ٹیکسی ءَ گشتگیں کسّہ

 

شوھاز

۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔

لھتیں انچیں کتاب انت کہ دیراں پد مردم ءَ وانگ ءِ موہ رسیت ءُ دل گشیت کہ دریگتیں اے کتاب من پیسر ءَ بہ ونتیں۔ انچیں کتابے سروش صحت ءِ فارسی آزمانکانی کتاب ”ٹیکسی ءَ گشتگیں کسّہ“ اِنت کہ نعیم پیرجان ءَ تچک ءَ چہ فارسی ءَ رجانک کتگ ءُ ساچ در لبزانکی گلّ مکران ءَ چاپ کتگ۔

اے کتاب ءِ کسّہانی وانگ ءَنپد اَنچو سما بوت کہ کسّہ گشگ ءَ پہ الّمی نہ انت کہ کسّہ وت سر ءَ دراج کشّ کنگ بہ بیت یا بے سر ءُ پادیں گپّ ءُ ٹال ءَ چہ چکار بہ بیت۔ یا ھر کسّہ ءِ چاگرد جتا بہ بیت۔بلکیں یکّیں چاگرد ءَ جتائیں بنگپّانی سر ءَ کسّہ نویسگ ھم بیت ءُ پدا کمّیں لبزاں گوں مزنیں کسّہے بیان کنگ ھم بیت، اگاں کسّہ کار پہ دل کسّہ ءِ راہ ءُ رپکاں سرپد بہ بیت۔

من ءَ یک وھدے انچیں ذھنی نادراھی یے ءَ گوٛر جتگ ات کہ من ءَ باریں چنچو چنچو روچ ءَ واب نیاتک۔ ھمے نیام ءَ اناگتی برے برے من کہ واب کپتاں انچو گراں واب بوتاں کہ سرجمیں شپے ءُ روچے چہ واب ءَ بُست نہ کت۔ اے دور ءَ من عجبیں واب دیست۔ برے منی ھیال ءَ من تھنا چہ کبرستانے ءِ راہ ءَ رؤگ ءَ آں ءُ کبرستان ءَ بومّیں مُرگانی ڈونڈ کپتگ انت ءُ من ھرچی کہ دور تچگ ءِ جھد کناں من چداں درکپت نہ کناں ءُ ھمے ڈولیں عجب عجبیں واب اِتنت۔ پدا ھمے وابان ءَ من نبشتہ کت۔ ھما ڈول کہ دیستگ اتنت، ھما ھساب ءَ ابید دگہ ازمی تکنیک ءُلوٹانی ھیال داری ءَ نبشتہ کت انت۔ پدا جوانی ایش ات کہ سرجمیں واب من ءَ یات اِتنت۔ 

مروچی کہ سروش ءِ کسّہاں من وانگ ءَ آں، من ءَ اد ءَ اوں انچو سما بوھگ ءَ اِنت گشئے نبشتہ کار اے دور ءَ انچیں ذھنی کشّ ءُ چیلّےءِ آماچ بوتگ کہ آئی ءَ وت اوں نہ زانتگ کہ شپ ءُ روچ چون گوٛزگ ءَ انت، یا دنیا ءَ چےبوھگ ءَ انت، یا اگاں دنیا ءَ چست ءُ ایرے بوھگ ءَ انت، پہ دل آئی ءِ سان ٹیکسی ءَ نشتگیں مردم (بزاں آئی ءِ چاگرد ءَ نشتگیں مردمانی) سر ءَ کپگ ءَ انت یا نہ۔

گیشتر کسّہ انچو کسان انت کہ یک یک تاکدیمے ءِ سر ءَ انت، بلئے کسّہ کہ بندات بیت انچو درا بیت کہ اے وَ مئئ ھمروچیگیں زند ءِ جیڑہ ءُ جنجال انت۔ پدا کسّہ انچیں جاھاں رؤ اَنت ءُ آسر بنت کہ وانوک تنّیگ بیت۔ آ وت نہ زانت کہ چو چیا بوت؟ یا اے کسّہ پرچا چداں آسر بوت؟ یا اے کسّہ ءَمردم بہ جیڑیت گڑا چوں بہ جیڑیت؟

ھمے سروش ءِ کسّہانی جوانی اِنت ءُ ھمے درشانداب ءَ آئی ءَ را فارسی لبزانک ءَ جتائیں پجّارے بکشاتگ۔ چو کہ ”شرّیں سنگت“ ءِ سر ءَ کسانیں کسّہے ھوار اَت۔ اشی ءِ وانگ ءَ پد من جیڑ اِت کہ پہ دل باریں مارا سنگت است یا نہ ما بس یکّے دومیگ ءِزلورت جوڑ بوتگیں ءُ ھمے ھاتر ءَ یکّے دومیگ ءَ اوپار کن ایں ءُ وھد دئیں؟ اسل ءَ ما سنگت ایں یا نہ؟ یا ھما مردماں کہ سنگت نیست آ چون بنت؟ چو ھمے ٹیکسی ءَ نشتگیں مردماں کہ چکّ ءُ کہول اش است انگت تھنا انت یا نہ بس ما ایوک ایں؟ 

یک تاکدیمی کسّہے کہ وانوک ءَ اینچو جیڑگ بہ پرمائیت، ھمے کسّہ کار ءِ سوبینی اِنت۔ پدا نعیم پیرجان ءِ رجانک اوں انچوش اِنت کہ ھچ سما نہ بیت کہ دگہ زبانے ءِ ردانک انت، بلکیں تب ءُ میل ءُ گالردانی ھساب ءَ ھر ڈول ءَ بلوچی ءِ جند ءِ کسّہانی ڈول ءَ انت۔