بلوچ زالبول ماں ”کلّیں بیرکّ“ ءَ

 

۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔

دنیا ءَ ھر ملکے یا چاگردے کہ جنگ آماچ بیت، ھود ءَ درستاں گیشّ بزّگ زالبول بنت۔ اگاں یک مردینے جنگ بیت، آئی ءِپُشت ءَ رندے مردم وار ءُ جنجال بیت۔ اشی ءِ مستریں سبب پدرسری چاگرد اِنت کہ ھود ءَ زالبول مدام چمدار اِنت ءُ پہ وتی لاپ ءِ والینگ ءَ ھم مردینانی وازمندگ اِنت۔ ھما چاگرداں کہ زالبول مالی رِد ءَ آجو اَنت ءُ پہ زند ءِ گوازینگ ءَ دگرانی چمدار نہ اَنت، آھانی جاور انگت گھتر اَنت کہ اے ڈولیں وھداں آ وتی جند ءُ کھول ءَ پود اِت کن اَنت۔ بلئے ھر جاھے کہ زالبول دگر ءِ وازمندگ اِنت، پہ آئی ءَ لوگ ءِ ھما مردین ءِ مرگ کہ کھول ءِ کٹّوک ءُ دیوک اِنت، سرجمیں کھول ءِ مرگ اِنت۔

نثار احمد ءِ اے گدار ”کلّیں بیرکّ“ ھم انچیں زالبولے ءِ کسّہ اِنت، بلئے اے کارست (ھانی) دگرانی چم پردار نہ اِنت۔ وت واک اِنت، وانندگ انت، ڈاکٹرے ءُچہ کلّاں جوانتریں ھبر ایش کہ آ شیرزالے ءُ لگوریں جنینے نہ اِنت۔ پدا اوں جنینی ءِسبب ءَ چنچو وار ءُ بزّگ بیت، اے کسّہ ءَ دیمتر ءَ کار ایں۔ یکبرے ھمے ھبر گیشّینگی انت کہ اے ربیت کدی بندات بوتگ کہ جنین چہ مردیناں کمتر لیکگ ءُ ایردست کنگ بوتگ انت۔

دودمان ءِ بندات ءَ پیسر کہ بنی آدم ماں جنگل ءُ اگاراں نشتگ ءُ شکار ءِ سر ءَگزران کتگ  ئِے، ”سنگ ءِ دور“ ءَ گڑا آ وھدی زالبول آجو بوتگ ءُ چکّ مدام چہ وتی مات ءَ زانگ بوتگ انت، جنین کسّی چمدار نہ بوتگ۔

بلئے ”کشت ءُ کشاری چاگرد“ ءِ بندات ءَ گوں بنی آدم ءِ زند ءِ درائیں کدر ءُ کیلو مٹّ اِتنت۔ یک گوٛرے ذاتی ملکیت ءِ مئیل دیما اتک ءُ دومی نیمگ ءَ جنین ھم گرگءُ ذاتی مڈّی ھساب کنگ بوت انت۔ نوں ھما انت کہ جنین روچ ءِ مروچی مردین ءِ چمدار لیکگ بیت  ءُ ابید چہ مھذبیں چاگرداں ایندگہ جاھاں  جنین مالی رِد ءَ ءُ وتی پھازگ ءَ پہ مردین ءِ چمدار اِنت۔

لھتیں چیز پہ مدامی نہ مانیت ءُ بلوچ ءِ استیں جاوراں ھم انچو کہ چاگردی بازیں کید ءُ بندے ھلاس کتگ،ھمے ڈول ءَ زالبول ھم زند ءِ ھر پِڑ ءَمردین ءِ ھمکوپگی ءَ گون اِنت۔ پدا بلوچ زالبول ءِ جیڑہ اے نہ انت کہ آ وتی مردینانی دست ءَ بزّگ ءُ وار اِنت،بلکیں آ گوں مردیناں ھوار دگہ زورگیرے ءِدست ءَ آزار دیئگ بوھگ ءَانت۔  اے جاورانی ھمنچو سان کہ بلوچ مردین ءِ سر ءَ گندگ بنت، دو ھمنچو بلوچ زالبول چہ ھمے جنجالاں گوٛزگ ءَ انت۔

نثاراحمد ءَ پہ وتی گدار ءَ ھمے زالبولاں چہ یکّےگچین کتگ۔ چوناھا مئے گوٛر ءَ اے جاوراں کسّہ انچو باز اِنت کہ ھر دمک ءُ در ءَ سدانی ھساب ءَ کسّہ ھیسکار اَنت ءُ وتی پدجنوک ءَ گوانک جن انت۔ بلئے ھمے ترس ءُ بیمّ ءُ چہ زوراک ءِ سرزوری ءَ ھرکس وتی ساہ ءَ ترسیت ءُ درستاں وتی گوش بستگ ءُ چمّ نزّ کتگ انت۔

ھانی تھنا یک کارستے نہ اِنت بلکیں اے بلوچ زالبولانی مزنیں ٹولی یے ءِ جھگیریءَ  کنگ ءَ انت۔ تلار تھنا یک پروفیسرے نہ انت کہ کُشگ بیت، بلکیں اے ھما کہرانی نشون ءَ دنت کہ بلوچ وانندگیں ءُ جھدکاریں سرانی سر ءَکپتگ اَنت۔

پدا جوانیں ھبر اش انت کہ نثار کسّہ ءَ تھنا کسّہ یےسرپد نہ بیت بلکیں آ ھمیشی ءِ وسیلگ ءَ سرجمیں چاگردے ءِ عکاسی ءَ کنت۔ مردمانی تب ءُ مئیل، بلوچ ءِ مچّانکی جیڑہ، گوں وتی مردماں دروہ بازی ءُ دگہ بازیں جنجال انت کہ کسّہ ءِ لاپ ءَ جاگہ کن انت۔ چو کہ ھانی ءِ مرد تلار ءَ آئی ءِ پت کُشیت ءُ اے ڈولیں وئیل ھر روچ مئے دیما گوٛز اَنت کہ بلوچ ءَ چہ درامد ءَ گیش وتی برات تاوان دیئگ ءَ انت۔ اینچو بلوچ دگر ءَ بزّگ نہ کتگ، اینچو کہ وتیگانی دست ءَ آزار دیئگ بوتگ۔

کسّہ ءِ وانگ ءِ وھد ءَ مردم نہ زبان ءُ بیان ءِ ترانگ ءَ کپیت ءُ نہ تکینک ءِ، بلکیں اے کسّہ چہ بزّگی ءُ بے وسی ءِ مارشتاں انچو چکار اِنت کہ مردم ءِ ھیال دگہ ھچ دیما نہ رؤت۔ ھانی ءِ شیرزالی ءَ کسّہ کار انچیں رنگے ءَ بیان کنت کہ دمانے مردم جیڑیت، اگاں ھر بلوچ زالبول ھمنچو دانا ءُ مھکم بوتیں گڑا بگندئے مروچی ما اے جاوراں نہ اتیں۔

سادگیں بیان ءَ ابید کسّہ کار ءَ لھتیں چیدگ ھم پہ جوانی کارمرز اِتگ۔ چو کہ شاھین ءِ چیدگ اِنت، اے پہ بلوچ ءَ درونتے کہ آئی ءَ چون بوھگی انت۔ یا مات ءُ چکّ ءِ گپّ ءُ ٹالانی نیام ءَ آ سرجمیں وھدے ءِ رھشونی ءِ جھد ءَ کنت کہ اے دور ءَ مارا چون بوھگی انت ءُ چون نہ بوھگی انت۔

البت من دگہ گیشیں ھبر کت نہ کناں ءُ نہ کہ کسّہ ءِ تک ءُ پھناتاں پیشکانڈاں، بس ھمنچو گشاں کہ اے ڈولیں کسّہ اگاں اے دور ءَ کسے نبشتہ کنت، بزاں آ بلوچ ءِ راجدپتر ءَ پھازگ ءَ انت ءُ پہ آؤکیں پدریچ ءَ مڈّی یے ساچگ ءَ انت۔

۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔

شوھاز