ھپتمی بھر
۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔
شپ ات،ھور اَت ءُ اسلام آباد ءِ موسم ات۔ رفیق کاکڑ ءِ دیوان گرم ات۔ یک دیمے ٹی۔وی ءَ ھندی گزل پِر اَت ءُ دومی نیمگ ءَ مرد کسّ ءَ گپّ ءَ وار دیئگ ءَ نہ ات۔ ما وَ اوّلی رند اِنت گوں مرد ءَ دچار کپتگ اتیں، بلئے مردم گوں گندگ ءَ زانگ بیت کہ چنچو آپ ءَ انت۔ من یکّ دمان ءَ سما کت کہ اے مرد نوں چہ پٹھانی ءَ شتگ، بلکیں بس پاکستانی پی۔ٹی۔آئی ءِ باسکے منتگ ءُ اسلام آباد ءِ گوات ءَ اشی ءِ بُود وارتگ۔
گوں رسگ ءَ نیاز ءَ دیمے گوٛر کت ءُ گشت ئِے، من ءَ تو سکّ دوست بوھگ ءَ ئے۔ تو اے اُمر ءَ ھم نشتگ ءُ گوں کسانیں ورناھاں ھمنیاد ئے ءُ سئیل ءُ سواد ءَ در کپ ئے۔ اے ورنا تئی چکّانی ھمسرو انت، بلئے پدا اوں تو اشانی سنگت ئے، من ءَ تئی ھمے چیز سکّ دوست بیت۔ نیاز ءَ بزگ بزّگ ءَ بچکند اِت ءُ گشت ئِے، من اینچو اوں مزن نیاں کہ تو سرپد بوھگ ءَ ئے۔ من اوں نیاز ءَ گشت کہ اے مرد تئی سیاہ ءُ اسپیتیں موداں گندیت اشی ءِ دل ءَ تو باریں ھپتاد سالیگیں کماشے ئے۔ آئی ءَ اوں دل ءَ نہ کت ءُ دیوان برجاہ ات۔
نصیب وَ پی۔ٹی۔آئی ءِ انچیں ”جیالایے“ کہ پہ عمران خان ءَ مردمانی کُشگ ءَ ھم آسرا نہ کنت۔ نوں کہ کارگس ءَ نشتگ ات، انچو گل اَت، گشئے ملک ءِ کماش ھما اَت۔ داں دیراں عمران خان ءِ سر ءَ گوں وتی سیاد ءَ دیوان ئِے کت ءُ ما بس نشتگ ءُ گوشدارگ ءَ اتیں۔
بلئے اوّلی رند اَت کہ من انچیں پٹھانے گندگ ءَ اتاں کہ سنگت پشتو ءَ جست ءَ ات ءُ آ اردو ءَ پسّو دیئگ ءَ ات دانکہ ما ھم سرپد بہ بئیں کہ آ چے گشگ ءَ انت۔ ءُ مرد ءَ ریشّ ءُ بروت ساتگ اتنت ءُ پینٹ ءُ شرٹ ات۔ من پیسر ءَ ھم گشتگ ات کہ پٹھان زبان ءِ درگت ءَ ھچ وڑ ءَ ”کمپرومائز“ نہ کن اَنت۔ البت اے مرد نوں چہ پشتو ءَ ھم شتگ ات۔ وت سر ءَ رپٹگ ءَ ات،گپّے چداں گپّے چوداں کسّی سر پِر نہ بوت چے ءِ گپّ ءَ ات۔
وت سر ءَ وت شرو بوت سیاست ءَ۔ مارا گشیت کہ شمئے مھلونک گنوک انت وت سر ءَ جنگ ءَ انت۔ پدا ماہ رنگ بلوچ ءِ نامے گپت ءُ گشیت ”درائیں بلوچی بھائی“ ھمیشی ءَ پٹّینتگ انت۔ من زانت نوں مرد ءَ وڑ نیست۔ بلوچ ءِ نام ءَ کہ پہ شِھم نہ گیپت، چریشی ءَ دگہ اُمیت نیست۔ رند ءَ وت پشل بوت ءُ پدا گشیت، ”بلوچ بھائی“۔ بلئے گپّے انگت ءَ سرّا برّا اِتنت۔ من ءَ اوپار نہ شت، من درکپتاں ڈنّ ءَ ھور ءِ سر ءَ کمو گشت آں، سگریٹے کشّ اِت ءُ واتر اتکاں۔
شپ ءِ یک بج بوت۔ مرد انگت ءَ بسّی ءِ وڑ ءَ نہ ات۔ مارا یکّے وَ شد ءَ گپتگ ات، دومی واب ءَ مارا گاس گاسے پِر اَت۔ من جست کت کہ شما شپ ءَ چے وھدی کارگس ءَ بند کن اِت ءُ لوگ ءَ رؤ اِت؟
ھمد ءَ وشّیں گپّے جت ئِے۔ گشیت، ”ما چو ھما کھبگانی ڈول ءَ ایں کہ سھب ءَ وتی دل ءِ تب ءَ پاد کئیت، وت ءَ را سمبھینیت ءُ چہ لوگ ءَ در کپیت، بلئے بیگاہ ءَ پدا ھما وھد ءَ کہ گراک آئی ءَ رزا دیئنت نوں واتر کنت۔ ما اوں داں ھما وھد ءَ نند ایں دانکہ کسے نشتگ، درس کہ پاد کا انت ءُ رؤ اَنت، نوں ما چادر ءَ چنڈ ایں ءُ در کا ایں۔“
من چار اِت نوں ”کھبگ“ ءَ را سکّ دیر اِنت نشتگ۔ من نصیب ءَ گشت کہ مرد ءَ بگش مارا وپسگ ءِ جاگہ ءَ پیش دار کہ ما دمبرتگ۔ مرد نان ءِ دیئگ ءِ وڑ ءَ وَ نہ اِنت بلئے نوں اے شپ ءِ نسپ ءَ مارا ھوٹل ھم نہ رسیت، بس مارا جاھے بہ دنت۔ مرد ءَ را جست ئِے کت، گڑا مرد گشیت منی کرّ ءَ وپسگ ءِ جاہ نیست، اے وَ کارگسے، لوگے نہ انت۔ ما وَ ھیر پشل بوت ایں، بلئے من چاراں نصیب ءِ شکل گشت۔ ھمنچو نہ بوت کہ مرد ءَ را دیم پہ دیما دژمانے بہ دنت۔ مئے کرّ ءَ مرد ءَ مزنیں ٹاپار جتگ ات کہ منی سیاد چوش انت پلان انت، سیاد ءَ نہ کہ مارا نان ءِ سلاہ جت ءُ نہ پہ وپسگ ءَ پہ ما جاگھے ٹھینتگ ات۔ من چار اِت کار ھراب بوت انت، نوں ھچ جاہ ھم نیست۔ مرد اوں پشل پشل ات۔ گشت ئِے کہ کارگس ءِ برزی تبکّ ءَ مزنیں کوٹی یے است ھمود ءَ سوپہ جتگ، اگاں شما وپس اِت گڑا ھمود ءَ شمارا واپیناں۔ ما چار اِت نوں چہ ھور ءِ سر ءِ وپسگ ءَ گھتر اِنت مردم چمّاں جھل بہ جنت ءُ کارگس ءِ سوپھانی سر ءَ بہ وپسیت۔ ما چہ ڈنّ ءَ ھوٹلے ءَ نان وارت ءُ شپ ءَ ھمد ءَ وپت ایں۔
سھب ءَ پدا ھور ات، ھور کہ بیت اسلام آباد سکّ زیبا بیت، بس دل گشیت ھمے راھانی سر ءَ مردم بہ چکرّیت۔ چو شال ءَ نہ انت کہ ھور بیت مردم شلوار ءَ چہ کونڈاں بہ لانچیت انگت ءَ لوگ ءَ بئیت چہ گٹر ءِ بو ءَ لوگ نندگ نہ بیت۔
سھب ءِ سر ءَ ما ارزبند کت، وتی بلوچی پچّ کشّ اِتنت ءُ چو ھمود ءِ مھلونک ءَ ھما ڈولیں پچّ پوشت ءُ در کپتیں۔ چہ شھر ءَ کہ در اَتکیں ٹیکسیلا ءَ ما وتی مُرگی ڈبّ، بزاں الٹو ٹیل ءُ آپ کت ءُ داں ھزارہ موٹروے ءَ سر کپتیں۔
اسلام آباد ءَ ما نہ داشت کہ مارا واتر پدا ھمد ءَ آھگی ات۔ اے پدا انچیں شھرے کہ چداں انچو در کپ ئے، یک نیمگے پنجاپ اِنت ءُ دومی نیمگ ءَ کے۔پی۔کے انت۔ ما دیم پہ گوریچان بزاں کے۔پی۔کے ءَ داتگ ات۔ ھزارہ موٹروے ءِ سر کپگ ءَ پد مئے اوّلی منزل ایبٹ آباد اَت۔ ایبٹ آباد چہ اسلام آباد ءَ سکّ نزّیک اِنت، ءُ اے دمگ ءِ زیبائیں ھنداں چہ یکّے۔
چوناھا اے سرجمیں دمگ ھزارہ گشگ بیت۔اد ءَ یک ھبرے گیشّنگی انت کہ اے دمگ ءِ نام ھزارہ راج ءِ سبب ءَ ھزارہ نہ اِنت، بلکیں اِشی ءِ نام ھزارہ اِنت۔ اے شھر ءِ نام ءِ ھم وتی پژدرے۔ انگریز کہ 1840 ءَ پد اے دمگ ءِ سر ءَ اُرش کن انت ءُ اشی ءَ قبضہ کن اَنت گڑا ”میجر جیمز ایبٹ“ اِد ءِ اوّلی ڈپٹی کمشنر نامینگ بیت۔ اے شھر ءِ جوڑ کنگ ءُ دیمروی دیئگ ءَ ایبٹ ءِ مزنیں کِردے، پمشکا رند ءَ ھمائی ءِ نام ءِ سر ءَ اے دمگ ءِ نام ”ایبٹ آباد“ ایر کنگ بیت۔ اے شھر ھما زمانگ ءَ چہ دیمروی کتگیں شھرے ءُ اد ءَ وانگ ءُ زانگ ءُ زند ءِ درائیں آسراتی ھما دور ءَ بوتگ انت۔ ھما وھدی ھم اے انگریز سرکار ءِ لشکری بُنجلے بوتگ، انگریزاں پد اے پاکستانی لشکر ءِ بُنجل انت ءُ ھمد ءَ سپاھی ءُ اپسر درارگ بنت۔
چہ انگریزاں پیسر داں ھژدھمی کرن ءَ اے دمگ افغان درّانیانی ایردست بوتگ ءُ اد ءَ جتائیں ٹکّ ءُ کٹماں ھاکمی کتگ۔ سکّھانی دور ءَ رنجیت سنگھ ءَ اد ءَ اُرش کتگ ءُ افغانیانی ھاکمی چداں ھلاس بوتگ۔ رنجیت سنگھ ءِ دور ءَ ”ہری سنگھ نلوہ“ نامیں لشکری کماندارے ءَ اد ءَ ھاکمی کتگ ءُ ھمیشی ءَ وتی ھاکمی ءِ دور ءَ ”ھری پور“ شھر آباد کتگ۔ ھری پور ءِ نام ھم ھمے ھری سنگھ نلوہ ءِ سبب ءَ پِر کنگ بوتگ۔
سکّھانی ھاکمی ءِ دور ءَ برطانیہ ءِ لشکر ھمد ءَ اُرش کنت ءُ اے دمگ ءَ گیپت۔ انگریزانی دور ءَ اے دمگ سرجمیں شھرے بیت ءُ اشی ءِ نام ھم مٹّینگ بیت۔ پدا 1853 ءَ اے شھر سرجمیں ھزارہ دمگ ءِ بنجاھی شھر نامینگ بیت۔ پاکستان ءِ جوڑ بوھگ ءَ پد اے دمگ کے۔پی۔کے ءَ ھوار کنگ بیت ءُ 1970 ءَ کہ ھزارہ ڈویژن جوڑ بیت گڑا ایبٹ آباد ھزارہ ڈویژن ءِ بنجاھی شھر بیت۔
اے شھر چہ زِر ءَ کساس 1250 میٹر برز اِنت۔ اد ءَ بشّامی ھور ھم ھمک سال گوار اَنت ءُ برزی ءِ سبب ءَ زمستان ءَ اد ءَ برپ گواریت۔ بزاں اے انچیں ھندے کہ زمستان ءَ برپ بیت ءُ گرماگ ءَ ھور اِنت،پمشکا اے سرجمیں دمگ سبز اِنت۔ ابید چہ راہ ءُ لوگانی جاھاں ھُشکیں زمینی ٹکّے درا نہ بیت۔ نزّیک ءُ گوٛر ءِ درسیں دمگاں چہ گیش مردم پہ سئیل ءُ سواد ءَ ایبٹ آباد ءَ کا انت۔
اد ءِ چمّگ، برز ءُ ھشیمیں کوہ، سبز ءُ گلزاریں زید، کورانی سبز آپ ءُ سئیل ءُ سوادی جاہ ھر رھگوٛزی ءَ مجبور کن انت کہ دمانے ھمد ءَ بہ جلّیت ءُ اے دمگ ءَ ندارہ بہ کنت۔ اد ءِ نامداریں سئیل ءُ سوادی جاھ ایلیاسی مسیتّ، شملہ ھلّ، تھنڈیانی، ھارنوری، تھیاگلی، ڈونگا گلی، ایوبیہ نیشنل پارک ءُ دگہ بازیں جاہ انت۔
ایلیاسی مسیت کوھے ءِ لمب ءَ چمّگے ءِ کش ءَ باز کوھنیں مسیتے کہ چداں جھل ءَ کور ءُ کوھانی ندارگ جوانیں وڑے ءَ درا بنت، پمشکا مردم پہ ترّ ءُ تاب ءَ کہ کا انت، اے مسیتّ ءِ چارگ ءَ الّم کا اَنت۔ اشی ءَ ابید ایندگہ سئیل ءُ سوادی جاہ گیشتر یکّ ڈول انت۔ کوہ، چمّگ، سبز ءُ بزیں جنگل ءُ کور ءُ تچوکیں آپ انت۔ اد ءِ مستریں کور ”ھرو کور“ اِنت کہ سرجمیں سال ءَ اد ءَ آپ تچگ ءَ اِنت۔ دگہ یک جوانیں جاھے میرانجائی کوھ ءِ ٹلّ اِنت کہ ”میرانجائی ٹُلّ“ گشگ بیت۔ اے کساس چہ زِر ءَ 3313 میٹر برز اِنت۔ بازیں مردمے اے دمگ ءَ ھاس پہ ھمے ٹلّ ءِ سرکپگ ءَ کئیت۔
ما انگت چہ ھمے راہ ءَ جنزان اتیں ءُ چہ دور ءَ ایبٹ آباد شھر ءِ ندارگاں چاران اتیں۔ منی بلائیں واھگے ات کہ شپے ھمد ءَ دار ایں ءُ ایبٹ آباد ءَ شرّی ءَ چار ایں۔ نصیب ءُ نیاز ھم تیار بوت انت، بلئے اشرف ءِ کہ باری اتک، گشت ئِے: ”نہ کر پیارے!“
اے وَ آئی ءِ دپ ءِ گپّ اَت، ھردیں کہ من گپّے بہ جتیں دمان ءَانچو گشت ئِے۔ بلئے مرد جلّگ ءِ وڑ ءَ نہ اَت۔ ”پیارے“ گشگ ءَ ات، بلئے پیارے ءِ گپّے نہ زرت۔ گشیت واتری ءَ گڑا شپے ھمد ءَ جلّ ایں۔
ما اوں ھمے اوست ءَ وت ءَ را ردّ دات کہ بس واتری ءَ کا ایں۔ پشتو گانا، کوھانی ندارگ ءُ راہ ءِ دوئیں نیمگانی سبزیں ندارگاں ھوار جمبری ساچان ءَ مارا کُمار کتگ ات۔ داں نیم روچ ءَ ما مانسہرہ ءِ دمگ ءَ سر بوت ایں۔
موٹروے ھلاس بوت ءُ نوں ما تنک ءُ ترپشیں راھے ءَ رھادگ بوت ایں۔ انچو کہ ما ناران ءِ راہ گپت، ھمد ءَ چمّ پہ ھوٹلے ءَ کپت انت۔ ھوٹل چہ درا انچو شوک ات کہ اے وڑیں جاگہ ءِ گندگ ءَ گوں اگاں مردم شدیکّ مہ بیت ھم سل گشیت بہ ور۔ نیاز وَ گنتر، ھرجاھے گندیت، گشیت اد ءَ چیزے ور ایں گڑا رو ایں۔ نصیب ءَ پدا شُد بہ کُشیت ھم انگت ءَ گشیت کمو دیما، ھمے ”کمو دیما“ ءَ گوں ما برے بے سبارگ بوتیں ءُ برے بے شام بوت ایں۔ ھیر ما ھمے ھوٹل ءَ داشت ءُ سبارگ کت۔ بلئے اد ءَ وردن انچو گران اَت کہ ما ھیران بوگ ایں۔ انچائیں مرگی بریانی ءِ تالکے ھپت سد ءُ ھشت سد اَت۔ ھمے آپ کہ دگہ جاہ ءَ سد کلدار اِنت، اد ءَ سئے سد اَنت۔ مارا ناکام اَت، ما وارت ءُ پدا چداں رھادگ بوت ایں۔
(روان اِنت۔۔۔۔)
#tourisminpakistan #Abbottabad #islamabad #Baloch #History #beautifuldestinations #enjoyingnature
No comments:
Post a Comment