۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔
سال 2019 ءَ ما ”دائرہِ علم و ادب پاکستان“ ءِ کانفرنسے ءَ گجرات ءَ شت ایں۔ اے کانفرنس گلّ ءِ اوّلی دیوان ات ءُ اشی ءِ مول ءُ مراد ھمیش ات کہ نوں بیشکاریں لبزانتاں باز نویس اِتگ، بائد اِنت جوانیں لبزانک ساچگ بہ بیت۔
اسل ءَ آھانی نزّ ءَ لبزانتانی دو ٹولی اتنت۔ یکّے ”بیشکاریں لبزانت“ کہ مدام چو مکسک ءَ گند ءُ گسڑ ءُ آکوٹاں وئیل اَنت ءُ چاگرد ءِ نزوری ءُ بے بُنیں مارشتانی شوھاز ءَ انت۔ دومی ”جوانیں لبزانت“ انت کہ آ مدام چاگرد ءِ جوانیاں پول اَنت ءُ آھانی سر ءَ نبشتہ کن انت یا مردماں تچکیں راھے شون دیئنت۔ اے بندر ءَ ھما نبشتہ کار اَنت کہ نیکراھی رھبند ءُ چاگردی کانودانی منّوگر اَنت۔ اے چہ راستی ءَ تچ اَنت ءُ پہ زور وت ءَ ءُ وتی چاگرد ءَ نیک ءُ پارسا پیشدارگ ءِ جھد ءَ کن انت۔
من ھما روچ ءَ سما کت کہ ما ھمے بیشکارانی ٹولی ءَ ھوار ایں، گڑا نوں ھود ءَ پہ ما جاگہ نیست۔ بلئے بیا کہ ھمے بیشکاری ءِ واھگ روچ پہ روچ توانگر تر بوھان اِنت ءُ نوں سما بوھگ ءَ اِنت کہ ما اسل ءَ چو ھما مکسک ءَ ایں کہ مدام گند ءُ گسڑ شوھاز ایں۔ بلئے منی نزّ ءَ اے ھرابیں روشتے نہ اِنت۔ چیزے کہ شرّ انت وَ آئی ءَ ھرکس گندیت ءُ سما کنت، بلئے نزوری یا کمّی چہ کجا اِنت یا ھما راستی کہ لس مردم ءِ چمّاں اندیم انت ءُ چاگرد ءَ چو وروک ءَ چہ توک ءَ وران انت۔ ھمیشانی پَد جنگ ءُ نویسگ نبشتہ کار ءِ کار اِنت۔
نوں کہ من واناں گڑا برے برے من ءَ وت ءَ اوں وشّ نہ بیت کہ من چیا اینچو مردمانی نکاناں گوں ھورتی ءَ چاراں ءُ آھانی نزوریاں ٹکّ جنان کناں؟ ساچشتانی جوانیں پھنات پرچا منی چمّاں نہ ترّ اَنت؟ بگندئے اے ھوپے یا نادراھی یے ، بلئے من انچو بوھاناں۔ نہ نگدکارے آں ءُ نہ چو بَلد آں کہ دگرے ءَ سر ءُ سوج کت بہ کناں بلئے پدا اوں مدام ھمے وڑ کنگ ءَ آں۔
چریشی ءَ یک تاوانے اے بیت کہ تئی سنگت ءُ نزّیکیں مردم یا تئی ھم سندیں نبشتہ کار چہ تو دلگران بنت ءُ تو تھنا بوھان بئے۔ مئے جیڑہ ھمیش انت کہ کسے اگاں مئے نزوریانی نام ءَ بہ گیپت بزاں مئے دژمن انت۔ ”سید نِمدی“ ءِ وانگ ءِ وھد ءَ من یک چیزے سما کت کہ سید ھاشمی ءَ وتی دور ءِ چاپ بوتگیں گیشتریں نکان شوھاز اِتگ ءُ ونتگ انت۔ تھنا نہ ونتگ انت بلکیں آھانی سر ءَ ھبر ھم کتگ ءُ مردمان ءَ سر ءُ سوج کتگ۔ بلئے سید ءِ ھمے ھیل ءِ سبب ءَ آ مردماں دوست نہ بوتگ۔ مھلونک ءَ بد ءُ رد کتگ ءُ آئی ءَ را چہ درائیں ادارہ ءُ گلّاں یکّ کرّ کتگ۔ پمشکا مردم وتی ھمسروکیں نبشتہ کارانی سر ءَ نویسگ ءَ ترس انت۔ پدا نبشتہ کارے کہ سنگت ءُ پجّاروکے بہ بیت وَ گنتر۔
نوں اد ءَ جیڑہ اش انت کہ اگاں مردم ردیاں نشون مہ دنت، اے ردی یکتاب ءَ بوھان بنت ءُ اے پہ زبان ءَ تاوان انت، دومی اگاں ردیاں نشون دئے گڑا چہ سنگتاں دل ءَ شود۔ بلئے یک نہ یک رنگے ءَ اے کار ھم برجاہ دارگی انت، دانکہ آؤکیں نوک باھندیں نبشتہ کار اے چیز ءَ سرپد بہ بنت کہ چے رَد ءُ چے راست اِنت۔
گپّ ءَ گوٛنڈ گراں۔۔۔۔ اسل ءَ انوں کہ مرواہ بلوچ ءِ رجانک کتگیں کتاب البیر کامیو ءِ کسمانک ”ردپھمی“ من ونت، گڑا من سما کت کہ رجانک کار ءَ اشتاپ کتگ۔ انچو کہ ما گیشتریں مردماں پہ وتی اوّلی کتاب ءِ چاپ کنگ ءَ اشتاپ کتگ۔ چوناھا اے وت مزنیں ھبرے کہ مرواہ اے اُمر ءَ اینچو وانیت ءُ نبشتہ کنت، اے اُمر ءَ ما وَ پہ شِھم بلوچی ونت نہ کتگ۔ آ وانیت ءُ نبشتہ ھم کنت، بلکیں نبشتہ کنگ ءَ چہ نازرک تریں کارے رجانک اِنت ، آ رجانک ھم کنگ ءَ انت ءُ اے آئی ءِ اوّلی رجانکی کتاب انت۔
پدا مرواہ زالبولے ءُ بلوچی ءَ زالبولاں باز کم نبشتہ کتگ ءُ انگت کم اَنت، بلئے نوکیں پدریچ کمو اے نیمگ ءَ دلگوش گوٛر کنان انت۔ نوں ھبر ایش انت کہ اگاں اے رجانک ءِ ردیاں یکّ یکّ ءَ نشون دیان بہ کناں، بگندئے رجانکار دلگران بیت، بلئے اگاں انچو توسیپ بہ کناں اوں گوں زبان ءَ زوراکی یے بیت۔
بس مرواہ ءَ یک ھبرے سرپد بوھگی انت کہ رجانک ازمے ءُ ھر ازم ءِ وتی لوٹ اَنت۔ پہ رجانک ءَ اوّلی ھژدری ئیں چیز زبانانی تب ءُ میل ءِ سرپد بوھگ انت۔ یکّے ھما زبان کہ چہ آئی ءَ تو رجانک کنگ ءَ ئے ءُ دومی تئی جند ءِ زبان۔ اشاں ابید دومی چیز ساچشت ءُ نبشتہ کار ءِ تب اِنت۔ ھر ساچشت ءِ زبان ھمائی ءِ بنگپّ ءِ رد ءَ بیت ءُ ھر نبشتہ کار ءِ درشانداب جتا اِنت۔ اگاں اے چیزاں رجانک کار مہ پھمیت ءُ دلگوش گوٛر مہ کنت ، آ رد کپیت۔ رجانک وَ کنت بلئے ساچشت ءِ شیرگ ءُ موماں کشّیت۔
مرواہ ءَ جوانیں جھدے کتگ ءُ امیت انت کہ دیمتر ءَ جنزان کنت۔ البت اے آئی ءِ اوّلی کتاب انت، دیمتر ءَ ما چرے نوکیں پدریچ ءَ بازیں اُمیتے داشتگ کہ ھمے بلوچی ءِ باندات انت ءُ ھمیش انت کہ راج ءِ جھگیری ءَ کن انت۔ پدا مرواہ وانوکیں نودربرے ءُ وانوکیں مردم الّم پہ وت راھے شوھاز اَنت ءُ داں منزلے رس انت۔
۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔
شوھاز
No comments:
Post a Comment