دیم پہ گوریچان ءَ۔۔۔۔۔ اوّلی بھر

 

اوّلی بھر

۔۔۔۔۔۔۔۔۔

"چہ سپر ءَ اے چیز پدّر بیت کہ ایندگہ دمگانی بابت ءَ مردمانی گشتگیں درستیں گپّ رَد اَنت۔“

گستاف فلابرٹ

سپر زند ءِ بھرے ءُ زند وت سپرے۔ ھر بنیادم وڑے نہ وڑے سپر ءَ اِنت۔ کسے پہ گھتریں بانداتے ءَ، کسے پہ دمانے وتی جند ءِ ترھینگ ءَ ءُ کسے بس انچو سرجنان ءَ رھادگ انت۔ ھر سپر ءِبندات پہ منزلے ءَ بیت، بلئے الّم نہ انت ھر مساپر وتی منزل ءَسر بہ بیت۔ لھتیں دم بارت، لھتین ءَ راہ ءَ جول جنت ،لھتین ءَ پاد دروہ اَنت، لھتیں دلپروش بیت ءُ واتر کنت، لھتیں نیم راہ ءَ وتی کشک ءَ مٹّ کنت  بلئے سپر اِنت کہ آسر نہ بیت۔ داں زند است اِنت، سپر برجاہ مانیت۔

ھمے ڈول ءَ پہ من اوں سپر زند ءِ بھرے ءُ ھر وھدے کہ موہ رسیت پہ نوکتریں سپرے ءَ دل اومان کنت۔ منی دیریگیں واھگے ات کہ پاکستان ءِ گوریچانی دمگ ءَ پہ سیل ءُسوادے ءَبہ رواں۔ چیا کہ اے ملک ءِ جاوراں ھچ بیسہ نیست ءُ بگندئے انچیں روچےبئیت کہ ھمے دمگ اوں پہ ما ویزا ءِ سر ءَ بہ بنت۔ اِد ءِ ھر روچیں جنگ ءُ جدل ءُ کُشت ءُ کوش ءَ مردم انچو ذھنی نادراہ کتگ کہ برے برے وتی جند ءِ سر ءَ شکّ بیت کہ باریں من زندگاں یا نہ بس دم کشّگ ءَ آں۔ ھر روچ ژانگولیں جونانی گیابان ءَ کپگ ءِ ھال اِنت، ورنائیں بچّانی گار ءُ بیگواھی ءَ جاک ءُ سلوات انت۔ انچیں جاورے کہ نہ مردم پہ شھم گریت کنت ءُ نہ کند اِت کنت۔ اے جاوراں اگاں مردم دمانے وت ءَ مہ ترھینیت، الّم گنوک بیت۔ پدا ڈیجیٹل دور ءَ چو کہ بازیں چیزے ارزان کتگ ءُمردم لوگ ءَ نشتگ ءُدنیا ءِ کُنڈ کنڈ ءَگندیت۔ ما اوں چاگردی رسانکدر ءَ کہ اے دمگانی اکس ءُ ندارگ دیستگ ات انت، دل ءَ ھبّ کت کہ بہ رواں ءُ ھمے ندارگاں چمّ ءِ وت بہ گنداں ءُ سما بہ کناں۔ ھمے سبزگ ءُ کوہ ءُ دمگاں بہ گولاں ءُ دمانے وت ءَ مُلما بہ کناں۔

من بازیں سنگتے ءَ را منّت کت کہ بیا اِت رو ایں پہ ترّ ءُ تابے ءَ ۔ چوناھا ھم وانگجاھاں دہ روچ ءِ موکل انت۔ سرجمیں سال ءَ ھر روچ پہ وھد پاد آھگ ءُ کار ءَ رؤگ ءُ واتر گس ءَ آھگ ءِ یک ڈولی ءَ مردم شزار کتگ۔ چہ مشینی زند ءَ مردم انچو بیزار اِنت، گشئے بس پہ نام زندگ انت ءُ دگہ ھچ گواہ نہ کنت۔ بگندئے نوکیں جاگھے ءِ گندگ ءَ گوں کمو دل ورنا بہ بیت ءُ پدا پہ زند ءِ بھاراں اومان بہ کنت۔ 

گیشتریں سنگتاں نیمون کت۔کسے ءَ گشت من ءَ زرّ نیست، کسے ءَ لوگ ءِ کاراں موہ نہ دات، کسے ھمے اُمیت ءَ وداریگ ات کہ زند ءِ درائیں کار گیگ ءُ گوٛم بنت، گڑا پہ سیل ءُ سواد ءَ در کپاں۔بلئے اے ڈول ھجبر نہ بیت کہ مردم ءِ درستیں لوٹ ءُ درستیں کار گیگ بنت۔ ملکموت کہ کئیت، وت درستیں کاراں گیگ کنت ءُ رؤت۔ زند انچیں جھدے کہ پہ دائمی برجاہ دارگی انت ءُ زند ءَ چوشیں روچ نئیت کہ مردم ءَ ھچ کار مہ بیت۔ کسے ءَ کہ وھد کشّگی اِنت، آ وتی کاراں  یک کرّ کنت ءُ پہ وتی جند ءَ وھد کشّیت۔ 

سنگتانی نیمون ءُ ھزر کہ گیش بوت انت، گڈّی ءَ ما بس دو سنگت پشت کپ کپت ایں۔ یکّے من ءُ دومی منی پٹھان سنگتے (نصیب اللہ کاکڑ) کہ اے۔جی آفس ءَ نوکر اِنت۔ ما ھر دو پہ سپر ءَ سر گپت ایں۔ چہ شال ءَ گاڑی ٹیل ءُ آپ کت۔ نیٹو مارکیٹ ءَ شت ءُ پہ سپر ءَ ھژدری ئیں چیز، چو کہ لیٹ ءُ تمبو ءُ بگر بدار زرت انت ءُ دیم پہ پشین ءَ رھادگ بوھگی ات ایں کہ ھمے دمان ءَ مئے سنگت نیاز گل بلیدی ءِ  فون اتک۔ نیاز ءَ گشت کہ من چوناھا ھم لھتیں روچ بے کاری ءَ شال ءَ نشتگاں، گڑا من ءَ ھم بر اِت گوں کہ اے دمگ من نہ دیستگ انت۔

ما چہ شال ءِ سول سیکرٹریٹ ءَ نیاز گل ءَ سوار کت، پہ وت ”بلوچی توشگ“ زرت ءُ روزرد ءِ وھد ءَ  دیم پہ پشین ءَ رھادگ بوت ایں۔ تنیگت ءَ ما  نوکی شال ءِسورمگیں روزرد ءَ رُکست کنگ ءَ ات ایں کہ سنگت ءَ گُشت گاڑیءِ بریک شرّ کنگی انت، چیا کہ مئے راہ دور اِنت۔ ما گاڑی مستری یے ءِ کرّ ءَاوشتارینت، چیاکہ مارا اشتاپ نہ ات ءُ انشپی چوناھا ھم مارا پشین ءَ جلّگی انت۔ مستری گوں گاڑی ءَ گر ءُ روسّ اَت کہ ھمے دمان ءَ نصیب ءِ سنگت اشرف کاکڑءَ فون کت کہ من جاڑی آں، من ءَ ھم گوں وت بر اِت گوں۔ من گشت چو مہ بیت تئی سنگت ملّا یے بہ بیت ءُ پدا مارا سجّھیں سپر ءَ بہ نندیت ءُ نماز بہ دنت۔ نصیب ءَ ٹھکے دات ءُ گشت  ئِے، نوں پٹھان آ پیش ءِپٹھان نہ انت۔ عیسیٰ وتی دین ءَ ءُموسیٰ وتی دین ءَ ۔شما وتی ”بلوچی دندا“ءَبہ کن اِت ءُ ما وتی نماز ءَ کن ایں۔ ھیر ما اوں ھئوکت کہ دگہ راہ ءُ در نیست ات۔ بس نوں یک جنجالے مارا اوپار کنگی ات کہ پٹھان دو بوت انت گڑا سرجمیں راہ ءَپشتو گانا ءُ پٹھانانی کڑے بڑے سگّگی ات انت۔

چہ کچکلاک ما کساس شپ ءِ دہ بج ءَ دیم پہ پشین ءَ رھادگ بوت ایں ءُ مئے سپر ءِ اوّلی منزل پشین ات۔

(روان اِنت)