غلام عباس ءِ ”سُہریں گلاب“ ءُ ایندگہ آزمانک

 

غلام عباس چہ ہما آزمانکاران انت کہ اگاں کسے ءَ وانگجاہاں ونتگ، بلّے تُری لبزانک ءِ نودربرے نہ انت بلئے آئی ءِ نام ءَ چہ آشنا انت۔ اگاں کسے ءَ ”اوور کوٹ“ ونتگ، آئی ءَ غلام عباس ءِ نام الّم اشکتگ۔

عباس اردو ءِ سروکیں کسّہ نویسانی رم ءَ ھوار انت۔ آئی ءِ پجّار اش اِنت کہ آئی ءِ درائیں کارست لس مردم انت ءُ کسّہ لس مردمانی کسّہ انت۔ برے برے انچو گمان بیت کہ اے جیڑہ ءِ سر ءَ کہ آئی ءَ کسّہ نبشتہ کتگ اے وَ چوشیں مزنیں جیڑہ یے نہ انت(پہ درور آئی ءِ آزمانک ”ساھگ“)۔ بلئے پہ کسّہ کار ءَ الّمی نہ انت آ بہ نندیت ءُ بلائیں ویلانی سر ءَ نبشتہ بہ کنت یا بہ نندیت ءُ اخلاقیات ءِ تبلیغ ءَ بہ کنت۔

ہمے زوتّاں اروندھتی رائے ءِ گلگدارے ءِ کسانیں بہرے دیما گوست کہ آئی ءَ را جست کنگ بیت، ”تو ہندوستان ءِ نزوری ءُ ھرابیاں مدام بیان کن ئے شرّیاں چیا دیما نیارئے؟“ گڑا آ پسّو دنت،”من پہ ٹوور ازم ڈیپارٹمنٹ ءَ کار ءَ نیاں۔“

بزاں کسّہ کار ءِ ڈبّہ اے نہ انت کہ مہلونک ءَ سر ءُ سوج بہ کنت بلکیں آئی ءِ کار چاگرد ءِ جتائیں کارستانی راستی ءِ پدّر کنگ انت۔ کارستانی جیڑہ، آہانی واب، آہانی واھگ ءُ آہانی درد ءُ تورشتانی در انگازی انت۔ نوں اے کار ءَ کجام کسّہ کار سوبین بیت ءُ کئے بے سوب بیت اے ہمائی ءِ سر ءَ انت۔ غلام عباس ہمے کار ءَ بلد اِنت ءُ آئی ءِ کسّہ ءِ درشان وتی انت۔ انچو کہ آئی ءِ کارست لس مردم انت ہمے ڈول ءَ آئی ءِ کسّہ اوں انچائیں کسّہ انت۔

پہ درور عباس ءِ آزمانک”سہریں گلاب“ گندگ ءَ وَ یک نیم دانیں جنینے ءِ کسّہ انت۔ بلئے اسل ءَ اے بنی آدم ءِ مچّانکی کسّہ انت کہ آ وتی عقیدہانی چوں کورُکائی ءَ رندگیری ءَ کنت۔ چو کہ کسّہ ءِ بنجاہی کارست کاکی نیم دانیں جنکے ءُ آئی ءَ را گوں دنیا ءَ کار نیست۔ پہ آئی ءَ میتگ ءِ ہر لوگ آئی ءِ جند ءِ لوگ انت ءُ میتگ ءِ درائیں جنین ءُ مردین آئی ءِ ترو ءُ ناکو انت۔ بلئے ہمے جنک ءِ عقیدہ کہ پیر ءِ سر ءَ مہکم بیت۔ ہما پیر کہ مہلونک ءِ مراداں بکشیت ءُ آہان ءَ چکّ دنت، آئی ءِ اوں واھگ بیت کہ من ءَ چکّے بہ دنت۔ ہمے واھگ ءِ پد ءَ پیر ءِ زیارت ءِ سر ءَ شکر کانڈیل بہا کنوکیں نیم عمریں مردے گوں آئی ءَ وپت ءُ واب کنت ءُ آئی ءِ لاپ پُر بیت۔ بلئے آ نزانت کہ چکّ من ءَ اے مرد ءَ داتگ، بلکیں آ دل ءَ ہمے جیڑیت کہ چکّ من ءَ پیر ءَ بکش اِتگ ءُ منی دل ءِ مُراد پورا بوتگ انت۔

بندر ءَ اے بنی آدم ءِ ھواریں کسّہ انت کہ وھدے آئی ءِ عقیدہ نیکراہ یا پیر ءُ زیارتانی سر ءَ مہکم بیت گڑا آ ہرچی ءَ ھدا ءِ رضا سرپد بیت ءُ ہر جیڑہ ءُ جنجال ءَ ہمائی ءِ سر ءَ لڈّیت۔

دگہ یک کسّہ یے ”کُتبہ“ اِنت۔ اشی ءِ بنجاہی کارست چو ایندگہ کسّہاں کلرکے۔ بلئے آ بلائیں واب گندیت ، انچو کہ ما درس واب گند ایں۔ آ چہ کباڑی ءَ سنگِ مرمر ءِ چنڈے زوریت ءُ پہ وتی لوگ ءَ کُتبہ یے جوڑ کنت ءُ ہمے کُتبہ ءِ سر ءَ وتی نام ءَ نبشتہ کنت کہ من ءَ لوگے بیت اشی ءَ وتی لوگ ءِ دیما جناں۔ پدا ہمے کتبہ آئی ءِ نام ءِ گوما ہمائی ءِ قبر ءِ سر ءَ جنگ بیت۔ بزاں ما ہر جاہے کہ بہ تچ ایں، زند ءَ ہرچی وتی وابانی پد ءَ بہ کپ ایں بلئے مئے واھگانی جمبوریں آس کدی نہ تُسیت۔ چیاکہ بنی آدم چہ بن ءُ ازل ءَ مدام گہتر ءَ چہ گہتر ءِ شوہاز ءَ انت ءُ آ ہر وھد ءَ وت ءَ را آسودگ کنگ لوٹیت۔ بلئے واب انت کہ پورا نہ بنت ءُ زند انت کہ بے بھیسہ انت۔

آئی ءِ دگہ کسّہ یے ”اوور کوٹ“ انت۔ اے اوں مردمانی تہءُ توکی بد رنگی ءَ پیش داریت۔ کسّہ ءِ بنجاہی کارست ورنائیں ءُ شوکیں بچکّے کہ گندگ ءَ ھزگاریں مردمے سما بیت۔ شوکیں کوٹے گوٛر ءَ انت  ئِے ءُ بازار ءَ انچو ترّیت گشئے چہ دنیا ءِ غماں بے غم انت۔ ہمے بچکّ گاڑی یے ءِ چیر ءَ کئیت ءُ سرے نادراہجاہ ءَ کپیت۔ ہود ءَ نرس کہ اشی ءِ کوٹ ءَ کشّ انت تہ چیرگ ءَ پشکے درتگ ٹنگ ٹنگ انت ءُ جان ءِ سر ءَ چلّاں پوش بستگ۔ ہما ورنا کہ چہ ڈنّ ءَ زیبا ءُ ڈولدار اَت، توک ءَ چلّاں برتگ ات۔

اے مئے درسانی کسّہ انت۔ اگاں بنی آدم ءِ نیّت ءُ آئی ءِ کار ءُ کرد ایندگہ مردمانی دیما پدّر بوتین انت گڑا یکّے ءَ دومی ءَ را چارگ اوں اوپار کت نہ کت۔

عباس من ءَ اے واست ءَ دوست بیت کہ آ لس کارست گچین کنت ءُ ہمے کارستانی کسّہانی وسیلگ ءَ بنی آدم ءِ مچّانکی تب ءُ مچّانکی جیڑہاں بیان کنت۔ پدا کارست ساچی ءَ انچو گوں ھورتی ءَ کنت کہ زندگیں مردمانی دروشم ءَ وانوک ءِ دیما پدّر بنت۔ کسان کسانیں چیزاں انچو بیان کنت کہ وانوک داں دیراں وت ءَ را چہ آئی ءِ کسّہانی ندارگاں کشّ اِت نہ کنت۔

اگاں پلاٹ ءِ ھبر ءَ بہ کن ایں عباس ءِ سوبینی ءِ مستریں سوَبے آئی ءِ پلاٹ ءِ سر ءَ دز رس اِنت۔ آ  پلاٹ ءَ نہ ھور ءُ تور کنت ءُ نہ کسّہ ءَ چہ آسر ءَ بندات کنت بلکیں ہر کسّہ چہ ویلے ءَ بندات بیت ءُ یکشل ءَ دیما روان ءَ آسر بیت۔ سادگیں پلاٹ ءِ گر ءُ دار ءَ سکّ بلد اِنت۔

عباس وتی دور ءِ جتائیں تبے ءِ رواج دیوک انت۔ کارستاں اندیم کنت ءُ آہانی ذاتی زند ءَ انچیں رنگے ءَ بیان کنت چوکہ ما دومی مردماں گند ایں۔ کارستاں برھنگ نہ کنت ءُ نہ کہ وانوک ءَ پُتو دنت، بلکیں انچیں رنگے ءَ کسّہ ءَ کاریت چو کہ کماشیں مردمے گوں زھگے ءَ بہ نندیت ءُ کسّہ بہ کنت۔ ہمے آئی ءِ جوانی انت ءُ ہمے چیز ءَ آ وتی کسّہ نویسی ءِ سفر ءَ سوبین بوتگ۔