ھشتمی بھر
۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔
موٹروے کہ ھلاس بوت پُرشتگیں کچّائیں راھے ءَ مئے سر کپت۔ ھمے راہ ءِ بندات ءَ نبشتگ ات،”ناران روڑ“ مارا چو کہ ناران ءَ رؤگی ات ما پہ ناکامیں دلے چمداں رھادگ بوت ایں۔ گوں راہ ءِ گندگ ءَ یکبرے وَ مئے دل کپت کہ اگاں راہ سرجم ءَ اے ڈول بہ بیت گڑا ما دو روچ ءَ داں ناران ءَ سر نہ بئیں۔ اے وَ چہ بلیدہ ءِ بازار ءِ راھاں گنتر اَت۔ ھود ءَ مردم کہ بازار ءَ چہ واتر کئیت ، جند ءِ لوگ ءِ مردم پجّا نیار اَنت کہ کئے اِنت۔ اد ءَ اوں انچوش ات۔ ما وت ءَ را سمبھینتگ ات کہ راہ ءَ شوکیں اکس گر ایں، بلئے گنجیں دنز ءُ دوتّاں مارا چو جنّ ءَ کت۔
مئے انگت ءَ ھیر انت، نصیب انچو وھم کنت کہ راہ ءُ رواجی گاڑی ءِ آدینک ءَ چاران اِنت، باریں من سیاہ بوتگاں اگاں نہ۔ برے من ءَ گشیت منی دستاں بہ چار یار سکّ سیاہ بوھگ ءَ انت، برے نیاز ءَ گشیت منی چمّانی چیر ءَ بہ چار اےسیاھیں لکیراں گندگ ءَ ئے؟ من گشت بھتاور تو ھپت چکّ ءِ پت ئے، نوں چمّ نہ اگاں سرجمیں بالاد چو تینّ ءَ سیاہ بہ بیت ھم آسرا مہ کن، تئی بام ءَ نوں جورکان داتگ۔ تو نوں ھرچی وت ءَ ورنا بہ لیک ئے، چہ ورنائی ءَ شتگ ئے۔
ما چمداں جنان ءُ پروشان ءَ کساس نیم کلاک ءَ پد کمو گھتریں راھے ءَ سر کپت ایں۔ دیم پہ دیما کوھانی گواش ءَ جمبر گرند ءُ گروک ءَ ات۔ اے جاگہ انچو برز اَنت کہ جمبر جھل ءَ انت ءُ مردم چہ جمبراں برز تر اتیں۔ ھمد ءَ اوّلی رند ءَ انچیں ندارگے چمّاں کپت کہ زند ءَ اوّلی رند اِنت من گندگ ءَ اتاں۔ سنج ءَ جتگ ات ءُ سنج گشئے کنڈے ءَ ات ءُ ما چہ سنج ءِ گندار ءَ بُرز تر اتیں۔ ھمے ڈول ءَ برے جمبرانی سربر ءَ ءُ برے جمبر مئے سر ءَ اِتنت ءُ ما روان اتیں۔ جاھے ما سر بوتیں کہ چداں مانسہرہ ءِ شھر ما پدی اِشت ءُ چہ ”بائی پاس“ ءَ درکپت ایں۔ ھمے جاہ ءَ بازیں سئیل ءُ سوادی یے اوشتاتگ ات ءُ اکس گرگ ءَ ات۔ دیما سبزیں کوھانی ندارگ انچو درا بوت گشئے ما چہ کوھاں برز تر اتیں ءُ ما جمبراں وت گندگ ءَ اتیں کہ دیم پہ ھمینگو آھان اِتنت۔
دمانے نہ گوٛست کہ ھور ءَ شل دات۔ ما پدا ھم ھمد ءَ اوشتات ءُ اکس گپت۔ نصیب ءَ ھمے ھور ءِ سر ءَ باریں داں چنچو وھد ءَ مارا داشت ءُ برے یک دیمے اکسے گپت۔ پدا باریں چنچو ویڈیو یے جوڑ کت، تا وھدی مارا ھور ءَ میسّینت، بلئے نصیب انگت ءَ بسّی ءِ وڑ ءَ نہ ات۔ نصیب مئے ٹولی ءَ ھما مردم ات کہ ھر جاھے داشت ئِے، بزاں کلاکے پہ اکس ءِ گرگ ءَ شت۔ ھرجاہ ءَ کساس وتی سد سد اکسے گپت، بلئے انگت ءَ دلے سیر نہ بوت ءُ گشت ئِے کہ شما منی شوکیں اکس نہ گپتگ۔ اکس ءِ بابت ءَ جوان تریں مردم نیاز اَت کہ اگاں جاھے آئی ءِ یک اکسے ھم جوانیں گپتیں دلے وشّ بوت۔ اشرف ءَ وَ ترّ اِت ءُ ٹک ٹاکی ویڈیو جوڑ کت۔ البت نصیب ءَ اکس ءَ گوں مزنیں ھبّناکی یے است ات ءُ اکس ءَ ابید دگہ ھوپے ءَ گپتگ ات۔ ھما انت کہ ما رفیق ءِ دیوان ءَ نشتگ اتیں نوں ھر گپّ ءِ سر ءَ دژمانے دات۔ اگاں گاڑی یے ردی ءَ دیما بیاتکیں یا جاھے کچّائیں راہ ءَ گاڑی ءَ جولے بہ جتیں، لگّ اِت گوں دژمان ءِ دیئگ ءَ۔ بلئے جوان انت کہ پشتو ءَ دژمان دنت، ھرکس سرپد نہ بیت۔ پشتو ءِ دو سئے دژمان وَ چٹ اشی ءِ دپ ءَ نشتگ، چو کہ :
رنڈی زوئے
خرگود
مور ک۔۔۔۔۔۔ (شما وت زان اِت کہ م ءِ دیما س جن اِت چے بیت)
ھر مردمے کہ دیما کپتیں چہ ھمے دژماناں الّم یکّے دات ئِے۔ چوناھا من پیش ءَ ھمے سرپد بوتگاں کہ تھنا عمران خان انچیں بے سدّے، بلئے نوں کہ من پی۔ٹی۔آئی ءِ ایندگہ باسکاں اینچو دژمان ءِ دیئگ ءَ گندگ ءَ اِتاں، من زانت کہ سروک ھر ڈول بیت رندگیر ھم انچو بنت۔
چہ برزگ ءَ کہ نصیب ءِ دژماناں گوشداران ءَ ما ایر کپتیں نوں مانسہرہ ءِ دمگ بندات بوت۔ مانسہرہ ھم اے دمگ ءَ زیبائیں ھندے، بلئے چو ایبٹ آباد ءَ زیبا نہ انت۔ من چو کہ ھرجاھے رواں ھود ءِ بابت ءَ پیسر ءَ پٹّ ءُ پول کناں دانکہ بہ زاناں چونیں دیارے ءُ اد ءَ کجام کجام جاہ چارگی انت۔ مردماں ھوار ھرچی ءَ من ھورتی ءَ چاراں۔ اد ءَ ھندی مردماں گیش ھمے سئیل ءُ سوادی اتنت کہ چو مئے ڈول ءَ پہ ترّ ءُ گرد ءَ درکپتگ اِتنت، بلئے اے جاہ پہ دل سئیل ءُ سواد ءِ لائک اِنت۔
مانسہرہ ءِ بابت ءَ پولکارانی لیکہ ھمیش انت کہ اے دمگ سکّھ دور ءَ آباد بوتگ۔ رنجیت سنگھ ءَ کہ وتی دور ءَ اُرش کتگ ءُ 1818 ءَ اے دمگ گپتگ گڑا اِد ءَ نامی ئیں سکّھ ھاکمے ءَ ھاکمی کتگ۔ ھمے سکّھ ھاکم ءِ نام ”مان سنگھ\ مہان سنگھ بوتگ۔ ھمیشی ءَ اے شھر آباد کتگ ءُ دیمروی داتگ، ھمیشی ءِ نام ءِ سبب ءَ اے ھند ءِ نام مانسہرہ بوتگ۔ اے دور ءَ ھری پور اے ھند ءِ بنجاھی شھر بوتگ کہ آ ھم سکّھاں آباد کتگ۔ انّوگیں دور ءَ مانسہرہ مزنیں ڈسٹرکٹے کہ چہ ایبٹ آباد ءَ بندات بیت دانکہ گلگت بلتستان ءِ سیمسراں ھمے یکّیں دمگ اِنت۔ بلئے سکّھاں پیسر ھم اد ءَ بازیں ٹکّے جہہ منند بوتگ۔ چہ شھر ءِ راجدپتری چیدگاں پدّر بیت کہ اد ءَ چہ زمانگاں مردمانی آبادی بوتگ۔ چو کہ موریہ بادشاہ اشوک ءِ چاردھیں ھکم کہ انگت اے دمگ ءِ کوھنیں تلارانی سر ءَ است انت ءُ اے دمگ ءِ کوھنیں آبادی ءِ شون ءَ دیئنت۔ اے تلار یونیسکو ءَ وتی ٹینٹیٹیو لڑ ءَ ھم ھوار کتگ انت۔ ھیر اِد ءَ گوں ندارگ ءَ من ءَ میر ءِ شیئرے یات اَتک۔ یکبرے راجدپتر ءَ بلّ، میر گشیت:
بال اِنت دل گل ءَ شینزاریت،اللہ آس ءَ ساھگے پیش داریت
وشبوئیں کلوھے کاریت، اللہ کوش مئے دامن ءَ مانداریت
ما گوں اے ندارگاں اسل ءَ چہ گل ءَ بال اتیں ، بلئے پشتو گاناھاں مارا نہ پہ میر ءَ اشت ءُ نہ ما منیر ءُ قاضی ئیگی اتیں۔ مانسہرہ ءِ ندارگ کہ ما دیست انت، ما زانت اد ءَ موریہ ءُ سکّھاں چیا اُرش کتگ۔ اے ڈولیں جاھے اگاں مئے دست بہ رسیت، مئے اوں واھگ ھمیش انت کہ اے جاہ مئے بوتین انت۔ نصیب ءَ وَ دپ ءُ زبان کت کہ اگاں اد ءَ من ءَ موہ بہ رسیت، من پہ مکیمی ننداں۔ ھیر اِد ءَ بلوچ پہ دوائی گواہ نہ کنت۔ من نہ زاناں اے بلوچ ءِ گوں وتی سرڈگار ءَ مھر انت یا بلوچ ءِ جانڑیں تب اِنت، بلئے اے زیبائیں دمگاں یک جاھے ھم بلوچ گندگ نہ بیت۔ اد ءَ مستریں ٹکّ ھندکو اِنت۔ اشی ءَ ابید پٹھان، سواتی، گجّر، سید، تنولی، اعوان، مغل، ترک،قریشی، خانکی، کوھستانی ءُ دگہ بازیں کسانیں ٹکّ ءُ کٹم اد ءَ جہہ منند اَنت۔
اد ءَ گیشتریں مردم گوں انچیں کار ءُ کسباں ھمگرنچ انت کہ سئیل ءُ سوادیاں پہ چیز جوڑ کن انت۔ دگہ مزنیں ٹولی یے اد ءَ مالداری کنت ءُ پس ءُ گوک داریت یا کشت ءُ کشاری کنت۔ اد ءِ ربیدگ ھم ھور ءُ تور اِنت۔ چوکہ اِد ءَ بازیں راجے جہہ منند اِنت، پمشکا اد ءَ پنجاپ، کشمیر، کوھستانی ءُ پٹھان ربیدگ ءِ ھواریں دروشمے گندگ بیت۔ ادءِ نامی ئیں دھل مکئی، گلّہ، سروپ، زیتون، آلوچہ، آڑو ءُ اکروٹ انت۔ مھلونک کوھانی دیما جاہ جوڑ کنت ءُ ھمد ءَ کِشت ءُ کشاری کنت۔ چوکہ اد ءَ ھور باز بیت پمشکا دھل آپ دیئگ نہ لوٹ انت، بلکیں ھور ءِ آپ ءَ آپ ور اَنت ءُ وت رُد اَنت۔ البت اد ءِ مردمانی گندگ ءَ گوں سما بوت کہ نہ تھنا ملک اشانی سر ءَ مھربان انت بلکیں ابرم ءَ ھم اشان ءَ جوان ساچ اِتگ۔
پدا مانسہرہ انچیں دمگے کہ اے ھند ءِ چارّاہ لیکگ بیت۔ چداں یک گوٛرے راہ پہ گلگت ءَ رؤت۔ یک دیمے ناران ءُ کاغان ءِ دمگ انت، یک راھے پہ کشمیر ءَ در کپیت ءُ دومی نیمگ ءَ ایبٹ آباد ءُ اسلام آباد اَنت۔ اے دمگ اے ھند ءِ بنجل لیکگ بیت۔ یکّے وَ اے ھند ءِ ابرمی زیبائی ءُ دومی اشی ءِ ھندی ارزشت مانسہرہ ءَ اے ھند ءِ ایندگہ دمگاں چہ جتائیں پجّارے بکشائیت۔
ما چہ ھمے کِشک ءَ روان اتیں ءُ مانسہرہ ءَ چہ گوؐست ایں۔ مئے دیمتری منزل بالاکوٹ ات کہ مانسہرہ ڈسٹرکٹ ءِ تحصیلے ءُ اے ھند ءِ زیبائیں سئیل ءُ سوادی دمگاں چہ یکّے۔
بالاکوٹ ءَ کہ ما سر بوت ایں نوں اشرف ءَ ساہ کپت ماں۔ پدا بودے کت ءُ سرجمیں راہ ءَ برے یک دیمے گوں اکس کشّی ءُبرے گوں ویڈیو ءِ جوڑ کنگ ءَ مشکول بوت۔ ھور انگت شنزگ ءَ ات ءُ نیاز گوں پشتو گاناھاں انچو بیزاری ات گشئے رِدے لٹّ گپتگ ءُ گاڑی ءَ نادینتگ ات۔ البت من ءَ ندارگاں انچو کُمار کتگ ات کہ نہ گپّی اِتاں ءُ نہ دل ءَ پہ دگہ چیزے ءَ اومان کت۔ پدا سئیل سوادیانی زیبائی ءَ کوہ ءُ کورانی ندارگ چد ءُ گیشتر زیبا کتگ ات۔ جنزان ءَ ما داں بالاکوٹ ءِ میزریں زیداں سر بوت ایں۔
(روان انت۔۔۔۔۔)
No comments:
Post a Comment