ڈاکٹر اعظم کریوی ءُ ”ہندوستانی افسانے“

 

شوھاز

۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔

لھتیں روچ اِنت کہ من تھنا آزمانک وانگ ءَ آں۔ یکبرے اردو ءِ آزمانکانی کتابے ونت، پدا فارسی ءُ گڈّی ءَ ہندوستانی آزمانکانی کتابے کہ ڈاکٹر اعظم کریوی ءَ رجانک کتگ ءُ رد ءُ بند داتگ۔ اے کتاب ءَ ھواریں گیشتریں آزمانک بنگالی آزمانک اَنت کہ چریشاں لھتیں اعظم کریوی ءَ رجانک کتگ ءُ دگہ لھتیں آزمانکانی بنجاھی ھیال آئی ءَ زرتگ ءُ وت نبشتہ کتگ اَنت۔

جوانیں ھبر ایش اِنت کہ ایندگہ لبزانکاں اگاں کسے دگرے ءِ شیئر یا کسّہ یے بنجاھی ھیال ءَ زوریت ءُ نبشتہ کنت، پدا ھما مردم ءِ نام ءَ اوں نبشتہ کنت گوں۔ بلئے بیا کہ بلوچی ءَ مردمے چہ ھرجاھے ھیالے بہ زوریت، بنیادی نبشتہ کار ءِ نام ءِ نویسگ ءَ پہ ھیب کنت۔ پدا ھمے ھیال کہ آئی ءَ زرتگ ءُ وت نبشتہ کتگ اَنت، نبشتہ کار ءِ لبزانکی سنچ ءُ بود ءَ چہ ھچ کسّ ءَ گمان ھم نہ بیت کہ دگرے ءِ ھیال آئی ءَ وتی کتگ۔

دومی اے کسّہاں کہ ما گوں بلوچی کسّہاں دیم پہ دیم کن ایں گڑا یکّ چیزے پدّر بیت کہ بلوچی آزمانک ءِ لھتیں گچینی بنگپّ اَنت ءُ گیشتریں نبشتہ کارانی بنجاھی ھیال ھمے یکّین انت۔ چو کہ شد ، واری ءُ بزّگی، جنگ، مھر، سور ءُ سانگ، یا دگہ لھتیں چاگردی جیڑہ۔ بلئے ”ہندوستانی افسانے“ ءِ وانگ ءَ چہ ھمے سما بیت کہ پہ کسّہ ءَ دگہ مزنیں بنگپّے ءِ شوھازگ پکار نہ اِنت، بلکیں ھر ڈولیں بنگپّے ھم پہ کسّہ ءَ گچین کنگ بوت کنت۔ ھژدری ئیں چیز کسّہ ءِ بنگپّ نہ اِنت،بلکیں بنگپّ ءَ ھوار اگاں ایندگہ ازمی لوٹ سرجم بہ بنت، ھر وڑیں کسّہے بہ بیت آ واناک بیت۔

کسّہاں ابید اے کتاب ءَ یکّ ءُ دو تژن ءُ بچکندی نبشتانک ھم ھوار انت کہ چریشاں ”بابو“ من ءَ سک دوست بوت۔ بابو ءِ انچو کہ کسّہ بیان کنگ بوتگ، مئے درائیں سرکاری دپتراں بابوھانی ھال اوں انچوش اِنت۔ پدا بابو ءِ سر ءَ دگہ یک کسّہے اوں است کہ نامے ”ہیرو“ اِنت۔ اے کسّہ ءِ بنجاھی کارست چہ کالج ءَ ونتگیں ھزگاریں ورنایے ءُ وتی دل ءَ انچو سرپد بیت کہ من بابو ءَ ردّ دیئگ ءَ آں، بلئے بابو آئی ءَ انچو ریپیت ءُ وتی جنک ءَ گوں سور دنت کہ مرد ءِ سر پہ سواساں پِر نہ بیت۔ دگہ یک کسّہے کہ شائرانی سر ءَ اِنت، ”پڑوسن“ اے اوں جتائیں بنگپّے۔ گشگ ءِ مول ءُ مراد اش اِنت کہ اے کسّہاں شما ہندوستان ءُ پدا ھاس بنگال ءِ چاگردی زند ءِ عکس ءَ دیست کن اِت۔ اے نہ تھنا مھرانکی کسّہ اَنت ءُ نہ کہ اشانی تھا نبشتہ کاراں تھنا وتی جوزگ ءُ مارشت جاہ داتگ انت، بلکیں آھانی جھد ھمے بوتگ کہ سرجمیں چاگرد ءِ عکاسی ءَ کت بہ کن انت۔ پہ درور ”گریجویٹ“ ءُ ”شوہر کی محبت“ انچیں آزمانک انت کہ ما اے ڈولیں بنگپّانی سر ءَ اگاں نبشتہ بہ کن ایں، مئے جیڑہ اش انت کہ ما  کسّہ ءِ یک پھناتے زور ایں ءُ رو ایں، بلئے ھمے کسّہاں کہ تو وان ئے، گڑا سما کن ئے کہ کسّہ نویس ءِ تھا اگاں ساچشتی بود بہ بیت آ ھر ڈولیں بنگپّے ءَ چہ کسّہے ساچ اِت کنت۔

البت اگاں شما بنگالی آزمانک نہ ونتگ انت گڑا رابندر ناتھ ٹیگور ءَ الّم بہ وان اِت۔ یا ہندوستانی آزمانکاں وانگ لوٹ اِت، کرشن چندر، راجندرسنگھ بیدی، عصمت چغتائی ءُ اعظم کریوی ءَ یکبرے بہ وان اِت۔ اے بیستمی کرن ءِ ہندوستان ءِ درائیں چاگردی چست ءُ ایراں چہ شمارا آشنا کنائین اَنت۔