”کیک ءُ کچکّ“ ءُ اقبال خورشید ءِ ساچشتی بُود

 

”کیک ءُ کچکّ“ ءُ اقبال خورشید ءِ ساچشتی بُود

۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔

اردو کسّھی لبزانک داں مزنیں مدّتے ءَ ما پمشکا ڈالچار کتگ کہ ما ھمے سرپد بوتگیں اردو ءَ اوں چو مئے ڈول ءَ انگت ھچ نیست۔ یا ہاشم ندیم، حمیرا احمد ءُ اسلم راہی ءِ ڈولیں نبشتہ کارانی وانگ ءَ پد نا اُمیت بوتگیں ءُ سر پہ اردو رجانک ءِ وانگ ءَ در آؤرتگ۔ بلئے اردو ءَ اگاں گوں وتی لبزانک ءَ دیم پہ دیم بہ کن ایں، چہ ما ھزار سری گھتر اِنت۔ یکّے وَ اے مزنیں زبانے، اشی ءَ نھادی یے است ءُ اشی ءَ ابید  نبشتھی لبزانک باریں چنچو وھد انت کہ اے زبان ءَ ساچگ بوھگ ءَ انت، ھمے ھاتر ءَ بازیں کتہ کاریاں پد لھتیں جوانیں نبشتہ کار اردو ءَ ودی کتگ۔ مرچیگیں دور ءَ ھم اردو ءِ کسّھی لبزانک ءَ لھتیں انچیں سنگینیں نبشتہ کار در کئیت کہ آھانی کسّھاں ما سرجمیں رنگے ءَ لبزانکی کسّہ گشت کن ایں۔ چہ ھمے نبشتہ کاراں یکّے اقبال خورشید انت کہ کسّہ نویسی ءَ ھوار تاکاری کنت ءُ تامرانی سر ءَ نگدکاری ءِ سبب ءَ اے دمگ ءَ نامدار اِنت۔

اقبال خورشید ءِ تامری کالماں ابید اے کتاب ”چِھنال اور دیگر افسانے“ آئی ءِ اوّلی کتاب انت کہ من ونتگ۔ بلئے گوں یکّیں کتاب ءِ آزمانکاں سما بیت کہ اقبال بلدیں آزمانکارے ءُ وتی دور ءِ کسّھی لبزانک ءَ پہ وت نامے درارگ ءَ سوبین بوتگ۔

اقبال ءِ گوٛر ءَ آزمانک تھنا وئیلانی رپورٹنگ نہ انت۔ چو کہ آ وت تاکارے، بلئے آئی ءِ کسّھانی وانگ ءِ وھد ءَ ھچ سما نہ بیت کہ نبشتہ کار تاکاری کنگ ءَ انت۔ اقبال ءِ جوانی اش انت کہ کسانیں وئیلے زوریت ءُ آئی ءَ سرجمیں کسّہ یے کنت۔ بلئے تھنا ھما وئیل ءِ کسّہ ءَ نیاریت ءُ آئی ءَ گڈّسر ءَ نہ بارت ءُ ھلاس نہ کنت۔ وئیل ءَ چہ کارست ساچیت، پدا ھمے کارستانی وسیلگ ءَ کسّہ یے ٹھینیت ءُ کسّہ ءِ وسیلگ ءَ کارستاں گوں ھوار انچیں چاگردے رد ءُ بند دنت کہ ھود ءَ کسّہ اوں بہ مانیت،  وئیل ءِ سان اوں سما کنگ بہ بنت ءُ ھمے وئیل ءِ سبب ءَ کسّہ ءَ گوں ھمگرنچیں مردمانی اندری دنیا ءِ جاور اوں جاہ دیئگ بہ بنت۔ پدا کسّہ ءِ کسانیں چنڈاں انچو چنت ءُ نزّ کاریت کہ یک کسانیں آزمانکے ءَ ھمنچو کتہ کاری کنت کہ وانوک اجکّہ بیت، اے کسانیں وئیل ءَ گوں چوشیں جوانیں کسّہ یے چون ساچگ بیت۔ بلئے اے کار ءَ ھما مردم کت کنت کہ آ ازمانک ءَ آزمانکے سرپد بہ بیت ءُ پہ نبشتہ ءَ مزنیں جکانسری یے بہ کشّیت۔

پہ درور کتاب ءِ اوّلی آزمانک”کیک اور کتے“ ءَ اگاں بہ تپّاس ایں۔ اے کسّہ ءَ آئی ءَ کراچی ءِ جاورانی سرجمیں رنگے ءَ عکّاسی کتگ۔ بلئے اے عکاسی چو روتاکی رپورٹے ءَ نہ انت، بلکیں اقبال ءِ کمال ھمیش انت کہ آ وئیل ءَ وَ جاہ دنت ، آزمانک ءَ ، بلئے آ ڈول نہ کہ بوتگ، بلکیں ھما ڈول کہ سما کنگ بیت ءُ آئی ءِ سان ھما وڑ کہ مھلونک ءِ دل ءَ جاہ کن انت۔ کسّہ ءِ بندات گوں انچیں گالردے ءَ بیت کہ گوں بندات ءَ وانوک ءَ ھیران کنت۔

”پستول اتنی نزدیک سے چلائی گئی تھی کہ فضل خان کا چہرہ مسخ ہوگیا۔“ 

کتاب ءِ اوّلی آزمانک گوں مرگ ءِ کسّہ ءَ بندات بیت۔ اسل ءَ ھمے ”مرگ“ اِنت کہ اے کتاب ءِ گیشتریں آزمانکانی بنگپّ انت۔ بلئے مرگ برے یک دابے درا بیت، برے برے نبشتہ کار اشی ءَ انچیں تورناکیں مارشتاں گوں بیان کنت کہ وانوک ءِ جان ءِ پُٹ پاد کا اَنت ءُ برے مرگ گشئے انچائیں وئیلے بیت۔ چو کہ اناگت ءَ ھور بہ بیت، موسم اناگتی مٹّ بہ بیت، مردم ءِ چیزے گار بہ بیت۔ اے انچائیں وئیل انت کہ مردم اشاں ھیلدار بیت۔ ھمے ڈول ءَ مرگ اوں برے برے اقبال ءِ کسّھاں انچو سما بیت کہ اے وَ انچائیں وئیلے۔ چو کہ ھمے کسّہ ءَ عثمان کہ گوں وتی سنگت ءَ شھر ءَ تیر گواری ءِ بابت ءَ گپّ ءَ انت، آئی ءَ را گشیت:”ابے تو کیوں پریشان ہو رہا ہے۔ ریلیکس کر۔ بھابی کے ساتھ چائے پی، تاج کے سموسے منگوالے۔ رومانس کر ۔ یہ سب تو چلتا رہتا ہے۔“

جنگ ءِ بُندر ءَ مستریں ھرابی ھمیش انت کہ اے داں دراجیں مدّتے ءَ کہ برجاہ بیت گڑا مردم انچو ھیلدار بنت کہ آھانی نزّ ءَ جنگ ءُ چوپ ءُ مرگ ءُ جنازہ بس ھر روچیں زند ءِ جیڑہ ءُ جنجال انت۔ بنی آدم ءِ جان ءِ کہ ھچ  نھادے نہ بیت، چاگرد اے ڈولیں جاوراں انچیں اخلاقی پد منتگی یے ءِ آماچ بیت کہ آئی ءِ نزّ ءَ ھرچی روا اِنت ءُ دانکہ جند ءِ لوگ ءَ آسے نہ کپتگ، نہ مھلونک ءِ مرگ ءَ کسے گریت ءُ نہ دردیگ بیت۔ ھر کس گوں وتی ھر روچی  کاراں انچو گیروشگ بیت کہ گشئے کسّ ھچی ءَ سئی نہ انت۔ بلئے ھمے مرگ جاھے جاھے اقبال ءِ گوٛر ءَ انچو درا بیت کہ وانوک نہ زانت کارست مرتگ، زندگ انت یا اے انچیں جاورے ءَ گوٛزگ ءَ انت کہ مرگ ءُ زند ءِ نیام ءَ انت۔ چو کہ آزمانک ”من و تو“ ءِ کارست انت۔ یا ھمے کسّہ ءِ کارست صابر آفریدی۔ آفریدی وتی کوٹی ءَ وپتگ، اناگت ءَ تیرے توار کنت، آ جہہ سرّیت ءُ پاد کئیت۔ بلئے آئی ءَ انچو سما بیت کہ دریگ ءِ دپ ءَ آئی ءِ سنگت فضل خان اوشتاتگ ءُ وتی ترکّ اتگیں سرگ کہ تیر ءَ تراکینتگ، پکّی مان چِنگ ءَ انت۔ ءُ وتی چکّ ءِ ترانگ ءَ کپگ ءَ انت ءُ گریوگ ءَ انت۔“  

آفریدی ھما مرد اِنت کہ سھب ءَ کہ آئی ءِ سنگت ءَ سر ءَ تیر وارت، آئی ءِ مازگ ءُ ھونانی ترینز آئی ءِ پچّ ءُ دپ ءُ دیماں لگّ اِتنت۔ بلئے اے جاور کہ اد ءَ نبشتہ کار ءَ بیان کتگ، اے میجک ریئلزم ءِ شوکیں درورے۔ آفریدی ءِ کارست ءِ بابت ءَ وانوک کیاس کت نہ کنت کہ آ واب انت، آگاہ انت، اسل ءَ جہہ سرّ اِتگ یا وابے گندگ ءَ انت۔ ءُ فضل خان اے دمان ءَ پرچا آئی ءَ چو سما بوھگ ءَ انت کہ چہ وتی سرجاہ ءَ پکّی کشّگءُ سر ءَ مان چِنگ ءَ انت۔ 

اے کسّہ انچائیں وئیلے ءِ پژدر ءَ نویسگ بوتگ کہ کراچی ءِ شھر اِنت۔ یک لوگے ءَ چکّے ءِ بوتن روچ ءِ پارٹی ءِ تیاری بوھگ ءَ انت ءُ دومی نیمگ ءَ بازار ءَ دو راجی ٹولیانی نیام ءَ وت سریں کُشت ءُ کوشے بنا بوتگ۔ کسّہ چہ فضل ءِ کوش ءَ بندات بیت، عابد ءِ لوگ ءَ بوتن روچ ءِ پارٹی یے ءُ  پدا عابد ءُ عثمان ءِ نیام ءَ گپّ ءُ تراناں گوں کسّہ ھلاس  بیت۔ بلئے ھمے نیام ءَ صابر آفریدی ءِ کارست کئیت کہ آچہ بندات ءَ گون انت ءُ آئی ءِ ذھنی جاور انچیں دابے ءَ نبشتہ کار ءَ بیان کتگ کہ اے سرجمیں کسّہ ءِ جوان تریں بھر منی ھیال ءَ ھمیش انت۔ چاگرد ءَ تُری ھرچی بہ بیت، اگاں گندگ ءَ آئی ءَ چہ ھما مردم متاثر بنت کہ ھماھانی سر ءَ ھمے وئیل کپیت۔ بلئے بندر ءَ اے درستیں چاگرد ءَ وڑے نہ وڑے ءَ اثر مند کنت۔ ءُ اقبال ڈنّی کوکّار ءُ جاکانی بدل ءَ ھما مردمانی اندری مارشتانی بیان کنگ ءَ گیشتر ارزشت دنت۔ چو کہ عابد یکتاب ءَ بے چاڑ اِنت کہ آئی ءِ سانگ بند پارٹی ءَ آھگ ءَ انت، بلئے چو مہ بیت کہ راہ ءَ ویئلے بہ بیت ءُ پدا آ دگہ جنجالے ءَ بہ کپ انت۔ ھمے بے چاڑی ءَ گوں ورگ ءُ چرگ ءُ گرّاجوش بیت، بلئے عابد ءِ ھوش ءُ گوش یکتاب ءَ گوں ڈنّ ءِ جاوران انت۔ اسل ءَ اے ڈنّ ءِ جاورانی ھما سان انت کہ عابد وت ءَ چریشی ءَ ھچ وڑ ءَ گستا کت کنگ ءَ نہ انت۔ ھمے توکی کشّ ءُ چیلّ ءُ  مارشتانی بیلّ ءُ آلاڑ نبشتہ کار ءَ گیشتر دلگوش داتگ انت۔ پدا اوں ھمے جیڑگ ءُ بے چاڑی ءِ نیام ءَ نبشتہ کار چہ تژن ءُ بچکند ءَ بے ھیال نہ انت۔ کسّہ ءِ زیبائی اوں ھمیش انت کہ بلّے سر زاھر ءَ تری ھرچی وتی وڑ ءُ پیم ءَ انت، بلئے پدا اوں مردم نہ چہ وت ءَ شمشکار بوت کنت ءُ نہ زند ءِ  چست ءُ ایراں۔ چو کہ عابد پمشکا پریشان انت کہ آئی ءِ سانگ بند پہ سلامتی لوگ ءَ سر بہ بنت، بلئے وھدے آئی ءَ ھال دیئنت کہ ما  مزن دگ ءَ سر بوتگ ایں گڑا ھمے دمان ءَ عابد ءِ جاوراں نبشتہ کار چو بیان کنت۔

”تب اس نے سکون کا سانس لیا، اور کیک کے بڑے بڑے لقمہ لیتے ہوئے بیگم کو غور سے دیکھا جو میک اپ سے لدی ہوئی سستی فلموں کی ہیروئن معلوم ہوتی تھی۔“ اے جاوراں کہ ھر دیما مرگ ءِ بوہ اِنت، تیرانی توار اِنت، گوات ھم وتی گاماں داران انت ءُ سرجمیں شھر گشئے پُرسیگ انت، پدا اوں عابد وتی جن ءَ کہ چاریت آئی ءَ کوھنیں تامرانی باجنے گندگ کئیت۔ متلب یک گوٛرے مرگ ءُ موتک انت، بلئے دومی نیمگ ءَ بچکند۔ ھمے تضاد بُندر ءَ اقبال ءِ ساچشتی بود ءِ کمال انت۔ آ مدام انچیں رنگے ءَ کسّہ ءَ دیما بارت کہ اناگتی وانوک سما کنت، انچیں تضادے ودی بوتگ کہ بندر ءَ کسّہ ءِ زیبائی چہ ھمے تضاد ءَ ودّیت۔ اے انچیں بُودے کہ ھرکسّہ کار ءِ گوٛر ءَ گندگ نئیت۔ اسل ءَ مئے کرّ ءَ اے ازم گیشتر  مارکیز ءِ کسّھانی سان اِنت۔ آئی ءِ کرّ ءَ اوں کسّہ ءِ مجگ مدام ھمے تضاد انت ءُ ھمیشانی سبب ءَ وانوک بہہ اے پیسلہ ءَ کت نہ کنت کہ نبشتہ کار ءِ وتی ھیال ءُ لیکہ چے انت۔ اقبال چو کہ مارکیز ءَ چہ باز متاثر اِنت، پمشکا آئی ءِ گوٛر ءَ ھم ما ھمے چیز ءَ دیست کن ایں۔

چوناھا اے وئیل کہ کسّہ ءِ بنزہ اِنت، اشی ءَ گوں ھوار آئی ءَ تھنا کارستانی اندری مارشت بیان نہ کتگ انت، بلکیں سرجمیں شھر آئی ءَ انچیں درشمے ءَ چاگرد کتگ کہ انچو گمان بیت، شھر ھم کارستے۔ پہ درور ھمے کُشت ءُ کوش ءِ جاوراں آ شھر ءِ کسّہ ءَ چو کاریت:

”کوئٹہ کی ہوائیں دروازے پر دستک دے رہی تھیں، مگر کوئی باہر نہیں نکلا۔ سب دبکے بیٹھے رہے۔ ویڈیو کیسٹ اور چائے کے ہوٹل بند ہوگئے۔ پورن فلموں کی ڈیمانڈ بڑھ گئی تھی۔“

یک گورے وَ اے گالرد ءَ چہ ھما شھر ءِ جاور سما کنگ بنت کہ ھود ءَ چے بوھگ ءَ انت۔ دومی نیمگ ءَ دگہ یک گالردے ءَ گوں نبشتہ کار ءَ انچیں راستی یے بیان کتگ کہ چریشی اوں انکار کنگ نہ بیت۔ ”پورن فلموں کی ڈیمانڈ بڑھ گئی تھی۔“ اے ھما ٹکّر اِنت کہ بنی آدم ءِ ابرمی جبلّتاں بیان کنت۔ بزاں جنگ بیت، کُشت ءُ کوش بیت، ھردیما جونانی جوھان بیت، یا وشّی ءُ شادمانی ءِ موسمے بیت، اشی ءَ ابید اوں مردم چہ وتی جند ءَ سست نہ کن انت۔ وتی ابرمی جبلّتاں ایرماد کت نہ کن انت۔ اے موسم ءَ ھم آھانی بدنی واھشتانی بیلّ ءُ آلاڑ یکشل ءَ برجاہ انت ءُ آ ھچ ھساب ءَ اے واھشتاں ایرماد کت نہ کن انت۔

اشی ءَ ابید اے آزمانک ءَ نبشتہ کار ءَ جنگ زدگیں چاگردانی مچّانکی تب ءُ آھانی نفسیاتی جنجال ھم جاہ داتگ انت۔ چو کہ وھدے تیرے ءِ توار بیت گڑا صابر وتی پشک ءِ سر ءَ ھونانی ترینزاں گندیت، آ دلجم بیت کہ تیر ءَ من ءَ لگّ اِتگ۔ ”اس پل صابر نے اپنے گاؤں میں بہتے اُس دریا کو یاد کیا جو سوکھ گیا تھا۔ البتہ جلد وہ دریا کو بھول گیا۔“ اد ءَ کور اسل ءَ کور نہ اِنت، بلکیں اے چیدگے، بلئے اے کجام چیز انت کہ اشی ءِ سیادی گوں تیرءَ انت۔ بندر ءَ کور آپ انتءُ آپ زندگی انت۔ بلئے تیرانی نیام ءَ زند ءِ چمّگ ھم ھشک بیت۔ البت صابر انچیں کورے ءِ ترانگ ءَ کپت کہ آ پیسر ءَ ھشک بوتگ ات۔  ھمے یکّیں گالرد کراچی ءَ نشتگیں پٹھانانی سرجمیں چاگردی زند ءَ بیان کنت۔ صابر انچیں دمگے ءِ مردم انت کہ ھود ءَ مدام جنگ ءُ چوپ انت ءُ ھمے جنگ ءُ کُشت ءُ کوش ءِ ترس ءَ آ چوداں جِستگءُ اتکگ  کراچی ءَ۔ بلئے اد ءَ کہ تیر توار کنت، آ یکبرے وتی بنندی ءِ ترانگ ءَ کپیت، پدا آئی ءَ گیر کئیت کہ ھود ءَ اوں زند ھم انچوش انت۔بزاں زند ءِ چمّگ ھود ءَ پیسر ءَ ھشک بوتگ۔ دومی ھبر کہ آ دمان ءَ پدا ھما کور ءَ بے ھیال کنت۔ اے اسل ءَ ھمے راج ءِ تب اِنت کہ اشی ءَ ھمینچو تاڑ ءُ تیلانک ءُ جنگ ءُ جدل سگّ اِتگ کہ نہ نوں پہ اشی ءَ زند ءَ مانایے است، نہ کور ءُ نہ ھشکیں کور ءَ۔

اقبال ءِ گوٛر ھرچی کہ چو سودگیں زبانے ءَ گندگ بیت چوش نہ انت۔ آ آزمانکاں اوں انچیں چیدگ کارمرز کنت کہ داں وانوکے ھما کارستانی پژدر ءَ مہ پشکانڈیت، آ کسّہ ءِ مجگ ءَ سر بوت نہ کنت۔

البت ”کیک اور کتّے“ انچیں کسّہ یے کہ مرگ ءُ زند، شھری زند ءِ جنجال، بنی آدم ءِ توکی پرشتءُ پروش، تژن ءُ بچکند ءُ جتائیں تکنیکانی کتہ کاریاں ھوار کارستانی چاگردی ءُ راجدپتری پژدر ءَ سرجمیں رنگے ءَ چاگرد کنت۔  بلئے کلّاں چہ شوک تریں چیز، اے آزمانک ءِ گڈّی گالرد اِنت۔

”کیک کی ساری کریم آوارہ کتوں نے چاٹ لی۔“

کسّہ چہ مرگ ءَ بندات بیت، بلئے ھمے نیام ءَ عابد ءِ لوگ ءَ پارٹی انت۔ چکّ ءِ بوتن روچ ءِ کیکءِ برّگ ءُ ورگ انت۔ پدا  ھمے شپ ءَ پجّار نہ بوتگیں جونے راہ ءِ سر ءَ کپتگ ءُ جون ءِ کش ءَ کیکے کپتگ۔ بلئے ھمے کیک ءِ کریم یلہ چریں کچکّاں چٹّ اِتگ ءُ وارتگ انت۔ اد ءَ یلہ چریں کچکّ ءُ کیک ءِکِریم ھردو چیدگ انت۔

اسل ءَ سرجمیں کسّہ ءِ بنجاھی ھیال ھم ھمیش انت کہ شھر انچیں ناشریں مردمانی دست ءَ کپتگ کہ جاھے زبان، جاھے راج ءُ نسل ءُ جاھے مذھب ءِ نام ءَ ھرکس پہ دومیگ ءِ گٹّ ءِ ھوناں تنّگ انت۔ ھمے یلہ چریں کچکّ یا ھمے بے سر ءُ پادیں ٹولی کہ نہ اشاں مھلونک ءِ گم انت، نہ شھر ءِ ءُ نہ اشاں گوں امن ءُ ایمنی ءَ کار اِنت۔ اشانی کار تھنا کُشت ءُ کوش انت ءُ اے ھجبر نہ جیڑ انت کہ اے مردم کہ تپنگ ءِ دیما اوشتاتگ اشی ءِ چاگردی کدّ ءُ بالاد چے انت؟ اشی ءِ کِرد چے انت ءُ اے ڈولیں مردمے ءِ ودی بوھگءُ درارگ ءَ چینچو وھد لگّیت۔ آ بس تیر ءَ آس دنت ءُ دیما تھنا تلوسوکیں جونے پشت کپیت، بے نام ءُ نشان، نہ گناہ ءُ ڈوہ کسے ءَ مالوم انت نہ کوش ءِ پژدر۔ 

پہ اے ڈولیں مردماں اقبال ءَ شوکیں گالے ٹھینتگ، ”یلہ چریں کچک“ کہ آھانی کار بس ھمیش انت کہ چاگرد ءِ ”کیکانی کریماں“ بہ چٹّ اَنت۔

اے کسّہ تھنا کراچی ءِ تہ ءُ توکی جنگ ءُ جدلانی کسّہ نہ انت، بلکیں ھمے بے سریں کشت ءُ کوشانی سببءَ ھود ءِ مھلونک کجام نفسیاتی ءُ چاگردی نادراھی ءُ ترس ءُ بیمّ ءِ آماچ انت ءُ اشی ءِ سان چون درا بنت یا چون سما کنگ بنت، اے درستیں پھناتان ءَ نبشتہ کار ءَ سرجمیں رنگے ءَ کسّہ ءَ جاہ داتگ۔

۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔

شوھاز