ءَ وتی ناکو زتک سادات کاکڑ ءَ فون کت کہ ما اتکگ ایں۔ مرد ءَ گشت من پہ شما نان کناں ، تا وھدی شما بیا اِت ایف۔ھبدہ ءَ، ھمد ءَ منی فلیٹ اِنت۔ بانک گوگل ءَ مارا جاہ ءَ سر کت۔ سادات ءَ کہ مارا دیست، مرد ھچ وڑ ءَ یلہ دیئگ ءَ ساڑی نہ ات۔ گاڑی یے جھل ءَ اوشتارینت ءُ مارا برت ھوٹلے ءَ یکبرے چاھے وارینت ءُ پدا شپ ءِ وھدے ءَ شرّیں نانے دات ءُ شوکیں جاھے واپینت ئے۔ نیاز ءَ گشت، اسل پٹھان ھمکش انت۔ رفیق ءَ بہ چار ءُ اشی ءَ بہ چار۔ ھر دو کاکڑ انت، ھر دو یکّیں دمگ ءِ مردم انت، بلئے چینچو تپاوت اِنت۔
سادات وکیلے، بلئے وکیلی ہ بدل ءَ اِشکر ءِ باپاری کنت۔ من ءَ پٹھانانی ھمے چیز دوست بیت کہ اے نہ چار اَنت کجام کار ءَ مردم گیشتر آسودگ بیت، بلکی ھما جاہ ءَ کہ زرّ باز اِنت، ھما کار ءَ کن انت۔ پدا چو ھم نہ جیڑ اَنت کہ اے کار ءِ آسر چے بیت، بس ھر ڈولیں کارے کہ دل اش کئیت، بندات ئے کن انت۔پمشکا زرّ کٹّ اَنت ءُ گیشتر آسودگ انت۔
شپ ءَ سادات ءَ بزّگ ءَ جوانیں رنگے ءَ مئے ھذمت کت ءُ سھب ءَ کہ ما پاد اَتکیں نصیب گشیت حشرت ءَ گشتگ من ءَ جناورانی جاہ (Zoo) ءَ پیش دار۔ مارا ھم پہ زور گرّان کت ءُ جناورانی جاہ ءَ بُرت ئِے گوں۔ گیٹ ءِ دپ ءِ پانگو ءَ کہ مارا دیست وَ ھیران بوت کہ اے بلائیں ٹرّ نوں اِد ءَ چے کن انت۔ نیاز ءَ وَ گنتر روکّ روکّ ءَ چار اِت ئِے، آئی ءِ دل ءَ اشی ءَ زانا وتی نماسگ گون انت۔
ما کہ توک ءَ پترت ایں، من ءُ نیاز جاھے کرسیانی سر ءَ ساھگے ءَ نشت ایں۔ پت ءُ چکّ ھمد ءَ وئیل بوت انت۔ اناگت ءَ من چاراں تہ نصیب ھیسک ءُ ھمپان اِنت ءُ اتک، وشّ وشّ ءَ من ءَ گشیت ، یار اے جنک ءُ بچکّ گندئے گردگ ءَ انت، من اشان ءَ دیستگ درچکے ءِ پُشت ءَ چُکّ ءُ لیس ءَ بوتگ انت۔ ھمد ءَ دو ورنائیں جنک ءُ دو بچکّ ترّگ ءَ ات۔ اے پہ ما وَ ھیرانی ءِ گپّے نہ ات کہ اسلام آباد ءَ اے چیز پاشک ءُ درا ءَ بنت، بلئے نصیب ءَ اوّلی رند اِنت ہہ پارکے ءَ جنک ءُ بچکّ اے ڈول ءَ بگل ماں بگلی ءَ دیستگ اِتنت،پمشکا آگرّ اِتگ ات۔ من گشت ، ھیر اِنت، وت ءَ جھل ءَ بہ دار کہ اے اسلام آباد اِنت۔
دمانے نہ گوٛست ”سھر پوستیں زالے“ باریں انگریزے ات، فرنچے ات یا دگہ کومے ات، بلئے پہ ما درستیں سھر پوست انگریز انت،پمشکا ما گشیں انگریز۔ ھمے انگریز جنین گوں وتی چکّاں ءُ مرد ءَ ھمد ءَ گردگ ءَ ات۔ موسم گرم ات، زال ءَ بس سکرٹے گوٛر ءَ اگ ءُ شلوارے پاد ءَ نہ ات، جنکّیں چکّ ھم ھمے ڈول اِتنت۔ نصیب ءَ کہ اشی ءَ را دیست چٹ ابکّہ بوت ءُ دانکہ زال اد ءَ گردگ ءَ ات، اشی ءَ چکرّ اِت ءُ ھمیشی ءَ چار اِت۔ گشئے پہ انگریز ءَ گنوک بوت، چیا کہ اوّلی رند اَت انگریز جنینے دیم پہ دیما دیستگ ات ئِے۔ نوں بھانگ ءَ اشرف ءَ گشت ئِے، ”ڈیرہ شائستہ کُشنیانو یار۔“ (سکّیں شوکیں چکّ اَنت یار)
اشرف ءَ ھم زانت کہ مرد ءَ را کجام چیز ءَ جتگ۔ گشت ئِے، ”دا گٹّ جانور ھم شائستہ دے۔“ (اے مزنیں جانور ھم شوک انت)
ما داں دیراں ھمے گپّ ءِ سر ءَ ٹھک دات ءُ کند اِت۔ دمانے ءَ رند چداں کہ درکپتیں، وتی ھُرد ءُ پتینک زُرت اَنت ءُ چہ ٹیکسیلا ءَ در کپتیں۔
من ی نیاز جی۔سیون ءَ سنگتے ءِ کرّ ءَ شت ایں ءُ نصیب ءُ اشرف راولپنڈی ءَ شت انت۔ ما چداں کہ گیگ بوتیں، ما ھم پنڈی ءِ راجہ بازار ءَ شت ءُ پہ پُشپداں ساز ءُ سامان زرت، چیا کہ پنڈی ءَ چیز چہ اسلام آباد ءَ باز ارزان تر اِنت۔ تھنا پچّ ءُ پوشاک نہ، بلکیں ”ھرچی“ چہ اسلام آباد ءَ ارزان تر اِنت۔
چہ پِنڈی ءَ کہ ما چٹّ اتیں، نوں دیم پہ ڈیرو ءَ رھادگ بوتیں۔ من ءُ نیاز ءَ وس کت کہ ھمد ءَ جاھے شامے کنیں کہ اے لاتیں موٹروے ءِ سر ءَ ھچ نیست۔بلئے نصیب ءَ مدام کہ گشئے، بس گشیت، ”کمو دیما۔“
ھمے کمو دیما، کمو دیما، دانکہ ما لنگڑی ءَ شپ ءِ یازدہ بج ءَ چہ پنڈی ءَ درکپت ایں ءُ گوں لنگڑیں لاپے دانکہ شپ ءِ سئے بج ءَ یارک ءِ ھند ءَ ڈیرہ سمائیل خان ءِ نزّیک ءَ موٹروے ءِ ریسٹ ایریایے ءَ سر بوت ایں۔ اد ءَ ھم ھچ نیست ات، نہ آپے است ات ءُ نہ دگہ وراک ءُ وردنے۔ یکّے وَ واب ءَ من پ بے وار کتگ ات، دومی نصیب ءِ سر ءَ من انچو زھر اِتاں کہ اسلام آباد ءِ گُژنے زرت ءُ شپ ءِ وھدے ءَ اتک ءُ اِد ءَ داشت ئِے۔
اد ءَ کہ ما اوشتات ایں، گشیت شپ ءَ ھمد ءَ وپس ایں۔ ما یک دمان ءَ تمبو چیر گیتک ءُ نپاد پچ کت انت۔ نصیب ءُ نیاز گوں رسگ ءَ واب کپت ءُ گرّگ ءَ لگّ اِتنت۔ من ءُ اشرف ءَ شپ ءِ سئے بج ءِ سیاہ چاھے گراست ءُ گوں ”بریڈ“ ءَ وارت ءُ وپت ایں۔
سھب ءَ کہ بام ءَ دات، ما پدا پاد اتک ءُ دیم پہ ڈیرہ اسمائیل خان ءَ رھادگ بوتیں۔ ھمد ءَ ارزبند کت ءُ نیم روچ ءَ سُبارگ قلعہ سیف اللہ ءَ پدا دگہ مردے ءَ گپت۔ جنان ءُ پروشان ءَ پہ واری یے روزرد ءَ ما واتر پشین ءَ سر بوتیں۔
چموداں کہ سپر بندات بوتگ ات، ھمود ءَ اتک ءُ آسر بوت، بلئے سپر مدام روان کنت۔ زندے سپرے ءُ بنی آدم مساپرے، داں زند مانیت ءُ اے ساہ رؤت ءُ کئیت، سپر مانیت۔ بر روچ منزل مٹّ اَنت، کِشک مٹّ اَنت،بس یک چیزے پہ مدامی مانیت ءُ آ سپر اِنت۔ چو کہ شائر گشیت:
زندگی کا سفر ہے یہ کیسا سفر
کوئی سمجھا نہیں کوئی جانا نہیں
اندیور
(ھلاس)
No comments:
Post a Comment