یازدہ سالیگیں جنکّے ءِ کسّہ

 

کسّہ کارے ءَ پہ مستریں سوبینی اش انت کہ آ گوں وتی کارستاں آمید کت بہ کنت۔ دانکہ کسّہ کار کارست ءِ تب ءُمیل، پگری کدّ ءُ سند ءِ ھساب ءَ آئی ءِ گپّ ءُ ٹالاں رد ءُ بند دات کت مہ کنت، کسّہ ہوادگ بیت ءُ کسّہ وتی ازمی لوٹاں پیلو کت نہ کنت۔ بلوچی لبزانک ءَ گیشتریں کسّہ کہ منی چمّاں گوٛستگ انت آہانی کارست رُستگیں مردم انت۔ اگاں جاگہ جاگہے جنکّے یاکسانیں زھگے ءِ کارست ہوار انت ہم ہود ءَ گپّ ءُ ٹالاں چہ انچو سما بیت کہ کسّہ کارہر کارست ءَ وتی ذہنی کدّ ءِ رِد ءَ ھبر پرمائیت۔ ہمے مئےکسّہانی بے سوبی انت۔

حجاب امتیاز علی ءِ کسّہانی کتاب”میری ناتمام محبت“ کہ چمّاں گوٛست ، من ھیران بوتاں کہ یازدہ سالیگیں جنکّے اے ڈولیں کسّہ نبشتہ کت کنت۔مئےھند ءِ یازدہ سال ءِ چکّ نبشتہ کنگ وتی جاہ ءَ اے سَند ءَ پہ شہم ءُ رھدار ونت ہم نہ کن انت۔

”میری نا تمام محبت“ ءَ سئے کسّہ ہوار انت۔ اوّلی کسّہ ”میری ناتمام محبت“ کسانیں ناولٹے ءِ دروشم ءَ انت۔ اے کسّہ یک کسانیں جنکّے ءِ کسّہ انت کہ آ چہ کسانی ءَ وتی ناکو زتکے ءِ نام گپت انت، بلئے ناکو زتک آئی ءَ دوست نہ بیت۔ چیاکہ آ وت لوگ ءِ مولدے ءِ سر ءَ شیدا انت ءُ جنکّ ءَ وتی بلّک ءِ ناھدایے دوست بیت۔ ناھدا ہم چو کہول ءِ مردمے ءَ مدام گوں آہاں ہور ءُ تور انت ءُ جنک ءَ چہ کسانی ءَ گندیت۔جنکّ ہم آئی ءَ دوست بیت۔

ہمے کشّ ءُ چیلّ ءُ مہر ءُ دودانی گر ءُ بنداں یک کسانیں جنکّے کجام ذہنی کشّ ءُ چیلّاں گوزیت اے کسّہ ءِ بنگپّ انت۔ اگاں اے کسّہ کتہ کاریں نبشتہ کارے ءَ نبیسّ اِتیں آئی ءَ اے ڈول ءَ ھونڈیں جنکّے ءِ اندری مارشتانی درانگازی کت نہ کتگ ات چوکہ حجاب ءَ کتگ۔ آ وت ہمے سَند ءِ جنکّے بوتگ ءُ چہ دگہ ہرکس ءَ وتی سند ءِ جنکّانی مارشتاں سرپد بوتگ۔ چوکہ ناھدا آئی ءَ دوست بیت بلئے آ نزانت منءَ چیا دوست انت یا کسے من ءَ پہ دل دوست انت اگاں نہ۔ نام گپت ءِ سر ءَ آئی ءَ بد کئیت۔ بد آہگ ءِ سوَب بس ہمیش انت کہ آ دگہ جنکانی پُشت ءَ کپتگ ءُ وتی جند ءِ لوگ ءِ کاردارے ءِ سر ءَ عاشق انت۔ جنکّ ہرچیز اوپار کت کنت بلئے اے ھبر ءَ اوپار نہ کنت کہ کسے آئی ءِ دشتار یا مرد انت آ گوں دگہ جنینے ءَ ہور ءُ تور بہ بیت۔ اے جاوراں جنینے چے جیڑیت ءُ چے سما کنت اشاں وت یک جنینے جوان تر گیشّینت کنت ءُ اے کار حجاب ءَ پہ دلجمی کتگ۔

دومی آئی ءِ کسّہ ءِ زیباہی ندارگ کشّی انت۔ ندارگ کشّی ءَ انچو گوں زیباہی ءَ کنت کہ وانوک ءَ تاں گڈّسر ءَ ہمبراہ کنت۔ اگاں دریگے ءِ دپءَ نشتگ ہمود ءِ ندارگ ءَ پیش داریت، اگاں مردمے ءِ ھبر ءَ انت ہم وانوک ءَ انچو مجبور کنت کہ آ ہما ڈولیں کارستے وتی تخیّل ءَ بہ سازیت۔ یازدہ سالیگیں جنکّے ءَ پہ اے ڈولیں کسّہے ءِ نبیسّگ ارزانیں کارے نہ انت کہ آ وت عمر ءِ انچیں وھدے ءَ گوزگ انت کہ ہود ءَ ہچ چیز گواچنی نہ انت بلکیں اے سَند ءَ مردم ہرچی ءِ بابت ءَ واب گندیت ءُ دنیا ءَ چہ وتی وابانی دریگ ءَ ندارہ کنت۔

”میری ناتمام محبت“ ءَ ابید دگہ دو کسّہ اے کتاب ءَ ہوار انت۔ ہر سئے ئیں کسّہانی بنجاہی کارست ”روحی“ نامیں کسانیں جنکّے ءُ ہر سئے ئیں کسّہانی بنگپّ ہمے یکّین انت۔ مہر، رو دراَتکی چاگرد ءِ رسم ءُ دود، مزنیں کہولانی بے سر ءُ پادیں گر ءُ بند، کسانیں جنکّے ءِ چہ وت ءَ مستریں سند ءِ مردینے ءُ وتی کہول ءِ کاردارے ءَ گوں مہر کنگ ءُ ہمے جیڑہانی پہمگ، چریشاں راہے پٹّگ ءُ چاگرد ءَ چہ یاگی بوہگ ءِ جہد ءِ چاگرد ءَ ہر سئے ئیں کسّہ چکرّ اَنت ءُ آسر بنت۔ بلئے من ءَ چرے کسّہاں ”میری ناتمام محبّت“ دوست تر بوت کہ اشی ءِ وانگ ءَ ہچ گُمان نہ بیت کہ کسّہ یا کسّہ ءِ کارست نبشتہ کار ءِ تخیل ءِ ساچ اتگین انت۔ بلکیں انچو سما بیت کہ ہرچیز گواچنی انت ءُ اے سند ءِ جنکّانی مہر ہم انچو بیت کہ نبشتہ کار ءَ بیان کتگ۔ اے عمر ءَ جنکّ بازیں ذہنی ءُ جانی کشّ ءُ چیلّ ءِ آماچ بنت، مہر ءَ باریں مہر سرپد بنت یا دگہ چیزے بلئے آہاں مدام چہ وت ءَ مستریں عمر ءِ مردین دوست بنت۔

پہ نوکیں کسّہ نویساں الّمی انت کہ اے کتاب ءَ بہ وان انت۔