۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔
گوں ما یک جیڑہ یے ایش انت کہ ما مدام چہ وھد ءَ پد منتگ ایں۔ اے آرٹیفیشل انٹیلی جنس ءِ دور ءَ ھم ما دنیا ءِ بازیں چست ءُ ایراں سرپد نہ بئیں۔ یکّے وَ سرپدی ھمنچو کہ گیش بوھان بیت، مردم ھمنچو برّ بیت۔ پہ آئی ءَ وتی جند ءُ وتی تب ءِ شوھازگ، یا چہ راستینءَ سر بوھگ روچ پہ روچ گران تر بوھان بیت۔ ما وتی پدمنتگی ءَ چرے ھبر ءَ کیاس کت کن ایں کہ لبزانک ءِ نوبل داد یا بکر داد ھمک سال کہ کسے ءَ رسیت نوں ما سرپد بئیں کہ اے ڈولیں نبشتہ کارے ھم است۔
گوٛستگیں لھتیں سال اِنت کہ ھمک رند ءَ نوبل داد یا بکر داد ءِ جار کہ پرّیت، نوں ما گند ایں اے رندی داد پلاں مردم ءَ دیئگ بوتگ۔ اے ھما مردم انت کہ نہ پیسر ءَ ما اشک کتگ انت ءُ نہ کہ ونتگ انت۔ چوناھا اے ڈولیں داد نبشتہ کارے ءِ ساچشتی کدّ ءُ بود ءَ الّم نہ انت کہ بہ گیشّینیت۔ چیاکہ اے داد ءِ جار ءَ ھما کمیٹی کہ جن انت، آ وت گوں جتائیں لیکہ یے ءَ بندوک اِنت ءُ زورگیرانی پلّہ مرز انت۔ چریشی ءِ رسگ ءَ چو نہ انت کہ نبشتہ کارے ءِ کدّ سکّ برز بیت یا کسے ءَ مہ رسیت آ گار ءُ گور بیت۔ بازیں نبشتہ کار وت ھمے داد ءِ زورگ ءَساڑی نہ بوتگ انت ءُ اشی ءَ را ھچ بستار اِش نہ داتگ۔
بلئے مئے جیڑہ اے نہ انت۔ ما بائد اِنت دنیا ءِ گچینی نبشتہ کارانی نکاناں ونت بہ کن ایں یا آھاں چہ مارا رسانک بہ بیت، دانکہ ما زانت بہ کن ایں کہ بلوچی لبزانک ءَ ھوار دنیا ءِ ایندگہ دمگاں استیں اھد ءَ چے چے نویسگ بوھگ ءَ اِنت۔ چریشی ءَ ما نوکیں تب ءُ میل ءُ لبزانکی کتہ کاریاں سرپد بئیں۔
پدا اوں اے جوانیں ربیتے کہ مروچاں اگاں لبزانتے ءَ نوبل داد یا بکر دیئگ بیت، مئے مردم آئی ءَ پول اَنت ءُ وان انت یا آئی ءِ لھتیں گچینی ساچشت ماں بلوچی ءَ رجانک کن انت۔ گوستگیں سال ءَ بکر داد کہ ”ڈیوڈ سالے“ ءَ دیئگ بوت، بلوچ لبزانکی ٹولیاں ھمے مرد ءِ کتاب ءُ نکانانی تاکدرپ شوھاز اِتنت۔ نوں کسے ءَ ونت انت یا نہ ونت انت آ دگہ ھبرے، بلئے ھمے چیز پدّر بوت کہ اشی ءَ را بکر داد چیا ءُ پہ کجام کاراں دیئگ بوتگ۔
ڈیوڈ ءِ ھمے نکان کہ پہ ما سر بوت اَنت، اشانی تھا ”فِلش“ flesh گدار چہ درستاں گیش نام کپتگ ات۔ اے گدار ءِ وانگ کہ من بندات کت، برے نیام ءَ کتابے کپت ءُ اے آسر نہ بوت۔ باریں چنچو وھد ءَ پد نوں گدار پہ سرجمی ءَ ونت۔ گدار ءِ وانگ ءِ وھد ءَ سنگتے ءَ گشت کہ اے ھما ٹولی انت کہ چہ سموئیل بیکٹ ءَ متاثر اَنت۔
گدار ءِ کسّہ اوں انچو کہ بندات بوت اوّلی تاک ءَ جنسی واھگ ءُ بچکّانی دزمُشی ءِ کسّہ بندات بوت انت۔ چوناھا گدار کہ بندات بیت وانوک کیاس کت کنت کہ کسّہ کجام دیما جنزان انت۔ ھمے ڈول ءَ استوان (گدار ءِ بنجاھی کارست) انچو کہ گوں وتی مات ءَ لڈّیت ءُ شھر ءَ کئیت، چداں زانگ بیت کہ کسّہ ءَ دگہ پژدرے نیست بلکیں ھرچی دیما جنزان کنت ءُ وئیل ءُ واقعہ چمداں دیمی روان کن اَنت۔
استوان پانزدہ سالی بچکّے ءُ نوک کہ ھمے شھر ءِ سکول ءَ رؤت، اد ءَ آئی ءَ بچکّے سنگت بیت۔ ھمے شیتانیں بچکّ مدام گوں آئی ءَ نندیت ءُ دزمُشی ءُ وپت ءُ واب ءِ سر ءَ ھبر کنت۔ استوان وَ ھیران بیت کہ اے سنگت روچے چار پنچ رند ءَ دزمشی کنت، بلئے آئی ءِ جند پہ واری یے یک رندے یا دو رند ءَ کت کنت۔ ھمے سنگت پدا آئی ءَ پہ جنکے ءَ بارت گوں ءُ آئی ءَ گشیت کہ من گوں اشی ءَ وپت ءُ واب کتگ، نوں گوں تو ھم کنت،بلئے استوان اے کار ءَ کت نہ کنت۔
دیمتر ءَ کہ کسّہ روان کنت، استوان گوں وتی ھمساھگیں مزن عمریں جنینے ءَ ھوار کپیت۔ جنین بندات ءَ آئی ءَ چکّ ءُ لیس کنت، پدا مدام گوں آئی ءَ دزمشی کنت ءُ آئی ءِ بند ءَ بوجیت، گڈّی ءَ داں وپت ءُ واب ءَ سر بنت۔
کسّہ ءِ جوانی ایش اِنت کہ نبشتہ کار ریا ءُ رو نہ کنت ءُ پہ زور وتساچیں رنگے ءَ کسّہ ءَ پیچ ءُ تاب اوں مان نہ کنت۔ چو کہ پاپولر فکشن نویس مدام ھمے ھبر ءَ دلگوش گوٛر کن انت کہ کسّہ ءِ ریچ مہ پُرشیت ءُ انچو گوں تیزی ءَ روان بہ کنت دانکہ وانوک نیام ءَ یلہ دات مہ کنت ئِے۔ بلئے اے گدار ءِ کسّہ بلّے بنی آدم ءِ بنکّی جیڑھانی سر ءَ اِنت، بلئے کسّہ وتی گاماں ابرمی رنگ ءَ روان کنت۔ نہ کہ کارست پہ زور گٹگیر کنگ بنت ءُ نہ کہ پہ اشتاپی اے دیم ءُ آ دیما چکرّینگ بنت۔ ھرچی چو لس زند ءِ ھساب ءَ روان کنت۔ پہ درور استوان ءِ چکّ جیکب وھدے سکول ءِ رؤگ ءَ ھڑی کنت گڑا تھنا ھمے یکّیں جیڑہ ءِ سر ءَ آئی ءُ جن (ھیلن) ءِ نیام ءَ باریں چنچو گپّ ءُ ٹال بیت۔ بلئے وانوک نہ چہ کسّہ ءَ سدیت ءُ نہ کہ سجّہیں روچ ءَ جان ءِ پٹے پاد کا اَنت۔ وانوک برے گل بیت، برے انچو کسّہ کار وپت ءُ وابی کسّہاں بیان کنت کہ دل گشیت ھمے دمان ءَ پادا ءُ ھمے کار ءَ بکن، برے انچو گمیگ کنت کہ دیمتر ءِ وانگ ءَ دست ءُ دل نہ گر اَنت۔ چو کہ استوان یک روچے وتی لیپ ٹاپ ءَ پچ کنت ءُ میسنجر ءَ ھیلن ءِ کوھنیں عکساں چاریت، ھما وھد ءِ عکساں کہ ھیلن آئی ءِ یار بوتگ ءُ چہ جرمنی ءِ ھوٹلے ءَ وتی برھنگیں عکسے دیم داتگ انت کہ انگت ءَ میسنجر ءَ ایر اَنت۔ گوں عکسانی چارگ ءَ آئی ءِ جان گرم ترّیت ءُ آ ھمد ءَ لیپ ٹاپ ءِ دیما نندیت دزمشی کنت۔ پدا کہ بندے بُجیت، نوں سما کنت کہ من چیا چو کت؟ ھیلن وَ مرتگ، بائد اِنت گوں مرتگیں مردمے ءِ عکساں من چو مہ کتیں۔ بلئے پدا وت سر ءَ دل ءَ جیڑیت ءُ وت ءَ تسلّا دنت کہ بلّے ھیلن زندگ نہ انت، آ ھرجاگہ انت، کم چہ کم ھمے ھبر ءَ وَ گل بیت کہ من انگت ءَ آئی ءَ یات کناں ءُ گوں آئی ءِ عکساں چوش کناں۔
کسّہ ءَ پرّ نہ ریچاں کہ کسّہ ءِ تام رؤت بلئے کارستانی ھمے ذھنی کشّ ءُ چیلّ ءُ آھانی ھیالاں آھانی جندان ءَ ھمے مانگیشّینگ ءِ رِپک ڈیوڈ ءَ پہ جوانی کارمرز کتگ۔
استوان انچائیں بچکّے۔ ھمے پدا رؤت شپکّیاں گوں کار کنت، یکبرے فوج ءَ رؤت، کلباں کار کنت۔ مردے ءِ ڈیور بیت، آئی ءِ جن ءَ یار کنت ءُ پدا ھمائی ءَ گیپت، انچو سیر ءُ ھزگار بیت کہ ھیلی کاپٹراں سوار بیت ءُ ترّیت۔ گڈّی ءَ پدا انچو وار بیت کہ سٹورے ءَ پانگپاھی ءِ کار ءَ کنت۔
استوان ءِ وسیلگ ءَ نبشتہ کار ءَ برطانیہ ءُ ھنگری ءِ چاگرد جوانیں رنگے ءَ پیش داشتگ۔ بلئے منی جند ءَ اے کسّہ ءَ چوشیں نوکیں ھچ چیزے گندگ نیاتک کہ آئی ءِ سر ءَ پیسر ءَ نویسگ نہ بوتگ۔ البت ڈیوڈ ءِ درشانداب ءُ کسّہ ءِ گر ءُ دار ءَ آئی ءَ را اے کدّ ءَ رسینتگ۔ چوناھا ما اوں انچو سرپد بئیں کہ کسے اگاں ھما بنگپّانی سر ءَ نبشتہ بہ کنت کہ کسّ ءَ پیسر ءَ نبشتہ نہ کتگ گڑا آ مزنیں ساچشتکارے، بلئے اسل ءَ چوشیں ھچ بنگپّ نیست کہ آئی ءِ سر ءَ نویسگ نہ بوتگ۔ نبشتہ کارے ءِ اسل پجّار آئی ءِ درشانداب ءُ کسّہ ءِ آرگ ءِ راہ ءُ رِپک ءِ بلدی اِنت۔ ڈیوڈ ھمے چیز ءَ بلد اِنت ءُ دریگتیں ما اوں چہ روایتی تب ءَ وت ءَ بہ گیشّین ایں ءُ کسّہ ءَ کسّہ ءِ ڈول ءَ نبشتہ بہ کن ایں۔
۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔
شوھاز
No comments:
Post a Comment