کرشن چندر ءِ سرگوٛستی گدار” میری یادوں کے چنار“

 

شوھاز

۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔

ما کہ مزن بئیں ھمے سرپد بئیں کہ کسانیں زھگ دنیا ءَ ھچی ءَ سرپد نہ اَنت ءُ آھانی چاگرد ءَ چے چے بوھگ ءَ اِنت آ چہ درسیں چیزاں نا آشنا اَنت۔ بلئے اسل ءَ چو نہ اِنت۔ زھگ ودی بوھگ ءَ ھوار دربرگ بندات کنت۔ ھرچی گندیت، ماریت، اشکنت، سما کنت آئی ءَ داں عمر ءِ گڈّسر ءَ یات بنت ءُ ھمے یاتانی بنپد ءِ سر ءَ آئی ءِ سرجمیں شخصیت ءِ ماڑی مکّ بیت۔ اریک اریکسن ءُ سگمنڈ فرائیڈ ءِ  ”ڈیویلپمنٹ آف فرسنالٹی“ ءِ لیکہ ءِ رِد ءَ زھگ زند ءِ بنداتی روچاں ھرچی کہ دربارت تاں زند آ ھرچی ءَ ھما ھساب ءَ چاریت ءُ ماریت۔ اگاں زھگے ءَ کسانی ءَجوانیں کہول ءُ ھیال داروکیں مات ءُ پت رست آ داں عمر ھرکس ءَ جوانیں نگاھے ءَ چاریت ءُ مہلونک ءِ سر ءَ بیسہ کنت۔ بلئے اگاں زھگے ءَ جوانیں چاگردے مہ رسیت ءُ آئی ءَ چار ءُ گزار کنگ مہ بیت آ نہ کہ مردمانی سر ءَ بیسہ کت کنت ءُ نہ کہ وتی جند ءِ سنچ ءُ بود ءَ شوھاز اِت ءُ کار گپت کنت۔ 

اے لیکہ وتی جاہ ءَ بلئے کرشن ءَ وتی سرگوستی گدار ءَ یک چیزے گیشّینتگ کہ زھگانی تب ءُ میل، واھگ، لوٹ ءُ گزر، مہر، کست ءُ زدّ ءُ کنّت ءِ مارشت ءُ چیزانی چارگ ءُ سرپد  بوھگ ءِ سنچ چہ رُستگیں مردماں اوں گیشتر اِنت۔

چوناھا ما ھمے سرپد بئیں کہ زھگ مھر کت نہ کن اَنت، بلئے ”میری یادوں کہ چنار“ ءِ بنجاھی کارست بزاں کرشن ءِ جند ءَ کسانی ءَ (پنچ سال ءِ عمر ءَ پیسر) گوں تاراں نامیں جنکے ءَ مھر بیت۔ تاراں اچھوتے ءُ آھانی لوگ ءَ شت ءُ اتک نہ کنت۔ کاکے(کرشن) ءِ مات سکّیں مذھبی یے ءُ اچھوتاں وتی نزّیک ءُ گوٛر ءَ اوں نئیلیت۔ بلئے پدا اوں کاکے ءَ گوں تاراں ءَ مھر اِنت ءُ آ مدام یکجاہ لئیب ءُ گوازی کن اَنت۔ ھر ڈولیں جیڑھانی سر ءَ وتی ھیال ءُ زانت ءِ ھساب ءَ ھبر کن انت۔ ھر روچ نند اَنت ءُ وت ماں وت ءَ سور ءُسانگ ءِ اوں اھد ءُ پیمان کن انت۔ 

چریشی ءَ یک ھبرے پدّر بیت کہ زھگ کسانی ءَ نہ گوں کسے ءَ زدّ ءُ کنّت کن انت ءُ نہ ایندگہ چاگردی گر ءُ بندانی منّوگر اَنت۔ بلکیں زھگ مدام مھر کن انت ءُ آھانی مھر چو رُستگیں مردماں نہ ذات ءُ زریات ءِ بندیگ انت، نہ کہ مذھب ءِ سانکلاں پیڑاتگ ءُ نہ دگہ چاگردی گر ءُ بندانی آماچ اِنت۔ آ بس مھر کن انت ءُ اے ھبر ءَ ھجبر نہ جیڑ اَنت کہ آئی ءِ مھروان کجام دین ، کجام ذات، کجام ٹکّ ءُ کجام کہول ءِ مردمے۔ اسل ءَ ھمے مھر اِنت، ھمے بنیادم ءِ بنکّی تب اِنت ءُ ھمے انسانیت ءِ لوٹ اِنت۔ بلئے وھد ءُ چاگردی جھلی ءُ برزیاں بنیادم چہ بنیادمی ءِ کٹّ ءَ برتگ ءُ نوں ھرکس دومیگ ءَ گوں نندگ ءَ پیسر اوں اے ھبر ءَ جیڑیت کہ باریں اے منی ٹکّ، منی مذھب یا منی چاگردی کدّ ءِ ھم درور اِنت اگاں نہ اِنت۔

دریگتیں ما داں عمری زندی چو زھگ ءَ بوتین ایں ءُ زھگانی ڈول ءَ جیڑ اِتیں دگہ ھچ مہ زانتیں۔ نہ بنیادم اینچو ذہنی کشّ ءُ چیلّانی آماچ اَت ءُنہ کہ اینچو بے سکونی ءُ بے چاڑی ءَ جھان مان پتاتگ ات۔

وتی سرگوٛستی گدار ءَ کرشن ءَ اے ڈول کہ زھگانی تب ءُ میل بیان کتگ بگندئے کسے گوں نفسیات ءِ درشکیں زبان ءَ اشی ءَ گھتر بیان کت کنت، بلئے ھما کسّھی رنگ ءُ اندری مارشت ءُ سما ءِ عکاسی کہ کرشن ءَ کتگ اے دگر ءِ وسی کارے نہ اِنت۔ 

ھندوستان ءِ ھما زمانگ ءِ چاگردی چست ءُ ایر، مذھبی ءُ ٹکّ ءُ کٹمی پرک ءُ تپاوت، راجہ ءُ میرانی زوراکی ءُ مزن مرّی یک زھگے ءَ چون سما کتگ ءُ دیستگ انت، اے سرجمیں عکس ءَشما اے گدار ءَ دیست کت کن اِت۔ پدا جوانی ایش اِنت کہ نبشتہ کار ءَ نہ نشتگ ءُ مزن مزنیں فلسفہ ءُ لیکہ  بیان نہ کتگ، بلکیں ھرچی کہ آئی ءَ دیستگ ءُ مار اِتگ ھما نبشتگ انت۔

کسّھی لوٹ ھم وتی جاگہ ءَ است اَنت ءُ نبشتہ کار ءِ کتہ کاری ءُ چمّ دیست درست کہ ھوار کپ انت، پدا کرشن ءِ ندارگ کشّی ءِ سنچ اے گدار ءَ انچو چاڑے بکشیت کہ وانوک داں آسر ءَ نہ رؤت کسّہ ءَ نیام ءَ اشت نہ کنت۔

پدا بنجاھی کارست چہ کسانی ءَ انچیں کشّ ءُ چیلّے ءَ کپیت کہ نہ زانت من کجام راھ ءَبہ گراں۔ ماتے ترند تبیں مذھبی یے ءُ پتے سیکولریں ڈاکٹرے۔ھمے کشّ ءُ چیلّ ءِ نیام ءَ آ  برے وت ءَ یک دیمے سما کنت۔ مئے چاگرد اوں انچوش اِنت، چیاکہ مئے گوٛر ءَ باز کم چوش بیت کہ پت ءُ مات ھر دو یکیں تب ءُ یکیں لیکہ ءِ مردم بہ بنت۔ پمشکا داں مزنیں عمرے ءَ ما برے یک دیمےسر جن ایں برے مات ءِرندپداں گر ایں ، برے پت ءُ گڈّی ءَ نہ اینگری بئیں نہ ھانگری۔

کسّہ ءِ دگہ یک چیزے کہ من ءَ دوست بوت آ زھگانی کودکی تب ءِ بیان کنگ اِنت۔ بلوچی ءَ من گیشتر سما کناں کہ اگاں مئے کسّھاں جاھے جاھے زھگی کارستے مان اِنت آ اوں رستگینانی زبان ءَ ھبر کنت، بلئے کرشن ءَ چو نہ کتگ آئی ءَ وت ءَ را یکبرے زھگے سما کتگ ءُ نوں نبشتگ۔ 

پہ درور وھدے کاکے تاراں ءَ گشیت کہ حیدرآباد ءِ راجہ مسلمانے، گڑا تاراں گشیت مسلمان چوں راجہ بوت کنت۔مسلمان وَ دروا گریب اَنت۔ کاکے گشیت نہ، ھود ءِ راجہ مسلمانے ءُ ”عدل ءِ بت“ اِنت۔ تاراں پدا جست کنت کہ ، ”عدل چی یے؟“ کاکے گشیت من وت نہ زاناں بلئے منی دل ءَ ھاکے بیت۔

یا دگہ جاھے کاکے تاراں ءَ گشیت کہ بیا لئیب کن ایں۔ آ گشیت، ”من لئیب نہ کناں گوں کہ مات ءَ من ءَ گوک ءِ واست ءَ کاھ ءِ رُنگ ءَ دیم داتگ۔ اگاں کاھ مہ برّاں مات من ءَ جنت۔“ کاکے گشیت اے چونیں جیڑہ یےکہ رُستگیں مردم مارا لئیب ءَ نئیل اَنت۔ من گوں تو لئیب کناں منی مات من ءَ جنت، تو کار نہ کن ئے ءُ گوں من لئیب کن ئے تئی مات ترا جنت۔ برے منی مات جنت ءُ برے تئی مات جنت، اشاں ابید جنگ ءَ زانا دگہ کار نیست۔

پدا ھر دو شئور کن اَنت کہ کاھ چیا رُن ایں، گوک ءِ جند ءَ پچ کن ایں ءُ کار ایں بلّے ھمد ءَ کاھاں وت وارت۔

 کرشن ءَ وتی اے گدار ءَ زھگانی تب ءُ وتی دور ءِ کسّہ انچو بیان کتگ اَنت کہ برے وانوک ءِ چمّ ارس بنت ءُ برے تھنائی ءَ اوں نندیت ٹھک دنت۔ ھمے کسّہ ءِ زیبائی اِنت ءُ ھمے کرشن ءِ پجّار اِنت۔

چہ درستاں گیش من ءَ کسّہ ءِ گڈّسر دوست تر بوت، وھدے کاکے ءُ آئی ءِ پت ءَ راجہ چہ وتی ملک ءَ گلّینیت گڑا مات جست کنت وتی مرد ءَ کہ ما نوں کجا بہ روایں؟ تو ھرکس ءَ گوں مڑ اِتگ ئے۔ گڑا کرشن ھمد ءَ نبشتہ کنت کہ من ھما روچ ءَ زانتگ کہ ھرکس کہ راستی ءِ پاسدار اِنت ءُ راستی ءِ منّوگر اِنت پہ آئی ءَ اے جھان ءَ ھچ جاگہ نیست۔

مروچی اوں ھمے ڈول اِنت۔ راستی ءِ رندگیراں جاھ ءُ دوار نیست۔ کسے کوھاں سری اِنت ءُ کسے ماں تھاریں کوٹیاں بندیگ انت ءُ کسے ءِ جون ماں گیاباں دست کپیت۔