اگاں مردمے زہم بہ جنت وتی زند ءَ گیش ءَ چہ گیش ہزار کتاب ونت کنت۔ ہمے ھاتر ءَ من مدام جہد کناں کہ وتی تب ءِ کتاباں بہ واناں، بلئے برے برے چو نہ بیت۔۔۔
زیبا بلوچ ءِ کتاب”سوگات“ کہ چاپ بوت من نوں سرپد بوتاں کہ اے ڈولیں نبشتہ کارے است۔ پدا اے ھبر ءَ سئی بوتاں کہ آ انچیں نادرہی یے ءِ آماچ اِنت کہ نہ ھبر کت کنت ، نہ گشت کنت، نہ دگہ سُر ءُ پُرے کت کنت گڑا دل ءَ گشت زیبا ءِ کتاب الّم وانگی اِنت۔۔۔چوناہا نگد اَنچیں چیزے کہ نگد ءِ نوکیں ربیت ءِ رِد ءَ ساچشت کدی گوں ساچشتکار ءِ جاوراں ہم سنگ کنگ ءُ تورگ نہ بیت، بلئے مردم وتی مردماں کہ زانت آہانی وانگ ءَ گشئے چاڑے گون بیت۔
اگاں نادراہی ءِ ھبر ءَ بہ کن ایں دنیا ءَ اے ڈولیں بازیں مزن نامیں مردمے گوٛستگ کہ نادراہیانی آماچ بوتگ اَنت بلئے کرد ءُ کنشت ءَ چہ جان سلامتیں مردماں دیماتر اِنت۔ اوّلی درور سٹیفن ہاکنگ اِنت۔ اگاں کسے ءَ اے کازماس ءِ وانگ ءُ پہمگ ءِ ھبّ است آ سٹیفن ہاکنگ ءَ الّم زانت۔ دومی آئن سٹائن اِنت کہ گوشاں گران بوتگ، اشاں ابید نامی ئیں نبشتہ کار نطشے اِنت کہ وت ذہنی نادراہی ءِ آماچ بیت بلئے آئی ءِ نبشتہانی سر ءَ روچ ءِ مروچی اوں تران ءُ باوست بیت۔ گشگ ءِ مول ءُ مراد اش اِنت کہ ھشکیں جان سلامتی درد نہ وارت ءُ جانی نادراہی مردم ءِ ساچشتی بُود ءَ گٹگیر کت نہ کنت۔ زیبا چہ ہما مردماں یکّے کہ جان ءَ دراہ نہ اِنت بلئے ذہنی درگت ءَ چہ بازیں جان سلامتیں مردماں توانگر تر اِنت۔ اے چیز ءِ مانزمان آئی ءِ نبشتگیں کسّہ اَنت۔
زیبا ءِ آزمانکانی دپتر ”سوگات“ ءَ سرجمی ءَ ہبدہ آزمانک ہوار انت۔بلئے اے آزمانکانی وانگ ءَ پیسر وھدے زیبا ءِ نبشتگیں پیشگال”من ءُ کتاب“ کہ ونت تہ دل ءَ نہ گشت دیما بہ رواں۔ زیبا ءَ وتی سرجمیں کسّہ ہمد ءَ آؤرتگ اِتنت ءُ من اجّکہ بوتاں کہ مردمے زہرکنکّی ءَ گوں ابرم ءَ کہ جنگ کنت آ چنچو مہکم بیت، اشی ءِ درور زیبا اِنت۔
زیبا ءِ آزمانکانی مستریں جوانی اش اِنت کہ آئی ءِ زبان ءُ بیان اَنچو سادگ اِنت کہ کسانیں زھگے اوں آئی ءَ ونت ءُ پہم اِت کنت۔ تکنیک ءِ رِد ءَ گیشتریں آزمانک وت گشی ءُ بیانیہ تکنیک ءَ نبشتگ اَنت۔ یکّ ءُ دو آزمانک، چو کہ کارست،مہر ءُ دگہ، اے مکالمہ ءِ دروشم ءَ نبشتگ اَنت۔ ”مھناز“ ءِ وانگ ءَ من اَنچو سما کت کہ اے کارست کسّہ کار ءِ جند اِنت۔ ہما درد ءُ تورشت کہ اے کسّہ ءَ ہوار اَنت اشاں ہما مردمے کیاس کت کنت کہ وت چہ ہمے ڈولیں جاوراں گوزگ ءَ اِنت۔ چنچو مشکل اِنت چہ مردماں سدگ، وتی پاداں کپگ، تھت ءِ باہوٹ بوہگ، وتی ہمسروکاں پہ شاد ءُ وشدلی گندگ ءُ دل ءَ بش بش ورگ، برے برے چو جیڑگ کہ من دنیا ءِ سر ءَ بارے آں، برے وت ءَ را دروگیں تسلّا دیئگ، پہ زندگ بوہگ ءَ نیمونے شوہازگ۔۔۔ اے جاوراں زند گوازینگ نزوریں دلے ءِ کار نہ اِنت، ذہنی توانگری اوّلی شرت اِنت۔
جوانیں کسّہ ءِ نشانی اش اِنت کہ وانوک ءَ وتی ہمبراہ بہ کنت، بنگپّ بلّے تُری چنچو جوان بہ بیت بلئے کسّہ ءِ زبان مان بہ گیشّیت یا کارستانی وڑ ءُ داب کسّہ ءَ گوں دپ مہ وارت ءُ پلاٹ پرشت ءُ پروش بہ بیت ، کسّہ پہ وت وانوک ودی کت نہ کنت۔ زیبا ءِ جوانی اش انت کہ آئی ءِ کارست زندگیں مردم اَنت۔ گیشتریں کسّہاں کارست”من“ اِنت۔ کارست ہرجاہے کہ من بیت آئی ءِ رنگ ءُ دروشم ءُ چاگردی مارشت کیاس کنگ نہ بنت۔ بلئے ہما کسّہاں کہ آئی ءِ کارست ”من“ ءِ بدل ءَ دومیگ اَنت آہانی کارست سازی ءَ سوبین بوتگ۔ پدا کسّہ کار دو تہر ءِ بنت، یکّے ہما کہ آہانی ساچشت تاں کرناں مان اَنت ءُ ہر زمانگ ءَ پہ وت جاگہے ٹہین اَنت۔ اے ڈولیں کسّہ گیشتر بنی آدم ءِ جوزگ ءِ مارشت ءُ تہ ءُ توکی پرشت ءُ پروشاں گوں بندوک اَنت۔ دومی ٹولی ءِ کسّہ کار ہما اَنت کہ وتی دور ءِ جہگیری ءَ کن اَنت۔ اے کسّہ یک ھسابے ءَ لس مردم ءِ راجدپتر ءِ دروشم ءَ زندگ مان اَنت ءُ وتی دور ءِ عکّاسی ءَ کن اَنت۔ زیبا ءِ کسّہانی ھبر ءَ بہ کن ایں گڑا من آئی ءَ دومی ٹولی ءِ کسّہ کارے لیکاں، چیاکہ آ وتی دور ءِ عکاسی ءَ کنگ ءَ اِنت ءُ ہما چاگرد ءَ کہ زندگی کنگ ءَ انت ہما چاگرد ءِ عکس آئی ءِ کسّہاں درا بیت۔
کسّہ ءِ دگہ مزنیں بہرے ندارگ کشّی اِنت کہ مدام وانوک ءَ وتی نیمگ ءَ چکّیت۔ ندارگ کشّی ءَ اوں زیبا بلد اِنت۔ اگاں نادراہجاہ ءِ تھت ءِ کسّہ ءَ اِنت، وانوک ءَ اوں نادراہے کنت ءُ تھت ءِ سر ءَ واپینیت۔ اگاں تیاب ءِ کسّہ ءَ اِنت، اد ءَ اوں وانوک ءَ ہمبراہ کنت ءُ آئی ءَ سما بیت گشئے آ کندی ءَ نشتگ ءُ کارستانی سر ءُ پُرانی ندارگ ءَ اِنت۔ پہ درور کسّہ ”ھمراہ“ ءِ اے ندارگ ءَ بہ چار اِت:” روزرد ءِ وھد ءَ لوگ ءِ پیشگاہ ءِ پلّ گیمران ات انت، مُرگ وت ءَ درچکانی سر ءَ نزّ آرگ ءَ ات انت، روچ ءِ زیبائیں مان شانتگیں رنگ زرد ترّان ات انت۔“ چریشی ءَ روزرد ءِ انچیں عکسے ساچگ بیت کہ آئی ءَ کینوس ءِ سر ءَ پیشدارگ ءِ گزر نہ اِنت۔ یا ”واجل چہ زِر ءَ واتر بوت“ ءِ اے ندارگ،”واجل ءِ ٹپّ ءُ ٹوریں جون تیاب ءَ لیپگ کتگ اَت ءُ دریا ورد آئی ءِ چاریں آتراپ ءَ انچش اوشتاتگ اتنت کہ گشئے استان ءَ بلوچے ءِ ژانگولیں جونے دور داتگ اَت۔“ اے ڈولیں ندارگانی ندارگ کشّی اینچو گوں ہورتی ءَ ، ہمے کسّہ ءِ زیباہی اِنت ءُ ہمے زیبا ءِ کمال اِنت۔
کسّہاں من پرّ نہ ریچاں دانکہ آہانی تام مہ رؤت ءُ نہ کہ دگہ گیشیں درورے دیاں بلئے یک چیزے کہ زیبا ءِ کسّہاں من سما کت آ دنیا ءِ آسراتی یا جان سلامتی ءَ چہ زبہری ءِ ہمے تورشت انت کہ زیبا ءَ گوں نازرکی ءَ بیان کتگ۔ دومی آئی ءَ وتی دور ءِ عکاسی پہ جوانی ءَ کتگ۔ بلوچ ءِ زندمان بہ بیت، آئی ءِ جیڑہ ءُ جنجال، تیاب دپ ءِ بزّگیں مردمانی واری ءُ بزّگی، چاگرد ءِ بدل بوتگیں تب ءُ مکّاری یا بلوچ ءِ مچّانکی جاور، اشان ءَ دلجمیں دروشمے ءَ آئی ءَ وتی کسّہاں جاگہ دیئگ ءِ جہد کتگ۔ چو کہ ”ترس“ ءِ تہا آ گشیت،”مسیتاں بس بانگ ءُ مرگ ءِ ھال ءَ ابید دگہ ھچبر توار نئیت۔“ اے کسانیں رِدے نہ اِنت بلکیں مئے چاگردی پرشت ءُ پروش ءِ یک عکسے کہ مئے مچّانکی جاور چون اَنت۔ بس پہ مرگ ءَ وداریگ ایں یا وت ریپی ءِ آماچ اَیں۔
کسّہ کار چو کہ نوک باہندے ءُ اے سند ءِ مردمے ءَ چہ مزنیں اُمیتے دارگ نہ بیت۔ زیبا نبشتہ کنت وھد آئی ءِ پیسلہ ءَ وت کنت کہ آئی ءِ لبزانکی کدّ ءُ بستار چے اِنت ، بلئے یک چیزے کہ من مار اتگ آئی ءِ توکل اِنت۔ کسّہ نویسگ ءِ وھد ءَ اے نہ جیڑیت کہ باپشت ءَ مہلونک چے گشیت، آئی ءِ تہا راستی ءَ را پاشک کنگ ءِ توکل است۔ پہ درور ”گواجار“ یک انچیں کسّہ یے کہ بلوچ دودمان ءِ پرشت ءُ پروش ءَ پد مرچیگیں وھد ءِ جاورانی عکاسی ءَ کنت۔
اے کسّہ ءَ انچو کہ اومان ماہتاب ءَ گوں سور ءِ کول کنت ءُ آئی ءَ ریپیت ءُ آئی ءِ بالاد ءَ گوں گوازی کنت۔ اے چاگردی راستی یے ءُ مرچیگیں دور ءَ بازیں ورنائیں جنکّ ہمے ڈول ءَ مکّاری ءَ گوں ریپگ بنت ءُ وھدے بالاد ءِ شیرکنی ءِ تام کہ دنتان ءِ کنڈ ءَ کپیت پدا سور ءُ آروس ءِ کولاں گوات بارت۔ منی گشگ ءِ مول ءُ مراد اے نہ اِنت کہ مردم مہر مہ کن اَنت، پدا مہر انچیں ھنرے کہ آ برابری ءَ گوں بیت، ہما جاہے کہ ہر انسان وت ءَ را دومی ءِ ہمسر سرپد بہ بیت ،بلئے چاگردے ءَ کہ اینچو بندش بہ بیت ءُ ہود ءَ ہرکس پہ مکّاری زندگ بہ بیت، مہر وت نہ مانیت۔ ہریکّے دومیگ ءِ ریپگ ءِ رند ءَ بیت، بلئے اد ءَ تاوان مدام جنکّاں بیت کہ چاگرد درستیں بار ءَ ہماہانی سر ءَ لڈّیت۔۔۔۔ ما اگاں دست ءَ وتی دل ءَ پِر بہ کن ایں ما کسّ زم زم ءِ آپ ءَ نہ ششتگ ایں بلئے وتی نزوریانی منّگ ءَ پہ مزنیں دلے لوٹیت ءُ اے توکل باز کمّ نبشتہ کار ءِ گوٛر ءَ گندگ بیت۔ زیبا ءَ بہرھال اے توکل کتگ۔
ہمے توکل انت کہ زیبا یے زندگ داشتگ ءُ آ وتی ازمی سفر ءَ رھادگ اِنت۔ زیبا چہ کتہ کاری ءَ نہ ترسیت، آ تری زند ءُ مرگ ءِ جنگ بہ بیت یا کارستانی مان گیشّینگ ءُ گیشّینگ ءِ ، زیبا اے کار ءَ بلد اِنت۔ آ وت کسّہے، وت کارستے ءُ وتی تب ءَ وتی جہان ءَ ساچیت، زیبا ءِ ہمے چیز من ءَ دوست بوت۔
No comments:
Post a Comment