”زھگانی تاک ”استال

 

۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔

دنیا ءِ گیشتر دیما شتگیں راجانی گوٛر ءَ پہ زھگاں لبزانک ساچگ ءِ ربیت است انت۔ زھگانی نبشتہ کار ھم جتا اَنت ءُ آ مدام ھمے چیز ءِ ھیال ءَ گوٛر کن انت کہ چیزے پہ زھگاں نویسگ بیت گڑا بائد اِنت آہانی ذہنی کدّ ءُ زانت ءُ سما ءِ ھساب ءَ بہ بیت۔ 

پرے کار ءَ ھما نبشتہ کار وت چو زھگ ءَ جیڑ اَنت ءُ نوں پہ زھگاں نبشتہ کن انت۔ پدا ھر کدّ ءِ زھگاں پہ جتائیں تاک ءُ تاکبند است انت۔ چو کہ پرائمری سکول ءِ زھگانی تاک جتا انت، ھائی سکول ءِ جتا انت ءُ پدا کالج ءُ یونیورسٹیانی جتائیں تاک اَنت۔ بنداتی وانوکاں پہ عکسی کتاب انت کہ کسّہ ءَ ھوار عکس ھم آہاں ھوار کنگ بنت۔ 

بلئے بلوچی ءِ جیڑہ اش انت کہ بلوچ ءَ نہ وت ءَ سرکارے است ءُ نہ دگہ چوشیں وسیلگے کہ اے ڈولیں کارے پہ دلجمی کت بہ کنت۔ اے کارانی ھاتر ءَ یکّے وَ مالی جنجال اڑاند اَنت ءُ دومی نھادی اِنت۔ کسے اے تک ءَ اگاں وتی وس ءُ واک ءَ کار بہ کنت ھم آ داں دیراں وتی کار ءَ برجاہ    داشت نہ کنت۔ چو کہ بلوچی ءَ زھگانی جوان تریں تاک ”درونت“ ات کہ پدا جاورانی ھرجاں بوت ءُ بند بوت۔ آئی ءَ پد ما وتی تاکے بندات کت ”نودربر“ ءِ نام ءَ، اے ھم دو سال ءِ سفر ءَ پد ما برجاہ داشت نہ کت۔ ھمے ھساب ءَ دگہ بازیں تاکے در آھان بوت، بلئے زھگانی ھمک تاک یکّ ءُ دو تاک ءَ پد بند بوت ءُ گار بوت انت۔

نوں ھمیش انت سھار لبزانکی گلّ ءِ سنگتاں توکل کتگ ءُ ”استال“ ءِ نام ءَ زھگانی تاکبندے بندات اش کتگ۔ اے پہ بلوچی لبزانک ءُ ھاس پہ زھگاں جوانیں ھبرے، بلئے انچو کہ اے گلّ ھم وتی سفر ءَ برجاہ داشت بہ کنت۔ 

”استال“ ءِ چو کہ اوّلی تاک اِنت ءُ اوّلی رند ءَ مردم بازیں چیزے ءَ سرپد نہ اِنت، پمشکا تاک ءَ لھتیں انچیں نکان ھوار انت کہ سما بیت اے پہ زھگاں نہ انت۔ یا کم از کم سکول ءِ زھگانی کدّ ءِ چیز نہ اَنت۔

ما کہ ھما وھدی وتی تاک ءِ چن ءُ لانچ ءَ اتیں گڑا پاکستان ءَ اردو ءُ انگریزی ءَ زھگانی ھر تاکے کہ مارا دست کپت، ما ھماہانی رھبند چار اِتنت۔ پدا یک امریکی تاکے است اَت، ”کِڈز میگزین“۔ چہ درستاں گیش من ءَ ھمے تاک ءِ رھبند دوست تر بوت، ما ھمیشی ءِ رھبند ءِ رندگیری کت۔ 

”استال“ تاک ءِ شونکاری مجلس بائد اِنت اے چیز ءِ ھیال ءَ گوٛر بہ کنت کہ زھگانی تب ءُ میل ءِ رِد ءَ آھاں نکان دیئگ بہ بیت۔ چو کہ بلوچی لبزانک ءَ زمانگ ءَ چہ پہ زھگاں جتائیں نکان بوتگ۔ لیب لچّہ،چاچ، یا زھگی کسّہ ءُ پنت کسّہانی دروشم ءَ۔ اگاں  نوکیں نکان دست نہ کپیت ھما کوھنیں چہ چاپ بوتگیں کتاب ءُ تاکاں زورگ ءُ ھوار گیجگ بہ بنت۔ دومی پہ زھگانی دلبڈّی ءَ اے ھبر ھم الّمی اِنت کہ آھانی جند ءِ نکان گیش ءَ چہ گیش جاگہ دیئگ بہ بنت۔ چریشی ءَ زھگ ردوم زور اَنت ءُ دیمتر ءَ پہ جوانی نبشتہ کت کن انت۔ 

اے تاکبند ءِ بازیں چیزے من ءَ دوست بوت۔ چوکہ گڈّسر ءَ اسحاق رحیم ءُ میر ساگر ءِ لچّہ، زیبا بلوچ ءِ ماھیگ ، لھتیں لس سرپدی ءُ ھما نکان کہ زھگاں وت شوھاز اِتگءُ نبشتہ کتگ اتنت۔ 

یک مزنیں گلگدارےھوار اِنت کہ اے زھگی چیزے نہ اِنت ءُ دگہ لھتیں نبشتانک انت کہ زھگانی کدّ ءَ نہ انت۔ 

چو کہ مئے گوٛر ءَ انگت چوشیں نبشتہ کارے نیست کہ آ تھنا پہ زھگاں نبشتہ بہ کنت، گڑا گھتر ھمیش انت کہ ما دری زباناں چہ ھمے نکاناں رجانک بہ کن ایں ءُ ھوار بہ کن ایں کہ پہ زھگاں نویسگ بوتگ انت۔

سرجمی ءَ ”استال“ تاک جوان اِنت، بس آؤکیں تاکاں ھمے ھورتیں چیزانی ھیال دارگ بہ بیت۔

۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔

شوھاز