”برف کے بھول“ ءُ چاگرد ءِ یاگی ئیں کارست

 

۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔

گدار ءِ ازم انچو نازرک اِنت کہ داں مردمے اشی ءِ پیچ ءُ تاباں سرپد مہ بیت ، آ تھنا وتی جند ءَ ریپ اِت کنت، بلئے جوانیں کسّہ  نویس اِت نہ کنت۔ اردو لبزانک ءَ کرشن چندر انچیں نامے کہ اشی ءِ ھر کتابے من ءَ دست کپتگ، من ونتگ۔ نزاناں چیا، بلئے اے مرد ءَ گوں گشئے انچیں سیادی یے جوڑ بوتگ کہ اشی ءِ کسّھاں من ھجبر ڈالچار کت نہ کناں۔

اردو ءِ لھتیں نگدکارانی گشگ اِنت کہ کرشن ءِ گوٛر ءَ ابید ءِ زیبائی ءُ لبزانی کماھگ ءِ ازم ءَ دگہ ھچی نیست۔ بلئے منی نزّ ءَ چو نہ اِنت۔ کرشن نہ تھنا زیبائشت ءِ منّوگر اِنت، نہ تھنا مارکسسٹے، نہ کہ وتی لیکہ ءِ تبلیغ ءَ کنت ءُ برے برے تژن ءُ بچکندی وئیلاں کہ کسھاں جاگہ دنت، ھود ءَ ھم چہ کسّہ ءَ نہ سدیت ءُ دگہ دیمے سر نہ کشّیت۔ 

کرشن وتی دور ءِ ھما نبشتہ کاراں چہ یکّے کہ پہ وت جتائیں درشاندابے ءِ ساچگ ءَ سوبین بوتگ۔ یکّیں وھد ءَ تو سما کن ئے کہ آئی ءِ کسّھاں چاگردی نا بروربری، میر ءُ واجھانی زوراکی، مھر، تژن ءُ بچکند ءُ آئی ءِ لیکہ ھوار جاہ کن انت ءُ آ ھمیشانی سنگ ءَ انچو بروبر داریت کہ وانوک اے ھبر ءَ دلگیر نہ بیت کہ کرشن تھنا مھر ءِ گپّ ءَ کنت، زوراکی ءِ گپّ ءَ کنت، واری ءُ بزّگی ءِ گپّ ءَ کنت، بلکیں آ درسیں چیزاں ھوار کنت۔ پدا چہ درستاں زیباتریں چیز آئی ءِ ندارگ کشّی انت۔ اے ڈولیں ندارگ کشّی ءُ کارستانی رنگ ءُ دانگ ءِ اے ڈول پیشدارگ چو کہ تو زندگیں عکسے گوں چمّاں گندگ ءَ ئے، ھمے آئی ءِ کمال اِنت۔ البت گپّ باز کنت ءُ کسانیں کسّھے ءَ چہ مزنیں گدارے نبشتہ کت کنت، بلئے اے اوں ھرکسی کار نہ انت۔ 

چو کہ اے گدار ”برف کے پھول“ ءِ کسّہ اِنت۔ اشی ءِ بنگپّ اوں چو کرشن ءِ بازیں گداراں انچائیں بنگپّے ءُ گدار ءِ کسّہ ھم یکّے کہ سرجمیں وئیل ھمیشی ءِ چاگرد ءَ ترّ اَنت۔

اے یک گوٛرے پدرسری چاگرد ءِ  کسّہ اِنت کہ ھود ءَ جنین ءَ ھچ بستار نیست ءُ جنین تھنا پہ چکّ ءِ ودی کنگ ءُ کار کنگ ءَزندگ اِنت۔ چو کہ کسّہ ءِ کارست خان زمان کہ وتی ھلک ءِ کماش اِنت ءُ ھزگار تریں مردم اِنت۔ آ چار جن گیپت ءُ پہ پنچمی ءِ گرگ ءَ یکّے ءِ سھناں دنت دگہ سورے کنت۔ پنجاہ ءُ پنچ سال ءِ امر ءَ گوں شانزدہ سالیگیں جنکے ءَ آروس کنت۔ جنک (زینب) ءِ پت دھکانے ءُ خان زمان ءِ وامدار اِنت پمشکا آ ھچ گشت نہ کنت ءُ وتی کسانیں جنک ءَ گوں آئی ءَ سور دنت۔

اسل ءَ ھر چاگردے ءَ کہ مرد بادشاہ اِنت ھود ءَ جنین ءَ کس انسانے سرپد نہ بیت۔ نہ کہ مردینانی ھمسر لیکگ بیت۔ کسّ آھاں جست نہ کنت کہ آ چے لوٹ انت، آھانی واھگ چے انت، بلکیں ھرچ پیسلہ یے کہ مردین کن انت، آھاں منّگی انت۔ زینب اوں ھمے دودانی آسءَ سچیت۔ نہ کسے ءَ آئی ءِ واھگانی گم انت ءُ نہ کسے ءَ آئی ءِ وابانی ھیال گوٛر اِنت۔ شانزدہ سالیگیں زینب گوں وتی بے دروریں زیبائی ءُ ورنائی ءَ  پیریں مرد ءِ مزن مرّی ءِ ھرجان بیت۔

دومی خان زمان ءِ زوراکی ھمے چیز ءَ پدّر کنت کہ ھر وھدے چاگردے ءَ کانود نہ بیت یا کانود پہ زرّ بھا زورگ بیت، ھود ءَ زوراک ھرچی کہ بہ لوٹیت کت کنت۔

بلئے زینب وتی بیراں گیپت۔ وھدے مھر ءِ کوش سر کنت، بھار ءِ پلّ سرپ انت ءُ آئی ءِ دل پہ ساجد (خان زمان ءِ کاردار) ءَ اومان کنت۔ آ درسیں چاگردی گر ءُ بنداں شموشیت ءُ وت ءَ گوں ساجد ءِ مھر ءَ ملما کنت۔ وتی مرد ءَ یلہ کنت ءُ گوں ساجد ءَ جِسیت ءُ رؤت۔ رند ءَ گوں ھمائی ءَ ھوار تیرانی دیمپان بیت۔ چوناھا اوں چیزے ءَ ھرچی کہ گر ءُ بند بہ کن ئے انسان ءِ واھگ ایرماد کنگ بنت بلئے کُشگ نہ بنت۔ ھمے واھگانی آس انت کہ زینب ءَ پرمان کنت ءُ آ ساجد ءِ مھر ءِ دام ءَ کپیت۔

سرجمیں کسّہ ھمے مھری کسّہ، خان زمان ءِ زوراکی، چاگردی پرشت پروش ءُ ھما دور ءِ ھندوستان ءِ کوچّگی زند ءَ چاگرد کنت۔ پدا کسّہ ءِ جوان تریں چیز کرشن ءِ زبان ءُ بیان اِنت۔ 

پہ درور : ساجد کہ بھارگاہ ءِ اوّلی پلّ ءَ سرپگ ءَ گندیت، آ چہ گل ءَ بال بیت ءُ کوکار کنان ءَ سٹّ ءُ دور ءَ لگّیت۔ ھمے وھد ءَ خان زمان گوں وتی کسان سالیں جن ءَ ڈگارانی سر ءَ کار ءَ انت، بلئے پہ آئی ءَ بھار ءَ ھچ مانایے نیست۔ آئی ءِ زند ءِ واھگ تھنا زرّ ءُ واک انت، پہ آئی ءَ بھار بیت یا نہ بیت مانا یکّے۔ ھمد ءَ نبشتہ کار گشیت کہ ، یک مردمے ءَ کہ زند ءِ پنجاہ ءُ پنچ بھار دیستگ، پہ آئی ءَ بھار ءَ چے مانا یے بیت۔ بلئے زینب ءَ چے انت؟ آ وَ ورنا انت انگت، بلئے پدا اوں وھد ءِ تبدءَ آئی ءِ ورنائی ءِ پلّ تاپتگ انت ءُ نوں گیمرتگیں دل ءَ نہ پہ بھار ءَ اومان کنت ءُ نہ پہ زند ءِ شادھاں۔

بلئے زینب ءُ ساجد ھر دو چہ چاگرد ءَ یاگی انت۔ نہ آھانی مھر ءَ چاگردی دود داشت کن انت ءُ نہ کہ خان زمان ءِ مزن مرّی ءُ زوراکی۔ ساجد کہ خان ءِ کاردار اِنت ءُ ھمائی ءَ رودینتگ، آئی ءَ گوں ھمائی ءِ جن ءَ مھر بیت ءُ ھمے مھر ءِ آسر ءَ ھر دو وتی سراں ندر کن اَنت۔ 

کسّہ انچو روان کنت کہ وانوک ءَ گوں وت گیپت ءُ داریت۔ ندارگاں نبشتہ کار انچو پیش داریت گشئے وانوک وت ھمے کسّہ ءِ کارستے ءُ ھرچی ءَ ھوار اِنت۔

۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔

شوھاز