شوھاز
۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔
لھتیں وھد اِنت کہ بلوچی لبزانک دو ٹولی ءَ بھر اِنت۔ اد ءَ منی گشگ ءِ مول ءُ مراد لبزانکی ٹولی نہ اَنت کہ ھر مرشدے ءَ پہ وت ءَ چار ءُ پنچ مریدانی ٹولی یے داشتگ ءُ سرجمیں روچ نشتگ ءُ یکّے دومیگ ءَ ایر جن انت۔ بلکیں من ھما ٹولیاں گشگ ءَ آں کہ آھاں چہ یکّے ھمے لیکہ ءِ منّوگر اِنت کہ بائد اِنت بلوچی لبزانک ءِ تب ءُ مئیل نوک بہ بیت ءُ فارم ءُ نکان ءِ ھر وھد ءَ نوکیں کتہ کاری کنگ بہ بیت۔ اے ٹولی موڈرن ازم ءُ پوسٹ ماڈرن ازم ءِ رندگیری ءَ بلوچی لبزانک ءِ تب ءِ مٹّینگ ءِ جھد ءَ گلائیش انت۔
دومی نیمگ ءَ ھما ٹولی اِنت کہ آ انگت کوھنیں تب ءُ بلوچی لبزانک ءِ کوھنیں ربیتاں گوں بندوک انت۔ شاعری بہ بیت یا ردانک، ھر تک ءَ اے ٹولی ءِ مردمانی جھد ھمیش اِنت ھما استیں تب ءُ استیں چھر ءُ چیدگ ھما ڈول کہ است انت ھما پیم کارمرزگ بہ بنت۔ اے ھبر ءَ پہ زانت کن انت یا پہ نہ زانتی، اے جیڑہ نہ گیشّ اِتگ، بلئے بلوچی ءِ وانگ ءَ چہ اے چیز ءَ شما وت سما کت کن اِت۔
پدا ھبر اگاں بلوچی شاعری ءِ بہ بیت۔ اے تک ءَ اوں یک گوٛرے انچو کہ نوکیں شاعری ءِ تجربہ بوھگ ءَ اِنت ءُ بازیں مردمے ءَ چمداں نام کشّ اِتگ، ھمے ڈول ءَ روایتی تب ءِ شاعرانی اوں کمّی نہ انت۔ پدا روایتی شاعری ءَ چہ منی مول ءُ مراد اے نہ اِنت کہ آ ھر روچ ھما کوھنیں ھیالاں گشگ ءَ انت، یا درسانی درشانداب یک ڈول اِنت۔ بلکیں اے ھما مردم اَنت کہ اے نہ مُرگانی ھبر کنگ ءِ منّوگر اَنت ءُ نہ کہ وت ءَ استالے یا گواتے ءِ بانزل ءَ بست کن اِنت۔ ورنائیں شاعرانی اوں مزنیں ٹولی یے ھمے روایتی تب ءِ منّوگر اِنت۔ چہ ھمیشاں یکّے واجد ساحر اِنت کہ اورماڑہ ءِ نندوکے ءُ آئی ءِ شعرانی اوْلی دپتر ”مرتگیں واب ءُ زندگیں مردم“ ھمے زوتّاں چاپ بوتگ۔
ساحر ءِ کتاب کہ من ءَ گون ات سنگتے ءَ جست کت کہ بلکیں اے مراد ساحر ءِ برات اِنت؟ من گشت دریگتیں اے ھما ساحر ءِ برات بوتیں ءُ ھمائی ءِ چھرگ ءَ بوتیں ، بلئے اشی ءَ مراد ساحر ءِ سنچ نہ جنت۔ مراد ساحر چونیں شاعرے آ مئے بنگپّ نہ اِنت، بلئے واجد ساحر چونیں شاعرے بائد اِنت آئی ءِ کتاب ءِ سر ءَ ھبر بہ بیت۔
واجد ءَ یک کارے وَ اے کتگ کہ وتی کتاب ءَ ھشت مردم ءَ چہ پیشگال نبشتہ کنائینتگ ئِے۔ منی ھیال ءَ اینچو پیشگال ھچ کسّ ءَ پکار نہ اِنت، پدا نبشتہ ھم انچیں مردماں کتگ کہ نہ شاعری ءِ مزنیں نام انت ءُ نہ نگدکار اَنت۔ اشانی تھا سلیم بزّگ، مہرخان واجو ءُ مسلم عزت ءَ ابید آدگہ انچیں نام اَنت کہ من اوّلی رند اِنت ھمد ءَ دیستگ انت۔ چریشی ءَ یک چیزے پدّر بیت کہ مئے ورناھاں پہ زورے وتی توسیپ کنائینگی اِنت۔ اے ربیت نوں بائد اِنت آسر بہ بیت۔ اگاں پیشگال نبشتہ بیت اوں انچیں یکّ ءُ دو مردم بہ کنت کہ ھما ازم ءِ تیل ءُ اوتاکاں گیشّینت بہ کنت، بلئے اے مردماں ابید لھتیں راہ ءُ رواجی ھبر ءَ دگہ ھچ نہ کتگ۔ تھنا مہرخان ءَ کمّے ھبر کتگ ءُ انچو ھبر کتگ ئِے کہ مار ھم بہ مریت ءُ لٹّ ھم مہ پرشیت۔ گیشتریں ھبر ھما انت کہ ھرکس ءَاشکتگ انت۔ چو کہ شاہ بلوچ ءَ نبشتگ کہ ”لھتیں انچیں شعر است کہ ایشانی سر ءَ گپّ ءُ باوست بہ بیت گڑا تاکانی تاک پُر بنت۔“ بلئے منی نزّ ءَ چو نہ اِنت اگاں گپّ بوت کنت گڑا نہ بوتگ پرچا؟ پدا 96 تاکدیم ءِ کتابے ءَ 22 تاکدیم ءَ تا تھنا پیشگال بہ بنت ، چو ھم مہ بیت۔
نوں ھبر ایش اِنت کہ اے مردماں واجد ءِ شاعری ءِ سر ءَ ھبر چیا نہ کتگ.؟ اگاں آئی ءِ شاعری شرّ اِنت یا شرّ نہ اِنت بائد اِنت ھبر بوتیں۔ بلئے بگندئے اشاں واجد شوھاز اِت نہ کتگ۔ واجد ءِ تھا شاعری ءِ سنچ است بلئے تنیگت ءَ آئی ءَ وتی شعری سنچ پہ جوانی کار گپت نہ کتگ۔ پہ وتی سنچ ءِ پد جَنگ ءُ کار گرگ ءَ پہ الّمی اِنت کہ آ انگت ءَ بہ وانیت، سرپد بہ بیت، شعر ءِ نازرکی ءَ سما کت بہ کنت، شعری بنگپّاں ھوار ایندگہ ازمی لوٹانی ھیالداری ءَ بہ کنت، گڑا واجد چد ءُ جوان تریں شعر ھم گشت کنت۔
اسل ءَ ھبر اے نہ اِنت کہ شعر نزور اَنت بلکیں انچو سما بیت آئی ءَ چہ نوکیں کتہ کاری ءَ ترسیت ءُ ھما تب ءُ ھما رنگ کہ چہ پیسر ءَ رواج گپتگ انت، واجد ھماھانی رندگیری ءَ کنگ ءَ اِنت، ھمے چیز ءَ چہ دربئیت گڑا وتی جند ءَ پد جت کنت۔ پدا دگہ چیزے من سما کت کہ آ چہ دستونک ءَ لچّہ جوان تر نبشتہ کت کنت۔ پہ درور لچہ ”کدّھیں چول“ ءِ اے کڑیاں بہ چار اِت:
وھدے کوش زِر ءَ کشّان بیت
جمبر واھگ ءِ شنزان بیت
نوداں ساوڑی دنزے کنت
روچ ءَ چندنیں پاھارے
زھیریگیں دلے شینزاریت
اے ڈولیں شاعری کہ یک بنگپّے ءِ سر ءَ بہ بیت واجد شوک نبشتہ کت کنت، پدا جوانیں رنگے ءَ ندارگ کشّی اوں شعری دروشم ءَ کت کنت۔ من اد ءَ شعراں پرّ نہ ریچاں ءُ نہ کہ دگہ ھاسیں نگدی لیکہ یے ءِ عینک ءَ گوں چاران اِش۔ بس پہ درور لھتیں شعر شمئے دیما ایر کناں دانکہ شما وت ھمے ھبر ءَ گیشّینت کن اِت کہ واجد ءِ تھا شعری سنچ است بلئے آئی ءَ وت ءَ را درجت نہ کتگ۔
وت ءَ نہ زانت وتی زانگ ءَ وتی جند ھم
وتی کہ مارگ ءَ انچو ھوار بیت ءُ نہ بیت
شپ گم ءِ بانزلاں وتی پچ کنت
من کجا، تو کجائےآدینک ءَ
واجد ءَ تو مہ گندئے بازار ءَ
تو ھما دروشم ءَ ئے آدینک ءَ
مرچی من بے سما ، مرچی من بے خطا
مہر گناہ یے نہ اِنت دل گناہ گار بیت
دگہ اوں بازیں شعر است انت کہ گچینی انت، بلئے باز جاہ ءَ واجد ءَ وزن ھم ھیال نہ کتگ ءُ یک جاھے دستونکے ءِ پیشرد ءُ رد اِنت، بلئے اشاں ابید اوں واجد ءَ توکل کتگ نبشتہ کنگ ءَ اِنت ھمے گنجے۔ اگاں وتی جند ءَ شوھاز اِت بہ کنت شوکیں شاعرے بوت کنت، بلئے شاعری ءَ پہ وھد ءِ تیلانک دیئگ ءَ کارز بہ کنت گڑا اے تیزگامیں وھد ءَ گوں ھمگام بوت نہ کنت۔
No comments:
Post a Comment