” نازک“ ءُ سید ہاشمی ءِ گوں زبان ءَ سنگینی

 

ما کہ نوک بلوچی ونت کت، سید ہاشمی ءِ نام پجّا آؤرت۔ کسے ءَ گشت اے سید ءِ نبشتہ رھبند انت، اے اکیڈمی ءِ  نبشتہ رھبند انت ءُ پدا بیا کہ دگہ سنگت اکیڈمی یے است ات ءُ آئی ءَ پہ وت ءَ رھبندے ٹہینت۔ دیر نہ گوٛست کہ دگہ ٹولی یے ءَ رومن رھبندے چت ءُ آؤرت۔ بلئے مارا نہ گوں رھبنداں کار ات ءُ نہ کہ اے چیز ءَ کہ کئے ، چے نبشتہ کنت۔ ہرچی کہ دست کپت ما زُرت ءُ ونت۔ ہر رھبندے کہ گوما وانگ نہ بوت ما کتاب دور دات ءُ پدا دوبر چست نہ کت۔ حاص سنگت اکیڈمی ءِ رھبند ( آہاں منی جند ءِ کتابے اوں وتی رھبند ءَ چاپ کتگ ات) ءُ رومن روزگار ءِ مرچی گوں من وانگ نہ بنت۔

اسل ءَ گپّ بوہگ ءَ ات بنداتی کتابانی۔ بنداتی دور ءَ سید ءِ نام ءَ ما گنوک اتیں بلئے سید ءِ ہر کتابے کہ ونت آئی ءِ بازیں لبزاں سرپد نہ بوتیں۔ ہمے نیام ءَ سید ءِ نبشتگیں بلوچی ءِ اوّلی گدار ”نازک“ دست ءَ کپت۔ آ دور ءَ بس ونت ءُ سر پِر نہ بوت۔ تہنا نازک ءِ سر ءَ بزّگ بوت کہ یک جنینے سئے رند ءَ جنوزام بوت ءُ کجام واری ءُ بزّگیانی دیمپان بوت۔ مستریں جیڑہ ایش اَت کہ ہمے تیاب دپی لبز کہ کسّہ ءَ کارمرز بوتگ اتنت، اشاں تُشے مئے سر پِر نہ بوت۔ ما کوچّگی دمگاں نشتگ ایں ءُ مئے گوٛر ءَ اے لبز نیست اتنت۔ رند تر ءَ کہ سیدگنج ءِ تاکان ءَ پشکانڈ اِت نوں سرپد بوت ایں کہ گالیٹ، آچار، راچن، آڑو، دور ءُ بگر بدار اے چے انت۔ پدا دل ءَ گشت یکبرے سید ءِ ردانکاں بہ وان، بلئے وھد ءَ موہ نہ دات۔

ہمے زوتّاں پدا کہ دل ءَ ھبّ کت پہ بلوچی ءِ کوہنیں نبشتہانی وانگ ءَ گڑا ”نازک“ شوہاز کت ءُ پدا ونت۔ یکّے وَ سید گنج ءِ سر ءِ ثواب ءَ ،ءُ دومی گوادر ءَ دو سال ءِ مدّت ءِ گوازینگ ءَ پد گشئے نازک ءِ کسّہ پہ من نوک بوت۔ ہمے دمک ءُ دمگاں کہ اے کسّہ ترّیت،من چمّ ءِ وت دیستگ انت۔ ہمے کارست کہ ماشینک ءُ ملائی بہا کن انت اگاں اشاں گندگ لوٹ ئے کمّے انگت گوادر ءِ شاہی بازار ءِ تنکیں دمکاں مانترّ چوشیں بازیں کارستے تئی چمّاں کپیت۔ زی اگاں والی ءُ واجہ کاراں چہ گریب ءِ ننگ محفوظ نہ اَت مرچی دگہ بلایے مئے سر ءَ کپتگ ءُ نوں گریب ءُ بزّگانی بے ننگی ءِ دگہ نوک نوکیں راہ ءُ رپک دیما اتکگ انت۔ اے مہلونک زی اوں انچو چہ شد ءَ دست ءُ دپ بوتگ ءُ مروچی اوں ہما ھال ءَ اِنت۔ گزابیک ءُ شگر اللہ ءِ ڈولیں مردم زی اوں ہمے بندن ءَ بوتگ انت ءُ مرچی است انت۔

نازک ءِ کسّہ تہنا یکّیں نازک ءِ کسّہ نہ انت، بلکیں اے گوادر ءُ تیاب دپی ھندانی یکّ دورے ءِ عکاسی انت۔ میدانی زندمان، آہانی چاگردی چست ءُ ایر، مالی جنجال، واری ءُ بزّگی، واجہ ءُ مگیمانی دست دراجی ءُ زوراکی، اے چاگرد ءَ جنین ءِ کدّ ءُ بستار، میدانی گالوار ءُ دریاوردی ءِ جنجال ءُ قہریں موسمانی زوراکی درس یکّیں کسّہ ءَ جاگہ داتگ انت۔ 

چریشی ءَ ہمے پدّر بیت کہ سید گوں ردانک ءَ سنگین بوتگ۔ آئی ءَ سما بوتگ کہ گوں من گیشیں وھد نیست ءُ من بلوچی ءَ دگہ گدار دات نہ کناں۔پمشکا ہمے یکّیں گدار ءَ آئی ءَ بلوچی ردانک ءِ تب ءُ تیاب دپی زند ءِ درائیں چاگرد جاگہ داتگ۔ سید وت پیشگال ءَ نبشتہ کنت کہ اے بنُدر ءَ مزنیں آزمانکے بوتگ، من پدا کہ نویسان کتگ اشی ءِ دراں ردوم زرتگ ءُ مستر بوتگ انت۔ اوّلی رند ءَ کہ من کریم دشتی ءِ دیما ونتگ ءُ آئی ءَ را جست کتگ کہ اے چی یے؟ گڑا آئی ءَ گشتگ اے ناولے ءُ من دلجم بوتگاں کہ من اوں اشی ءَ را ناولے کنگ لوٹ اِتگ، بلئے انگت یک رندے پدا محمد بیگ بیگل ءَ پیش داشتگ دانکہ شرّی ءَ دلجم بہ باں۔

نوں گپّ اش انت کہ اے دوئیں مردمان ءَ کہ سید ءَ وتی گدار پیش داشتگ، اے ہر دو گدار نویس نہ انت، بلئے سید ءِ مزنی انت کہ آئی ءَ زانتگ اے ہر دو وانندہیں مردم انت ءُ اگاں اشاں بہ گشتیں کہ اے گدارے نہ اِنت بگندئے سید ءَ پدا ھورت چاری بہ کتیں، چیا کہ سید ءَ ہر کارے کتگ گوں سنگینی ءَ کتگ ءُ داں ہما وھد ءَ دلجم نہ بوتگ کہ آئی ءَ سد در سد یقین نہ بوتگ۔ اے ھبر چہ آئی ءِ کسّہ ءُ شعراں ذگریں بلوچی گال ءُ گالبندانی کارمرزی ءَ پدّر بیت۔

نازک کسانکں گدارے، بلئے پہ بلوچی ردانک ءُ ھاس گدار ءَ بن ھشتے ءِ بستار ءَ داریت۔ من ءَ اے کسّہ ءِ یکّے وَ زبان سکّ دوست بیت کہ ہر کارست ءِ زبان ہمائی ءِ کدّ ءِ ھساب ءَ اِنت۔ چو کہ جنینے گپّ کنت تہ جنین ءِ ڈول ءَ گپّ کنت، توانگریں ناھدایے گپّ ءَ بیت آئی ءِ گپّ جتا انت ءُ قاضی کہ گپّ کنت آئی ءِ گپّ جتا انت۔ دومی کسّہ ءِ رِد ءُ بند اِنت۔ کسّہ چہ گڈسر ءَ بندات بیت۔ گوٛستگیں ویل دروا نیام ءَ کا انت ءُ پدا کسّہ ہما جاگہ ءَ آسر بیت کہ بندات بوتگ ات۔ بس یکبرے پدا نازک سئے نا ھدائیں مرد ءِ مِرگ ءَ پد پہ آروس ءَ جاڑی بیت۔ 

گدار ءِ بنجاہی کارست نازک ءِ دگہ یک جوانی یے اش اِنت کہ ہمیشی ءِ وسیلگ ءَ سید ءَ تیاب دپی جنینانی عکاسی کتگ۔ چو کہ نازک وتی یدّاراں وت داریت ءُ پہ وت ءَ ناھدا داریت ءُ وتی چکّاں والینیت۔ جنوزامی جاہ ءَ اوں نہ رؤت نہ پنڈیت بلکیں باپار کنت ءُ وتی زند ءَ گوازینیت۔ تیاب دپ ءَ ابید ایندگہ بلوچ دمگاں باز کمّ چوش درور است کہ جنیناں تہنا کار کتگ ءُ وتی لوٹ ءُ گزر پیلو کتگ انت۔ 

گدار ءِ دو چیز ءَ منی سر پِر نہ بوت۔ یکّے وَ نازک ءِ مرد میرین کہ دریا ءَ رؤت ءُ واتر نئیت۔ پدا آئی ءِ جون ءَ ہفت روچ ءَ پد کار اَنت۔ آ زمانگ ءَ ہفت روچ ءَ جون چوں ایر کنگ بوتگ انت کہ نہ گہ اِتگ انت۔ جونے اینچو ایر بہ بیت وَ دومی روچ ءَ بو کنت گڑا اے ناھدا ءِ جون چیا اینچو وھد ءَ نہ گہیت۔ 

دومی نازک ءِ مرد یکّوئی مِر اَنت۔ اگاں سئے مرد ءِ کُشگ ءِ بدل ءَ یکّ مردے ءِ دریا ءِ رؤگ ءُ واتر نیاہگ ءَ گوں کسّہ نویسگ بوتیں ھم بد نہ اَت۔ دگہ ھبرے کارستانی رنگ ءُ دانگ ءُ کدّ ءُ بالاد ءِ گیشّینگ انت۔ گدار ءِ ہچ کارست ءِ سرجمیں دروشم نہ گیشّ اِتگ۔ کارست ساچی ءَ کارست ءِ دروشم ءُ کدّ ءُ بالاد ءِ گیشّینگ ھژدری زانگ بیت۔ بلئے سید ءَ ہمنچو گوں ھورتی ءَ اے گدار ءِ سر ءَ کار کتگ کہ یکّیں کسّہ ءَ چہ ہما زمانگ ءِ تیاب دپی ھند ءِ سرجمیں عکسے ءِ پیش دارگ ءَ سوبین بوتگ۔