اشعر نجمی ءِ گدار ”جوکر“

 

۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔

مئے چاگرد ءَ بازیں انچیں جیڑہ انت کہ آھانی سر ءَ نویسگ نہ بیت۔ یکّے وَ مئے مردم ترس اَنت ءُ دومی وتساچیں اخلاقیات ءُ چاگردی گر ءُ بنداں انچو مانگیشّینتگ انت کہ انچیں جیڑھاں سرگوٛز کن اَنت کہ آ ڈالچار کنگی نہ انت۔ پدا لبزانک کہ چہ راستی ءَ یک کرّ بہ بیت، لبزانک نہ مانیت۔ تھنا جندی مارشتانی در انگازی لبزانک ءِ کنڈ ءَ گپت نہ کنت، بلکیں ساچشت سرجمیں چاگردے ءِ عکاسی ءَ کنت تُری سادگیں زبان ءَ بیت یا علامتی دروشم ءَ ، بلئے لبزانک اگاں وتی کار ءَ کت مہ کنت گڑا لبزانک ءِ وانگ ءَ ھم نپے نیست۔

انّوں کہ اشعر نجمی ءِ گدار ”جوکر“ دست کپت چریشی ءِ وانگ ءَ ھمے سما بوت کہ اردو ءِ نبشتہ کار چہ مئیگاں گیشتر دلیر اَنت۔ ھر ڈولیں بنگپّ ءُ ھر جیڑہ ءِ سر ءَ اشاں نویس اِتگ۔ پدا نوکیں اردو فکشن ءَ لھتیں انچیں نام اَنت کہ اشاں اردو ءِ روایتی تب مٹّینتگ۔ اشعر نجمی چہ ھمیشاں یکّے۔

جوکر ءِ کسّہ اوں انچیں دو کارست ءِ چاگرد ءَ چکرّیت کہ آھانی اسل دروشم پیشدارگ بوتگ۔ بنی آدم ءِ تب، مارشت ءُ واھگانی در انگازی کسّہ کار ءَ جوانیں رنگے ءَ کتگ۔ ھمے بنجاھی دوئیں کارست (کشیب ءُ جوھر) کہ ھر دو انجینیئر اَنت، اے وتی منّ ءَ وت ءَ را سکیں سوھو سرپد بنت بلئے کشیب ھمے وتی وتگڑیں دانائی ءِ آس ءَ سچیت ءُ وت ھیران بیت کہ گوں آئی ءَ چے بوتگ۔

کشیب اسل ءَ سکّیں سادگیں زندے گوازینگ ءَ بیت کہ اناگت ءَ آ ممبئی ءَ ٹرانسفر بیت۔ گڈّی روچ ءَ آئی ءِ سٹاپ ءِ مردمے آئی ءَ شگان جنت کہ تو اینچو وھد افسری ءَ گوازینتگ، بلئے ھچ نہ کتگ۔ وت ءَ را انچو سادگ داشتگ کہ نہ گوں جنکّے ءَ وپت ءُ واب کتگ ءُ نہ زند ءِ مزّگ گپتگ۔

ھمے ھبر کشیب ءَ توریت۔ آ کہ ممبئی ءَ رؤت وت ءَ چٹ بدل کنت۔ ھمود ءَ آئی ءَ سنگتے دچار کپیت ءُ ھود ءَ آ زند ءِ رنگینیاں گوں وت ءَ ملما کنگ ءِ جھد کنت، بلئے ھر رند ءَ بے سوب بیت۔

کسّہ کار ءِ کمال ھمیش انت کہ آ ھر واقعہ ءَ پد وانوک ءَ ردّ دنت۔ وانوک دل ءَ دگہ ڈول جیڑیت ءُ کسّہ کار کسّہ ءَ دگہ دیمے تاب کنت۔ کسّہ ءِ ھمے چاڑ وانوک ءَ انچو گوں وت گیپت ءُ داریت کہ آ داں آسر ءَ رؤت یلہ دات نہ کنت  ئِے۔

کشیب کہ وتی سنگت جوھر ءِ جن ءِ سر ءَ شیدا بیت ءُ ھمد ءَ ھر دو پندلے ساز اَنت کہ ما یکّے دومیگ ءِ جن ءَ گوں وپت ءُ واب کن ایں۔ بلئے کشیب رد کپیت۔ آ وتی سنگت ءِ جن ءِ گوٛر ءَ رؤت تہ جن سما کنت ءُ جوھر گوں آئی ءِ جن ءَ وپت ءُ واب کنت۔ گڈّسر ءَ آئی ءَ ھمے ھبر سکّ توریت کہ اے زال ءِ سر ءَ آ چو شیدا بوتگ ءُ آئی ءَ جوھر ءَ پہ وتی جن ءَ برتگ، اسل ءَ اے جوھر ءِ جن نہ بوتگ بلکیں باڑاھی کھبگے بوتگ۔ 

کسّہ ءِ بنجاھی ھیال اوں ھمیش انت کہ ھرکس وتی دل ءَ وت ءَ ھمنچو دانا سرپد بیت دومی مردم آئی ءَ ھمنچو ریپ اَنت۔ پدا ھر کار گوں ھر مردم ءَ نہ بیت ءُ کسے اگاں سور ءُ سانگی اِنت اشی ءَ ابید اوں آئی ءِ دل پہ دگراں چُرّیت۔ تُری آ ھر ڈولیں زیبائیں جنے ءِ جود بہ بیت، دومیگانی بدرنگیں جن اوں آئی ءَ دوست بنت۔ 

مئے نبشتہ کاراں انگت اے ڈولیں جیڑہ دست نہ جتگ انت، بلئے مئے گوٛر ءَ اوں اے مسلہ است انت۔ اے انچیں جیڑہ انت کہ سرجمیں انسانیت ءِ مچّانکی تب ءَ گوں بندوک انت، بائد اِنت اشانی سر ءَ نویسگ بہ بیت۔

پدا اشعر نجمی ءِ کسّہ ءَ یک چیزے ءَ من ءَ بندات ءَ ھیران کت کہ اے ھر  دومی ھبر ءَ انگریزی ءَ کنگ ءَ اَنت ءُ ھرچی یے کہ یکّ کارستے ءَ دومیگ ءَ را سرپد کنائینگی بیت آ ریل ءِ انجن ءُ ٹریکانی دروراں دنت۔ بلئے رندتر ءَ ھمے ھبر گیشّ اِت کہ اد ءَ اگاں آ ھمے ھبراں انگریزی ءَ مہ کنت گپّ ءُ ٹال پاشک بنت، پدا وپت ءُ واب ءِ سر ءَ  انچیں لھتیں  ھبر اَنت کہ آ چو پاشک ءُ درا ءَ کنگ نہ بنت ، پمشکا نبشتہ کار ءَ ریل ءُ انجنانی درور داتگ۔ چرے ھبر ءَ ھمے زانگ بیت کہ نجمی ءَ کسّہ ءِ سر ءَ جوانیں دسترسے است ءُ آ کسّہ ءِ تیل ءُ اوتاکانی جوڑینگ ءُ تاب دیئگ ءَ پہ جوانی زانت۔

۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔

شوھاز