قدیر لقمان ءِ آتاریں لبز

 

قدیر لقمان ءِ آتاریں لبز

۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔

بلوچی لبزانک ءِ نبشتھی دور ءِ بندات ءَ بگر داں مروچی بازیں نگدکارے اتکگ ءُ بازینے ءَ راہ ءِ نیم ءَ دمبرتگ۔ بنداتی دور ءِ وَ گیشتریں نگدی نبشتانک اسل ءَ ”تاثراتی نبشتانک“ انت کہ آھاں نگد ءَ گیش چمشانک گشگ گھتر اِنت۔ رندی دور ءَ ھر ڈولیں نگدے کہ بوتگ آ چہ اردو ءِ سان ءَ اتکگ ءُ بیست ءُ یکّمی کرن ءِ بندات ءَ چہ بلوچی ءِ نگدی روایت مٹّان بنت ءُ نوکیں لبزانکی لیکھاں چہ مردم آشنا بنت گڑا نگد ءِ تب ءُ مئیل سرجمی ءَ مٹّیت۔ بلوچی ءِ نگدی نبشتانک ءُ کتاب گیشتر ھمے دور ءَ نویسگ بوتگ ءُ چاپ بوتگ انت۔ بلئے نگدی لیکھانی زانگ ءُ ھملی نگد (Practical Critisim) دو جتائیں چیز اَنت۔ پہ درور اگاں کسے بہ گشیت کہ غنی پرواز وتی کسّھاں ”طبقاتی نظام“ ءِ جھگیری ءَ کنت ءُ آئی ءِ ساچشت اگاں مارکسی نگد ءِ آدینک ءَ چارگ بہ بنت ءُ گیشّینگ بہ بنت کہ پلاں پلاں آزمانک یا گدار ءَ آئی ءَ اے لیکہ ءِ پلّہ مرزی کتگ، گڑا گپّے ٹھیت۔ بلئے اگاں کسے تھنا راہ ءُ رواجی ھمے گپّ ءَ بہ جنت ءُ پُشت ءَ مان بہ دنت گڑا اے ”پریکٹیکل نگد“ نہ اِنت ءُ نہ اے ھبر ءَ چوشیں لبزانکی بستارے است۔

پہ نگد ءَ دومی ھژدری ئیں چیز نگد ءِ زبان انت۔ اگاں نگدکار ”پوسٹ ماڈرنزم“ ءِ سر ءَ گپّ ءَ انت ءُ آ انچیں دابے ءَ گپّ ءَ پیچ ءُ تاب دیان بہ کنت کہ وانوک ءِ ھچ سر پِر مہ بیت آ چے گشگ ءَ انت گڑا اے ھم نگدے نہ انت۔ بائد اِنت نگد ءِ زبان پھک ءُ پلگار بہ بیت ءُ آ چیزاں انچیں ڈولے ءَ بہ گیشّینت دانکہ وانوک سرپد بوھگ ءِ بدل ءَ گنتر بِرّ مہ بیت۔

اشی ءَ ابید نگد ءِ نازرک تریں پھنات نگدکار ءِ چہ ”تعصب“ ءَ بالا تر بوھگ انت۔ اگاں کسے ذاتی دوستی ءُ نا دوستی ءِ سبب ءَ کسے ءَ ایر بہ جنت یا کسے بے سریں توسیپ ءُ ستا ءَ بہ کنت، اے ھم نگدے نہ بیت۔ 

قدیر لقمان ءِ جوانی اش اِنت کہ آئی ءِ زبان پھک ءُ پلگار اِنت ءُ نگدی رھبندانی رِد ءَ آئی ءَ جتائیں مردمانی ساچشتانی سر ءَ تران ءُ باوست کتگ۔ چو ھم نہ انت کہ آئی ءَ ھرچی نبشتگ، من سرجمی ءَ گوں آئی ءَ تپاک کناں، بلئے آئیءِ درائیں گپّ نگدی رھبندانی رِد ءَ اَنت۔ 

اے کتاب”لبزآتار“ قدیر لقمان ءِ نگدی نبشتانکانی کتاب اِنت کہ 2026 ءَ چہ ھپرنگ علمو ادب پبلشرز کراچی ءِ نیمگ ءَ چاپ بوتگ۔ کتاب ءَ سردانک ءَ ابید دگہ پانزدہ نبشتانک ھوار اِنت کہ جتائیں بنگپّانی سر ءَ انت۔

کتاب ءِ نبشتہ رھبند ءِ بابت ءَ پیسر ءَ ہیبتان عمر ءَ نبشتگ ات کہ کتاب بائد اِنت یکّیں نبشتہ رھبند ءَ نویسگ بوتیں ءُ یکّیں کتاب ءَ دو نبشتہ رھبند(سید ءِ رھبند ءُ بلوچی اکیڈمی ءِ رھبند ) ھور ءُ تور اَنت۔ اے چوناھا نبشتہ کار ءِ میار نہ اِنت، اے شنگکار ءِ ڈبّہ اِنت کہ کتاب ءَ چاپ کنگ ءَ پیسر آئی ءِ نبشتہ رھبند ءَ سرین ءُ کدین بہ کنت ءُ یکّیں رھبند ءَ رِد ءُ بند بہ دنت  ئِے۔

نوں کا ایں کتاب ءِ نیمگ ءَ۔ سردانک ءَ نبشتہ کار نبشتہ کنت کہ، ”من جہد کتگ کہ انچیں بنگپّانی سرا نبشتہ بہ کناں کہ بے ترس ءَ وتی گپّ ءَ زانشی بنلاد ءَ کت بہ کناں۔“ (تاکدیم۔8)

اد ءَ من نبشتہ کار ءِ اے ھبر ءَ تپاک نہ کناں۔ نگد چوشیں چیزے نہ انت کہ پہ زور کسے ایر جنگ بہ بیت۔ پدا ساچشتے کہ شنگ بیت ءُ نھادی ءَ کئیت، ساچشت بہ زانت ءُ وانوک بہ زانت۔ پدا ھم کسے اگاں وتی نزوریانی شون دیئگ ءَ بد بارت گڑا ھمائی ءِ کیپ انت، اے نگدکار ءِ جیڑہ نہ انت۔ نگدکار بائد اِنت بے ترس ءُ لرز ءَ ھر بنگپّے ءِ سر ءَ کہ نویسگ لوٹیت، آ وتی کار ءَ بہ کنت، دانکہ ھمے ترس در نئیت، بلوچی ءَ جوانیں نگدی ربیتے دیما نئیت۔ یک مردمے تُری ھرچی نامدار اِنت، اگاں آئی ءَ ردی کتگ، آئی ءِ ردیانی شون دیئگ نگدکار ءِ ڈبّہ اِنت۔ 

پدا دیمتر ءَ نبشتہ کار ھمے گپّ ءَ وت ھم منّیت۔”بزاں ساچشتے ءِ تہا چے شرّی مان ءُ چے ھرابی مان۔ گون انصاف ءَ شرّی ءُ ھرابی ءِ گیشّینگ ءَ را شرگداری گشنت۔“ (تاکدیم۔ 15)

اگاں شرگداری ءِ بنیادی لوٹ ھمیش انت کہ آ ساچشتے ءِ شرّی ءُ ھرابیاں نشون بہ دنت، گڑا نگدکار ءَ دلجم بوھگی انت ءُ بس وتی کار کنگی انت، آئی ءَ ترسگی نہ انت کہ کئے چے ماریت ءُ کئے چے گشیت۔

ھمے نبشتانک ءَ دیمتر ءَ نبشتہ کار وت گشیت، ”بلوچی لبزانک ءَ چشیں بازیں درور است کہ بے پولکاری ءَ ہمے شرگداراں شراء جتگ ءُ پدا رَد بوتگ انت۔“ (تاکدیم۔19)

اد ءَ نبشتہ کار ءَ اے ھبر ھم گیشّینتگ کہ باز بری بلوچی ءِ نگدکاراں ساچشتانی بابت ءَ انچیں سرّا برّائیں گپّ جتگ کہ پدا رند ءَ وت پشومان بوتگ انت۔ اشی ءِ مستریں سبب جان بڈّی انت ءُ دومی چیزانی نہ زانگ ءُ اٹکل جنگ ءُ گشگ انت۔ نگد انچیں پِڑے کہ بازیں جکانسری یے لوٹیت ءُ پٹّ ءُ پول لوٹیت۔ انچو پہ راہ ءُ رواجی جتگیں گپّ نگدے نہ بیت، بگندئے تاثراتی نگد ءِ دروشم ءَ منّگ بہ بیت، بلئے ابید ءِ پٹّ ءُ پول ءَ کتگیں گپّ ءَ آسرے نہ بیت۔  پمشکا قدیر ءَ ھر ھبرے کہ کتگ، آئی ءَ ھما ھبر ءِ سرشون ھم داتگ۔ 

اے کتاب ءِ مستریں جوانی اش انت کہ گیشتریں نبشتانک منّ اِتگیں پٹّ ءُ پولی رھبندانی رِد ءَ انت۔ ھرجاھے کہ نبشتہ کار ءَ ھبرے کتگ، آئی ءِ سرشون ھم داتگ  ئِے۔ اگاں نگد یکشل ءَ ھمے رھبندانی رِد ءَ کنگ بہ بیت گڑا بگندئے بلوچی ءَ نگدی روایت پہ جوانی دیمروی بہ کنت۔

دیمتر ءَ دگہ نبشتانکے، ”بلوچی عہدی شاعری ءَ بتل“ اِنت۔ بتل چو کہ قدیر ءِ وتی ”ڈومین“ اِنت ءُ اے بنگپّ ءِ سر ءَ آئی ءَ بے دروریں کارے ھم کتگ۔ اے نبشتانک ءَ آئی ءَ گیشتریں شیئری درور کہ داتگ انت، آ بتلی دروشم ءَ رواج ھم گپتگ انت۔ چو کہ، 

سانگ ءَ مہ زور چہ دژمناں

پنت ءَ چما جوریں بداں (تاکدیم۔28)

یا رحم علی مری ءِ اے شیئر ءِ کڑی، 

”ھیرانی تمن ویران انت

سیتّ گوں شکّلیں جنگان انت“ (تاکدیم۔30)

اے انچیں شیئر انت کہ چاگرد ءَ رواج گپتگ انت ءُ ھرکس ءُ ناکس چریشاں آشنا انت، بلئے دگہ لھتیں انچیں شیئری بند نبشتہ کار ءَ جاہ داتگ کہ آھاں انگت بتل ءِ دروشم نہ گپتگ۔ پہ درور اے شیئر،

”ھانی ترا شے ءِ سر اِنت

اَچ ما سریگ ءَ جُنڈ مہ کن

مارا پہ نیم چمّی مہ چار

دل کوتلی چی یے نہ انت

مہر پہ بہا گِپت نہ بیت“ (تاکدیم۔29)

اد ءَ اے شیئر ءِ گڈّی دوئیں کڑی بتلی دروشم ءَ رواج گپتگ انت یا اے یکّ یکّءَ ھم گشگ بنت، بلئے برز ءِ دوئیں کڑیاں انگت بتلی دروشم نہ گپتگ۔ بتل ھما گال ءُ گالرد اَنت کہ ھرکس ءُ ناکس ءِ دپ ءَ بہ بنت، بلئے اے شیئر ءِ اوّلی دوئیں کڑی انگت بتل ءِ جاہ ءَ نہ رستگ انت۔ چو نہ انت کہ شیئر نزور اِنت، بلئے شیئرے ءَ سپر کنگ ءُ بتلے ءِ کنڈ ءَ گرگ ءَ پہ یکّے وَ مزنیں وھدے پکار اِنت، دومی اگاں آ لس مردم ءِ زبان ءَ مہ رچیت، بہہ بتلے بوت نہ کنت۔

دیمتری نبشتانک، ”سپرنامگ ءُ بلوچی سپرنامگ ءِ رؤشت“ انت کہ اشی ءِ تھا نبشتہ کار ءَ سپرنامگ ءِ بن دپتر ءَ ھوار آئی ءِ لوٹ ءُ گزرانی گیشّینگ ءِ جھد کتگ۔ بلوچی ءَ چو ایندگہ در کسّھی لبزانک ءِ تھراں اے تھر ءَ اوں ھاسیں دیمروی یے نہ کتگ، پمشکا بلوچی ءِ سپرنامگ تنیگت ءَ ھسابی انت۔ بلئے ما چو کہ وت سپرنامگ نبشتہ کتگ، پیسر ءَ نہ اشی ءِ ازم ءِ بابت ءَ زانتگ ءُ نہ اشی ءِ تک ءُ پھناتانی۔ بلکیں دری زبانانی سپرنامگ ونتگ انت ءُ ھماھانی رندگیری ءَ نویسگ ءِ جھد کتگ۔ البت اے پٹّ ءُپولی نبشتانک ءِ وانگ ءَ پد سپرنامگ ءِ ھما پھنات ءُ تھر کہ آھانی نیمگ ءَ پیسر ءَ دلگوش نہ داتگ ات نوں کمّے چیز گیشّ انت۔ نوں اگاں سپرنامگے نویسگی بیت، اے ھبر پیسر ءَ چہ گیشّ اِتگ کہ کجام تھر ءِ سپرنامگے بیت ءُ آئی ءِ لوٹ ءُ گزر چے بنت۔

ھمے نبشتانک ءَ جاھے نبشتہ انت کہ، ”راجمانی رسانکدراں وَ بازینے زانت ءُ نازانت وتی سپری اھوالاں دنت، بلئے آ سپرنامگ ءِ ازمی لوٹ ءَ آ وڑ ءَ پیلو کت نہ کن انت۔“ (تاکدیم۔50)

اد ءَ نبشتہ کار ءِ اے ھبر مانگیشّ اِتگ۔ آیا چاگردی رسانکدر ءَ سپرنامگ ءِ شنگ کنگ آئی ءَ بے تام کنت یا اد ءَ ھرچی کہ نویسگ بوھگ ءَ انت آ پہ ھکّ ءُ دل سپرنامگ لیکگ نہ بنت۔ چوکہ من وتی جند ءِ دوئیں سپرنامگ پیسر ءَ جتائیں بھراں فیس بک ءَ شنگ کتگ انت ءُ رند ءَ کتابی دروشم داتگ انت۔ بلئے منی نزّ ءَ اے چیز ءَ چہ سپرنامگ نزور نہ بیت۔ اگاں سپرنامگے تُری کتابی دروشم ءَ ھم چاپ بہ بیت، اگاں ازمی لوٹاں پیلو نہ کنت گڑا جوانیں سپرنامگے بوت نہ کنت۔ پہ درور غنی پرواز ءِ سپرنامگ ”وابانی دوار“ کتابی دروشم ءَ انت، بلئے چوشیں سپرنامگے نہ انت کہ اے تھر ءِ ازمی لوٹاں پیلو بہ کنت۔

اشی ءَ پد دگہ نبشتانکے کریم دشتی ءِ سر ءَ انت۔ ”کریم دشتی شرگدارے ءِ جہت ءَ“ ۔ اے پٹّ ءُ پولی نبشتانک ءَ کریم دشتی ءِ زند ءُ آئی ءِ شرگداری لیکھانی بابت ءَ نبشتہ کار ءَ پہ جوانی نبشتگ ءُ پیسر ءَ چہ نبشتگیں نکانانی سرشون  ئِے ھم داتگ۔ اے نبشتانک ءِ جوان تریں پھنات اش انت کہ نبشتہ کار ءَ کریم دشتی ءِ  نگدکاری لیکہ ءِ گیشواری کتگ۔ کریم دشتی ءِ سر ءَ پیسر ءَ ھم بازیں کارے بوتگ، بلئے نبشتہ کار ءَ اے سرجمیں کار یک نبشتانکے ءَ جاہ داتگ انت۔ اسل ءَ نگدکارے ءِ جھت ءَ نگد ءِ بابت ءَ  آئی ءِ لیکہ چے بوتگ،  ھمے چیزّ ءِ گیشّینگ چہ درستاں ھژدری انت کہ اے کار قدیر ءَ کتگ۔

ھمے ڈول ءَ کریم دشتی ءَ ابید ”بشیر بیدار: زند ءُ ازم“ ءِ سرھال ءَ نبشتہ کار ءَ بیدار ءِ شائری ءِ سر ءَ ھم نبشتگ۔ اے نبشتانک ءَ نگد ءُ بشیر بیدار ءِ شائری ءِ سر ءَ نبشتہ کار ءَ نبشتگ ءُ بازیں شیئری درورے ھم داتگ۔ البت اد ءَ یکّ چیزے کہ پشت کپتگ، آ اش انت کہ ھمے شیئرانی سر ءَ آئی ءَ ھبر نہ کتگ۔ بنگپّ ءِ رِد ءَ شیئر زرتگ انت ءُ آھانی درور داتگ انت، بلئے اگاں ھمے شیئرانی تہ ءُ توک ءَ ایرکپگ بوتیں ءُ اشانی مانائی پژدر ءُ ازمی بالاد ءِ سر ءَ گپّ کنگ بوتیں اے نبشتانک بے مٹّیں پٹّ ءُ پولے بوتگ ات۔ پہ درور،

”بشیر بیدار ءَ را شرّنگی ءُ ڈولداری وتی نیمگ ءَ ژپّیت ءُ  ہمیشی ءِ در انگاز ءَ شاعری ءِ  تہا کنت۔ آ گشیت کہ کجام ہم چیزے ءِ، مردمے ءِ یا ابرمی ہستی یے ءِ شرّنگی یے بہ بیت، منا وتی نیمگ ءَ ژپّیت۔

پہ شوہاز ءَ گلیں لال ءِ

من شہر ءِ دمکاں دلموشاں

منی ہلک ءِ جنک جوانیں“ (تاکدیم۔74)

اد ءَ اے ھبر وَ گیشّ اِتگ کہ اے ڈولیں شیئر بشیر بیدار ءَ چہ زیبائی ءَ ”متاثر“ بوتگ ءُ نبشتگ انت، بلئے آ کجام زیبائی انت؟ یا اے شیئر ءَ ”گلیں لال“ چی یے؟ اے کجام شھر ءِ دمک انت، چونیں دمک انت؟ اگاں شیئر ءِ بنگپّ ءَ ھوار شیئرانی ایندگہ ازمی لوٹ ءُ گزرانی سر ءَ نبشتہ کار ءَ کمو جھلانکی ءَ ایر کپتیں ءُ ھبر کتیں اے نبشتانک گھتر بوتگ ات۔

ھمے نبشتانک ءِ گڈّ سر ءَ نبشتہ کار نبشتہ کنت، ”بائد ہمیش انت کہ بشیر بیدار ءِ شاعری ءِ سرا انچیں ایراد گرگ بوت اِنت کہ شرگداری کیلویے ودّینتین انت، بلئے چرے ایراداں بشیر ءَ چو مزاری گلّڈے ءَ باور کتگ  کہ من شادوہی گلّڈے آں۔“ (تاکدیم۔80)

بیدار ءِ گوما زوراکی ھم ھمے بوتگ کہ آئی ءِ شائری مدام بنگپّ ءِ شاھیم ءَ تورگ بوتگ۔ ایندگہ شیئری لوٹ ءُ شائری ءِ ایندگہ پھناتان ءَ چارگ ءُ تپّاسگ نہ بوتگ۔ آئی ءِ شائری ءِ سر ءَ گیشتریں نگد تاثراتی انت، پمشکا بیدارءِ شیئری بالاد انگت نہ گیشّ اِتگ۔ اد ءَ اوں نبشتہ کار ءَ بائد اِنت آئی ءِ شیئری بنگپّاں ھوار ایندگہ پھناتانی سر ءَ گپّ کتیں گوں۔

دگہ یک جوانیں نبشتانکے، ”بتل ءُ مبارک قاضی ءِ شاعری“ انت۔ اے نبشتانک ءَ نبشتہ کار ءَ قاضی ءِ ھما شیئرانی درور داتگ کہ آ بتل ءِ دروشم ءَ رواج گپتگ انت۔ یکبرے آئی ءَ بتل ءِ بن دپتر گیشّینتگ ءُ کوھنیں شائرانی شیئری درور داتگ انت کہ آ بتل ءِ دروشم ءَ داں مروچی است انت، بلئے البت مبارک قاضی ءِ چوشیں شیئر باز کم انت کہ آ بتل ءِ دروشم ءَ رواج گپتگ انت۔ چوناھا اگاں شائرے ءِ یک شیئرے اوں بتلے جوڑ بہ بیت، داں زبان است انت آ شائر لس مھلونک ءِ دل ءَ ابدمان بیت۔ 

مبارک قاضی ءِ کہ ھبر بیت، نبشتہ کار ءِ منّگ ھمیش انت کہ آئی ءَ بازیں بلوچی بتلے شیئری دروشم ءَ گشتگ۔ بس قاضی ءِ شعرے گوشاں بہ کپیت، مردم در  ئِے گیجیت، چوشکہ اے شعر کہ راجی سرگوٛستے ءِ درانگاز ءَ کنت؛ 

میرو ءِ دز رودیں کشار پادمال کت انت بے زانگاں

کسّے مگندات بالگتر بے حاجتیں گوراں تئی“ (تاکدیم۔89)

اد ءَ اے شیئر وَ نبشتہ کار ءَ نبشتگ، بلئے بائد اِنت آئی ءَ ھما بتل ھم بہ داتیں گوں کہ کجام بتل ءِ پژدر ءَ اے شیئر نویسگ بوتگ۔ 

دیمتر ءَ قاضی ءِ دگہ بازیں شیئرانی درور انت کہ آھانی بابت ءَ نبشتہ کار ءِ منّگ ھمیش انت کہ بتل ءِ دروشم ءَ رواج گپتگ انت۔ اے شیئراں چہ لھتیں وَ است انت کہ ھرکس ءُ ناکس ءِ دپ ءَ انت ءُ بتل ءِ دروشم ءَ سما کنگ بنت۔ چوکہ، 

”قاضی تو وتی راج ءَ سکّ باز مزن لیک ئے

ما آرت ءِ تہا وادیں سک باز مکن مارا“ (تاکدیم۔90)

یا دگہ ھمے ڈولیں لھتیں شیئر انت، بلئے نبشتہ کار ءَ اد ءَ درور کہ داتگ انت، اے درست بتل ءِجاہ ءَ انگت سر نہ انت۔ چوکہ،

”کوش مسکانی بیگہ ءِ شار اِنت

ماہ منی چمّاں روچ ءِ دشتار اِنت“ (تاکدیم۔ 91)

اے ڈولیں شیئر بگندئے باز اِشکنگ بنت یا بازیں مردمے ءَ یات انت، بلئے چو بتل ءَ انگت مھلونک ءِ زبان ءَ نہ رِتکگ انت۔ پدا بتلے ھما وھدی گشگ بیت کہ پہ آئی ءَ ھما ڈولیں جاورے پیدا بہ بیت، اے شیئر ءِ گشگ ءَ پہ جاورے نیست۔

پدا ھم قاضی ءِ شائری ءِ اے پھنات ءِ سر ءَ اے جوانیں نبشتانکے کہ چمداں دگہ تران ءُ باوستے بندات بوت کنت۔

چریشی ءَ ابید ”عطاشاد ءِ شاعری ءُ چاگردی سما“ ءِ بنگپّ ءَ نبشتگیں نبشتانک ھم جوان انت۔ اے نبشتانک ءَ اھدی شائری ءَ ھوار عطا ءِ ھمسریں شائرانی شیئری درور دیئگ  بوتگ انت، بلئے یک چیزے ءِ کمّی انت۔ ھمے ھمسریں شائرانی شیئری درور کہ داتگ انت، بائد اشانی شائری ءُ عطا ءِ شائری ءِ دیم پہ دیمی جائزہ یے ھوار بوتیں۔ چریشی ءَ اے ھبر گیشّ اِتگ ات کہ عطا چونی ءَ چہ وتی دور ءِ شائراں جتا انت ءُ کجام چیز آئی ءَ مزن کن انت یا آئی ءِ شائری ءَ توانگر کن انت۔ 

بلئے چوکہ نبشتانک ءِ بنگپّ اے نہ انت، پمشکا اے پھنات ءِ ھوار کنگ اِد ءَ ھژدری نہ انت۔ 

دیمتر ءَ کہ ھمے شیئرانی درور داتگ انت، ھود ءَ ھم نبشتہ کار جھلانکی ءَ ایر نہ کپتگ۔ اگاں شیئری درور کم بوتین انت ءُ ھمے پیشکانڈگ بوتین انت، اشانی نیام ءَ عطا ءِ چاگردی سما شوھازگ بوتیں گھتر ات۔ پدا ھم نبشتہ کار ءِ وتی رھبندے ءُ آئی ءَ وتی ھساب ءَ بنگپّانی رِد ءَ عطا ءِ شائری ءَ ھما چیز ءِ شوھازگ ءِ جھد کتگ کہ آئی ءَ پکار اِنت۔

”بلوچی آزمانکءُ غنی پرواز“ ھم جوانیں نبشتانکے۔ بلئے چوکہ پرواز بلوچی ءِ کماشیں نبشتہ کارے پمشکا چرے نبشتانک ءَ سما بیت کہ  نبشتہ کار ءَ نگد وَ کتگ، بلئے پدا ھم جاھے جاھے انچو سما بیت کہ آئی ءَ را کماش ءِ ریا ءَ گپتگ۔ بلئے نگدکار ءَ وتی کار ھم کتگ ءُپرواز ءِ آزمانکاری ءِ سر ءَ نبشتگ۔ چریشی ءَ اے ھبر گیشّ ایت کہ پرواز ءَ ھرچی کہ آزمانک نبشتگ، اگاں کسے آئی ءِ آزمانکانی تب ءُ ایندگہ جنجالانی سر ءَ ”اعتراض“ کنت وَ بہ کنت، پرواز ءِ آزمانکانی ازمی لوٹ سرجم انت ءُ اے درگت ءَ کسّ آئی ءَ ایرجت نہ کنت۔

چد ءُ پد لھتیں نبشتانک انت ءُ لھتیں ھما پیشگال انت کہ نبشتہ کار ءَ پہ جتائیں کتاباں نویس اِتگ انت۔

البت یکّ گپّے قدیر ءِ من ءَ دوست بیت کہ اگاں آ نگد کنت، نگدی زبانے کارمرز کنت ءُ نگدی رھبندانی رِد ءَ وتی گپّ ءَ گیشّینیت۔ مستریں جوانی آئی ءِ اش انت کہ راہ ءُ رواجی ھچ ھبر نہ کنت، بلکیں ھر ھبر ءِ سرشون ءَ دنت۔ چریشی ءَ اے پدّر بیت کہ نبشتہ کار ھر کارے کہ بندات کنت آئی ءَ گوں سنگینی ءَ سرجم کنت ءُ گوں وتی کار ءَ ”سنجیدہ“ اِنت۔ چریشی ءَ یک پائدگے وَ اے بیت کہ بلوچی ءِ ورنائیں نگدکار سرّا برّائیں گپّانی سر ءَ ستک نہ کن انت ءُ دومی کسے کہ نگد کنگ لوٹیت آ پیسر ءَ چہ زانت کہ اے کار پہ راہ ءُ رواجی نہ بیت، بلکیں پہ اشی ءَ مزنیں  جکانسری یے لوٹیت۔

۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔

شوھاز