سیمی بھر
۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔
سھب ءَ ما کہ چہ وتی بنجل ءَ لانچ اِت، درستاں پیسر ما پشین ءِ ھلک ”لمڑان“ ءَ شت ایں۔ لمڑان پشین ءِ شھر ءَ ھلکے ءِ نام اِنت۔ ھندی مردمانی گشگ انت کہ کاکڑی گالوار ءَ ”لمڑ“ زومّ ءَ گش انت ءُ اے جاہ ءَ لمڑان پمشکا گش انت کہ اد ءَ زومّ باز بوتگ۔ ھیر نوں گنجیں ”دو پادیں زومّانی” نیام ءَ ءُ اے برزیں دیوالانی دمکاں ما زومّ نہ دیست، بلئے پدا اوں لمڑان پہ ما نوکیں نامے ات۔
ھمے ھلک ءِ قبرستان ءِ کش ءَ چہ کشک گوٛزیت ءُ ھمے کشک ءَ گوٛزگ ءِ وھد ءَ من وتی ھدا مرزی ئیں سنگت ”مرتضیٰ ذاکر“ ءِ ترانگ ءَ کپتاں۔ مرتضیٰ انگت زند ءِ بھاران ات ءُ نوکی پہ گوٛم ءُ گیگ ات کہ ملکموت ءَ چہ ما پُل اِت۔ ما ھواری جیونی ءَبگر داں کراچی ءَ سرجمیں تیاب پیشّ پیشّ کت ءُ واتر کہ پہ وتی ھنکیناں شت ایں۔ دیر نہ گوٛست کہ ھمے بدیں ھال سر بوت کہ مرتضیٰ ءَ چرے دنیا ءَ لڈّ اِتگ۔ نوں ھما انت چرے قبرستان ءِ کش ءَ گوٛزاں ، گشئے پدا ھمائی ءِ ٹھکانی توار اِنت ءُ نشتگ سگریٹ ءِ چکّ ءَ سگریٹ کشّگ ءَ اِنت۔ آئی ءَ سگریٹ ھمنچو کشّ ات کہ سما نہ بوت پارکیٹ کدی پچ ئِے کت ءُ کدی ھلاس بوت۔ گوں ھمے جیڑگاں من سگریٹے بُن دات ءُ تا وھدی ما لمڑان ءِ دمکاں ترّگ ءَ اتیں۔
چداں مارا وتی چارمی ھمبراہ زورگی ات گوں۔ مئے ”مھران الٹو“ کہ لوگے ءِ گیٹ ءَ پترت تہ ورنائیں ریشّی ئیں سھرگیں مردے در اَتک۔ اے مرد اشرف کاکڑ اِت۔ اشرف کاکڑ ءَ اوّلی رند اِنت ما گندگ ءَ اتیں۔ گوں گندگ ءَ یکبرے وَ منی دل جھلگ ءَ کپت۔ نیاز ءَ من ھلوت کنان ءَ گشت کہ ما نون شرّ سیاھاں وارت۔ اے ریشّی ئیں پٹھان ءِ گوما ما کجا دگہ بلوچی دندا کوندایے کت کن ایں۔ اشی ءِ دیما وَ سگریٹے کشّگ نہ بیت۔ نیاز وَ چہ من گنتر دلپروش بوت۔ اشرف ءَدنیا ءِ بونڈ ءُ بانڈ ءُ لوھی ءُ رزان آؤرت ءُ گاڑی ءَمان چنان بوت۔ یکّے وَ مئے گاڑی وت الٹویے ات، پدا اینچو کٹونگ کٹانگ ءِ مان گیجگ ءَ پد بس ھمنچو بوت کہ مئے جند ءَجاگہ بوت۔ سیٹّانی سر ءَ نپاد ءُ بالشت تالان اتنت ءُ پادانی جاہ ءَ باریں چے چےایر اَت۔ بس ھمینچک ات کہ مارا ھمے مُرگی ڈبّ ءَجاگہ ات ءُ پہ واری یے ما چداں روان بوت ایں۔ ھمے ڈبّ ءَ نوں ما پنچ مردم سوار اتیں۔ دو ما ، دو پٹھان ءُ یک اردلیں پٹھانے کہ نصیب ءِ کسانیں زھگ ات۔
مئےٹولی کہ سرجم بوت نوں ما بازار ءَ شت ایں پہ روگن ءُ مسالہ ءُ بگر بدار ءِ زورگ ءَ، چیاکہ مارا سرجمیں سپر ءَ نان ءُ نکان وت کنگی ات۔
بازار ءَ کہ نیاز ءَ اشان ءَ دیست، گشئے دپ ئِے گوش ءِ بُن ءَ شت۔ آ اوّلی رند ات گوں پٹھاناں سپر کنگ ءَ ات، پمشکا اشانی ھیل ءُ آدتاں سرپد نہ ات۔ ھمے گپّ ءَ ھیران کتگ ات کہ اے مردم پہ سیرے چماٹ ءِ زورگ ءَ اوں نیم نیم کلاک جن اَنت۔ الّم دہ، بیست کلدار کم کنائین انت ءُ نوں چیز ءَ زور اَنت۔ پنچ سد کلدار ءِ چاھیتاکے ءِ زورگ ءَ ما چار کلومیٹر سپر کت ءُ ھول سیل ءِ دکانے ءَ شت ایں۔ من نیاز ءَ گشت تنیگت ءَ ترمپانی اوّلی سر اِنت، دیما بہ چار کہ چون بیت۔ ءُ پہ دل انچو بوھان بوت۔ اے باریں ھمے ساز ءُ سامانانی زورگ ءَ داں چنچو وھد ءَ ھمے بازار ءَ لوتو پوتو بوت اَنت۔ جاھے گاڑی ءِ گوات دیئگ ءَ شت ایں، ھمے مرد پجّاروکی یے ات۔ مرد ءَ انچو پہ دپ ءِ مڑاہ ءَ سلاھے جت کہ بہ نند اِت چاھے بہ ور اِت۔ اشانی گشئے چمّ روژنا بوت اَنت۔ گوں ھمے ”مپتی چاہ“ ءَ کلاکے پدا گوٛست۔ گوں ھمے بے سریں تچ ءُ تاگاں روچنیم روچ بوت۔ نیاز نوں انچو گُنج ءَ گُنج اِنت منی سر ءَ کہ گشئے اشانی رھشون زانا من آں۔
چداں کہ ما چٹّ ات ایں نوں ما شگرے گپت کہ نیم روچ انت بلئے ھیر انگت پہ در آھگ ءَ ماھلّہ اِنت۔ بزاں نہ کن ئے اشانی دل انگت ءَ پہ انگور ءَ بند اِنت۔ مئے دگہ سنگتے است وکیل اچکزئی کہ چہ پشین شھر ءَ کمو گستا اِنت۔ ھمائی ءَ را فون اش کت کہ پہ ما انگور ایر کن ما پیداکاں پہ سپر ءَ انگور براں گوں۔ من وَ پشتو ءَ سرپد بوتاں کہ چے گشگ ءَ انت، نیاز مکّ ءَ مکّ نشتگ کہ نوں ما چداں چٹّ اتیں۔ من چیر ءِ بروتاں بچکندان اتاں۔
دمانے ءَ پد ما سنگت ءِ ڈگار ءِ سر ءَ رست ایں۔ نیاز ءَ گوں ایر کپگ ءَ دست سر ءَ کت انت ءُ گشت ئِے، ”نوں شما اِد ءَ چے کن اِت اپو؟“
من دات ٹھکے ءُ ھمیشانی رند ءَ گون کپتاں۔ نیاز ھم پہ ناکامیں دلے اتک ءُ کاپر ءِ چیر ءَ نشت گوں۔ ھمد ءَ ما دل ءِ سیر ءَ انگور وارت ءُ دگہ کاٹونے انگور پہ سپر ءَ زرت گوں۔ اے اوں پہ زور ما الٹو ءِ ڈگّی یے جاگہ دات انت۔ کلاکے پدا ھمد ءَ شت پہ ورگ ءُ دیوان ءَ، بلئے بزاں مئے سبارگ نوں ھمے بوت۔ گوں شدیکّیں لاپے ما وکیل ءَ رُکست کت ءُ چہ پشین ءَ درکپت ایں۔
پشین شھر ءَ چہ انچو کہ دع کپت ئے دیمتر ءَ کوہ ءُ کور اَنت۔ ھمے کوھانی زید چو مئے بلیدہ ءِ کوھانی ڈول ءَ ات۔ ھور بوتگ ات، پمشکا کمو کمو سبز اِتنت، بلئے گیشتر کوہ ھُشک اِتنت۔
گوں ھمے کوھانی گندگ ءَ من بلیدہ ءِ ترانگ ءَ کپتاں۔ دمانے 900 کلومیٹر دور وتی بنندی ءِ وش تبیں زید ءُ ندارگانی ترانگ ءَ گوں مشکول بوتاں۔ چوناھا اوں مردم ھرجاھے کہ بہ بیت، چہ وتی مرزبوم ءَ سست نہ کنت۔ بلئے نوں وھد ءُ جاوراں مارا انچو کتگ کہ ما وتی جند ءِ پت ءُ پیرکی ڈگارانی سر ءَ ھم شت نہ کن ایں، دگہ سیل ءُ سواد ءَ بیزار اِنت۔ ملکموت مدام چو شکاری ئیں شاھین ءَ سر ءَ پر ترّکی وارت۔ درامداں مئے دیار وتی ھرجاں جت ءُ نشت انت۔
ھیر سپر اِنت ءُ سپر ءِ ھر نوکیں ندارگ چمّاں کہ کپیت زرد ءَ تاھیر دنت۔ من پدا جہہ سرّ اِتاں ءُ گوں نوکیں ندارگاں وت ءَ مُلما کت۔ برّے راہ ءَ پد ما ”سرخاب“ ءِ دمگ ءَ رست ایں۔ اے اوں پشین ءِ ھند اِنت بلئے چہ شھر ءَ گستا انت۔ سرخاب ءِ نام اوں گشگ ءِ رِد ءَ ”سرخاب مرگ“ ءِ سبب ءَ ایر کنگ بوتگ۔ سرخاب آپی بٹے کہ رنگ ءَ زردچک ءُ مالٹا رنگ انت۔ من نہ زاناں بلوچی ءَ اے مُرگ ءَ چےگش انت، چیا من ھمے مُرگ ھجبر نہ دیستگ۔ ھمے دمگ ءَ مزنیں کورے است کہ سرخاب نام انت ئِے، ھمیشی ءِ سبب ءَ اے سرجمیں دمگ ءِ نام سرخاب انت۔ ھمے کور اِنت کہ دیمتر ءَ رؤت پہ خوشدل خان ڈیم ءَ۔
اے سرجمیں دمگ سبز انت ءُ اد ءَ کشت ءُ کشاری ھمے کورجو ءُ چمّگانی آپ ءِ سر ءَ انت۔ چو مئے کلّگانی ڈول ءَ درائیں باگ کوھانی لمب ءَ انت۔ اد ءَ گیشتریں درچک انار، سروپ، زرد آلو، بادام ءُ شپتالو ئیگ انت۔
چہ سرخاب ءَ کہ ما گوٛزگ ءَ اتیں اد ءَ یک چیزے ءَ من ھیران بوتاں کہ سرجمیں ھند ءِ لوگ دروا ڈُر اِتگ اتنت ءُ کزا کزا جاگھے زھگے یا مردمے درا بوت۔ ایندگہ سرجمیں ھلک ویران اِتنت۔
من چہ سنگتاں جست کت کہ اے لوگ چیا ڈُر اِتگ انت ءُ ویران انت۔ ھمایاں گشت کہ اد ءَ پیسر ءَ افغانی ”مہاجر“ نشتگ انت۔ اے سرجمیں دمگ اشانی ھنکین بوتگ، بلئے ھما انت کہ ھدا داتیں ملک ءَ اے جار جتگ کہ اشاں چداں گلّین ات گڑا اشانی لوگ لُڑینگ بوتگ انت ءُ پہ زورے چداں لڈّینگ ءُ راہ دیئگ بوتگ انت۔
ھمے ویرانیں لوگانی پرشتگیں دیوالانی نیام ءَ اناگت ءَ کہ برے برے زھگے درا بوت۔ گوں اشانی گندگ ءَ گشئے من ءَ بزّگ بوت۔ ھمے زھگانی چمّاں ھزاریں جست اتنت کہ بے پسّو اِتنت۔ اشانی چے میار اِنت کہ اشانی ملک چو ویرندان اِنت ءُ پدا اشاں کجام گناہ کتگ کہ چو بے پڈّل کنگ ءُ گلّینگ بوتگ انت۔ زانا پدا دنیا چو بوت نہ کنت کہ ھچ ھلک ءُ دیار ءَ سیمسر مہ بیت ءُ مردم چو موسمی مُرگ ءَ ھرجاھے کہ ھنکین کنگ لوٹیت کت بہ کنت؟
اے انچائیں واب ءُ ھیالے، بلئے پدا اوں اے زھگانی ابیتکیں دروشم گوں من چارگ نہ بوت انت۔ انچیں اردلیں زیبائیں چکّ کہ مردم ءَ پہ چارگ ءَ دل نہ بنت ءُ اے روچ ھمے زھگانی لیب ءُ گوازی ءُ شادمانی ءِ روچ انت۔ بلئے ھیپ پہ درامدی ءُ بے بُندری ءَ۔ چہ کشک ءَ گاڑی یے گوٛزیت ھم اے زھگ ترس ءَ نزّ کرّ اَنت یا اگاں کمو توکل کن انت کشک ءِ سر ءَ کا انت، گڑا پہ ھمے اُمیت ءَ کا انت کہ کسے اشاں پنڈگے بہ دنت۔
بے بُندری ءَ پٹّ اِنت!
یکّے وَ افغانی اد ءَ درامد بوتگ انت ءُ چہ وتی ملک ءِ جاورانی سبب ءَ جستگ ءُ اد ءَ اتکگ انت۔ ھدا داتیں ملک ءَ اشانی پُشت ءَ باریں چنچو ڈالر گپتگ ءُ وارتگ، نوں کہ اشانی ارزشت ھلاس بوت نوں واتر وتی بنکّی ھنکین ءَ دیم ئِے دات انت۔ چو نہ انت کہ اے میاریگ نہ انت، بلئے اشانی درائیں سلکاریاں ابید ھم من ءَ اشانی سر ءَ بزّگ بوت کہ چیا چو در پہ در اَنت۔
سرخاب ءِ سر سبزیں زید ءُ ندارگانی سرجمیں چاڑ ھمے زھگانی ھز اِتگیں چمّاں ایر کشّ اِت۔ ما گوں ھاموشی ءَ بس پشتو سوت گوشداران ءَ دیما جنزان اتیں۔
گوں ھمے کوھانی ترّ ءُ مان ترّاں سپر برجاہ ات ءُ ما گوں شدیکّیں لاپ ءَ الٹو ءِ تھا چیکّ وران اتیں دانکہ خانوزئی ءَ سر بوت ایں۔ خانوزئی ءِ بابت ءَ پولکارانی منّگ ھمیش انت کہ اے دمگ ءِ نام پمشکا خانوزئی اِنت کہ اِد ءَ خانو ءِ چکّ ءُ پسائندگ جہہ منند اَنت۔ چہ بندپتر ءَ اے چیز پدّر بیت کہ کاکڑ ٹکّ ءِ جھلی بولکے کہ ”پانی زئی“ گشگ بیت، ھمے ٹکّ ءِ بن پیرک ءِ نام ”پانی“ بوتگ۔ ءُ پانی ءِ دو چکّ بوتگ انت، یکّے ءِ نام ”خانو“ ءُ یکّے ءِ نام ”بالو“ بوتگ۔ خانو ءِ چکّ ءُ پسائندگاں کہ ھمد ءَ ھنکین کتگ ءُ نشتگ انت گڑا ھمیشانی سبب ءَ اے ھند ”خانوزئی“ ءَ نام کپتگ۔
اے دمگ ءَ اوں گیشتر مردم کشت ءُ کشاری کن انت ءُ بازیں نیوگے چداں در کئیت۔ بلئے اسل ءَ خانوزئی ءِ مستریں پجّار ھمیش انت کہ اد ءَ ”لٹریسی ریٹ“ سد در سد اِنت۔ بزاں اے دمگ ءَ ھرکس ءَ چیزے نہ چیزے ونتگ ءُ ھرکس ونت ءُ نبشتہ کت کنت۔ پدا اِد ءِ پٹھان چو ایندگرانی وڑ ءَ ”روایتی“ نہ انت۔ اشانی جنین ”بکتر بند“ نہ انت ءُ ھر ھساب ءَ گوں نوکیں دور ءَ ھمگام انت۔
مارا چو کہ اِد ءَ جلّگی نہ ات، پمشکا ما نہ داشت۔ بس راہ ءُ رواجی ندارگاں سیل کنان ءَ گوٛست ایں۔ اناگتی من پُشت ءَ کہ چکّ جت تہ نیاز الٹو ءِ پُشتی سیٹّ ءَ انچو واب اِنت، گشئے پراڈو یے ءَ سوار اِنت۔
(روان انت۔۔۔۔۔)
No comments:
Post a Comment