۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔
”بانور“ منیر احمد بادینی ءِ گدارے کہ بازیں گداراں ھوار 2012 ءَچاپ بوتگ۔ چو منیر ءِ ایندگہ گداراں اشی ءَ نہ پیشگال مان اِنت ءُ نہ نامدات، بلکیں تچک ءَ چہ اوّلی تاکدیم ءَ گدار بندات۔ من اگاں وتی ءَ بہ گشاں، من ءَ کسّھی کتاب ھمے داب ءَ دوست تر بیت۔ بائد اِنت وانوک اوّلی تاکدیم ءَ گوں نبشتہ کار ءَ ھمنیاد بہ بیت۔ چہ پیشگال نویس ءِ وت سریں گلاھگ ءُ ستاھاں گھتر اِنت کہ آ تچک ءَ کسّہ ءَ بندات بہ کنت ءُ وت ءَ کسّہ ءِ آدینک ءَ بہ گندیت یا ھما کارستاں بہ گندیت۔
بلئے اے گدار ءَ یک چیزے ءَ من ھیران بوتاں کہ کتاب ءِ ”شنگکار“ ءِ نام نیست۔ نہ کہ چاپ ءُ شنگ ءِ شھر است انت۔ چو کہ کتاب باز بری پہ سرشون ءَ زورگ بنت، گڑا الّم اِنت کہ چاپ ءِ سال، شنگکار ءُ شنگ کنگ ءِ شھر الّم کتاب ءَ نبشتہ بہ بنت۔ بلئے اے کتاب ءَ اے ڈولیں ھچ نیست۔
گدار کہ بندات بیت، اے ڈول انت۔”وھدے وھدے من چکلی ءِ میتگ ءَ روکپت ءُ جاندمی دمگ ءَ کوھانی نیمگ ءَ سرکپت کہ اے ھشکیں کوہ چہ دور ءَ چو اشترانی بگانی کوپگ ماں کوپگ وتی سُنٹاں برز درگیجان جمباز کنان گندگ ءَ بوت انت۔“
گدار چہ بندات ءَ پدّر اِنت کہ کوچّگ ءُ کوھی زند ءَ چاگرد کنت ءُ گدار ءِ بنجاھی کارست ”من“ بزاں فرسٹ پرسن انت۔ بلئے گدار کہ دیما روان کنت، وانوک ءَ تھنا کوھی دمگ ءِ جیڑہ ءُ جنجال ءُ دود ءُ ربیدگاں چہ آشنا نہ کنائین ایت، بلکیں آئی ءَ گوں نبشتہ کارے ءَ دچار گیجیت کہ ھمے کوہ ءَ نشتگ۔ گدار ءِ بنجاھی کارست ”م“ اِنت۔ بزاں نبشتہ کار ءَ کارست ءَ را سرجمیں نامے نہ داتگ، تھنا یکّ آبے زرتگ ءُ آئی ءِ نام کتگ۔
یکّ آبی نام ءِ زورگ ءِ ربیت مئے گوٛر ءَ چہ کافکا ءَ پیداک اِنت۔ بلوچی ءِ اگاں گیشتریں گداراں بہ چار ایں گڑا ھود ءَ ھند ءُ جاگھانی نام باز بری وتساچین انت، بلئے کارستانی نام پورئیں مردمی نام انت۔ یکّ آبی نام ءِ زورگ ءِ ربیت، مئے گوٛر ءَ منیر ءَ آؤرتگ کہ آئی ءَ وت ھمے ربیت چہ دری لبزانک ءَ زرتگ۔
اے گدار ءِ بنجاھی کسّہ یک گوٛرے جنین آدم ءِ بزّگی ءُ آئی ءِ جنجالانی پیشدارگ ءِ جھد ءَ کنت ءُ دومی نیمگ ءَ کارست م ءِ وسیلگ ءَ نبشتہ کار وتی لبزانکی لیکھاں بیان کنت۔
م نبشتہ کارے ءُ آ شاہ نویسے بوھگ لوٹیت۔ برے برے وتی دل ءَ ھیال کنت کہ من شاہ نویسے آں، بلئے پدا جیڑیت کہ اے پیسلہ ءَ بائد اِنت وانوک بہ کنت کہ من چنچو مزنیں نبشتہ کارے آں یا نیاں۔ تاج نامیں تاکارے چہ شھر ءَ پہ آئی ءِ گلگدار ءِ گرگ ءَ کئیت دانکہ ھمے گلگدار ءَ آ کتابی دروشم ءَ چاپ بہ کنت۔
ھمے دمگ ءَ کوھانی تھا شئے حسین ءِ زیارت \ادّیرہ اِنت کہ بازیں مراد بند کا اَنت ءُ ھمد ءَ وتی مراداں لوٹ اَنت۔ اد ءَ نبشتہ کار ءَ بلوچ ءِ گوں پیر ءُ زیارتاں ستک ءِ شونداتگ۔ بلوچ دمگ ءَ اگاں ما ھرجاھے بہ ترّ ایں، کوھنیں پیر ءُ زیارت است انت کہ بازیں دمگاں انگت مردم ھمیشانی سر ءَ رو اَنت ءُ پس ءُ کوش کن انت، ھیرات کن انت ءُ وتی دل ءِ مراداں لوٹ اَنت۔ چریشی ءَ ھمے پدّر بیت کہ گوں پیر ءُ زیارتاں بلوچ ءِ کوھنیں سیادی یے است۔ نوکیں دور ءَ زانت ءُ سرپدی ءِ سبب ءَ اے چیز کم ترّان انت، بلئے داں مزنیں زمانگے ءَ بلوچ ءَ گوں پیر ءُ زیارتاں مزنیں ستکے بوتگ۔
تاج کہ م (شاہ نویس) ءِ گلگدار ءَ گرگ لوٹیت گڑا آ گشیت کہ من شئے حسین ءِ ادّیرہ ءِ سر ءَ کایاں گوں ءُ ھمود ءَ ترا وتی گلگدار ءَ دیاں۔ آ چوداں کہ درکپ انت، راہ ءَ وتی گاڑی ءَ جاھے ایر کن انت ءُ دیما کوھانی تھا پیادگ ءَ روان کن انت۔ شئے حسین ءِ ادّیرہ ءَ رسگ ءَ پیسر آ یکبرے گیب جان ءِ ادّیرہ ءَ رو اَنت۔ ھمد ءَ ورنائیں جنینے کہ گندگ ءَ نوک سورے ءُ دگہ یک جنین ءُ دو مردینے ھمبراہ اِنت۔ آ ھم گیب جان ءِ گمبد ءَ کا اَنت۔ ھمے جنک گوں گندگ ءَ م ءَ دوست بیت، بلئے جنک سکّ نادراہ اِنت۔ گیب جان ءِ گمبد ءِ تھا آ کپیت ءُ ھمد ءَ کوکّار کنت ءُ چیھانٹ جنت۔ جنک انچوش انت چو کہ کسے ءَ جنّے سر ءَ بہ بیت۔
جنک نادرہ اِنت بلئے پدا اوں آئی ءِ زیبائی ءُ بالاد م ءَ دوست بیت۔ آ گوں تاج ءَ ھمود ءَ بُندر کنت ءُ نوک سوریں زال اوں گوں وتی کھول ءَ ھمد ءَ ادّیرہ ءِ نزّیک ءَ بُندر کنت۔
زال ءِ مرد ھمیشانی کرّ ءَ کئیت ءُ آھانی ھبراں گوش داریت۔ آئی ءَ م ءِ ھبر سکّ دوست بنت ءُ م ءَ گشیت کہ منی جن ءَ تو دم کن۔ م کہ جست کنت، آ زانت کہ مرد شپانکے ءُ جن ءِ جیڑہ ءَ نوں آئی ءِ سر پِر بیت کہ بانور ءَ چے انت۔ آ زانت کہ جن ءَ مرد دوست نہ اِنت ھمے ھاتر ءَ آ چو گنوک اِنت ءُ مردمانی نزّ ءَ آئی ءَ جنّے سر ءَ اِنت۔
اے نادرائی possession of trance disorder گشگ بیت۔ اے نفیساتی نادرائی یے کہ اے نادرائی ءِ گوٛر جنگ ءَ گوں مردم وتی ھوش ءُ سار ءَ نہ بیت۔ آئی ءَ انچو سما بیت کہ آئی ءِ جان ءَ جنّے یا دگہ بدیں ارواھے پترتگ۔ چریشی ءَ مردم ءِ جند ءِ توار ھم بدل بیت ءُ آ انچو سما کنت کہ اے من نیاں بلکیں منی بالاد ءَ دگہ ارواھے ءَ جاگہ کتگ۔ اے نادرائی ءِ مستریں سبب پریشانی انت۔ مردمے کہ سکّ باز بہ جیڑیت ءُ یک ھبرے آئی ءِ دل ءَ گکّ بہ بیت، آئی ءَ ھمے نادرائی گوٛر جنت۔ پدا ایندگہ مردم ءُ ملّا ءُ بکّ ھمے گش انت کہ اشی ءَ را جنّے ءَ گپتگ، اسل ءَ جنّاں چوشیں سوکے مان نیست کہ بیا انت ءُ مردمانی جان ءَ بہ پتر اَنت۔
ھمے نفسیاتی جیڑہ منیر ءَ وتی گدار ءَ جاہ داتگ ءُ بانور ءِ کارست ءِ دروشم ءَ اشی ءَ را دیما آؤرتگ۔ آ کہ بانور ءِ مرد ءَ گوں نندیت، آئی ءَ سما بیت کہ بانور ءَ ھچ جنّ سر ءَ نہ اِنت، بلکیں اے مرد ءِ نا دوستی ءُ بے مھری اِنت کہ مردمانی نزّ ءَ آئی ءَ جنّے ءَ گپتگ۔
م کہ دم کنگ ءِ نیمون ءَ شپ ءَ تھنائی ءَ گوں بانور ءَ دچار کپیت، آئی ءَ امباز کنت ءُ مھر کنت۔ ھمے مھرانی سبب ءَ آئی ءِ نادرائی وشّ بیت۔ بزاں م بانور ءَ دوست بیت ءُ دوستیں مردم ءِ مھر آئی ءِ نادرائی ءِ درمان بنت۔
بانور ءِ اے جیڑہ ءَ ابید آئی ءَ ھمے کارست ءِ وسیلگ ءَ پیرانی منجار ءُ ملّا ءُ میاھان ءَ ھم جوان ششتگ ءُ تاپ ءَ داتگ۔ ھمے ادّیرہ ءِ منجار سبزل کہ پہ جنّ ءِ کشّگ ءِ نیمون ءَ آئی ءَ شپ ءَ ادّیرہ ءَ بند کنت گڑا تھنائی ءَ آ گوں ھمے جنین ءَ وپت ءُ واب کنگ لوٹیت، بلئے جنین چوداں جسیت ءُ م ءِ گوٛر ءَ کئیت۔ متلب اے ڈولیں ملا ءُ میا اوں باز اِنت کہ پہ دم ءُ شوپّ ءِ نیمون ءَ بازینے ءِ جرّاں کشّ اَنت۔
گڈّی ءَ بانور کہ م ءِ دوستدار بیت ءُ گوں آئی ءَ وپت ءُ واب کنت، گڑا ھمے شپ ءَ م واب ءَ گندیت کہ آئی ءَ بانور ءِ مرد کُشتگ ءُ انچیں جاھے کنڈ کتگ کہ کسّ سئی نہ انت۔ آ وت زانت کہ من کُشندہ یے آں، بلئے دگہ کسّ سئی نہ انت۔ پدا اوں آ ملامت اِنت۔ آئی ءِ ڈوہ ءِ ھال ءَ کس سرپد نہ انت، بلئے وت دل ءَ وت ءَ را ملامت کنت۔ ھمد ءَ کارست م جذباتی تضاد ءِ آماچ بیت۔
اد ءَ م چو دستوفسکی ءِ گدار ”جرم ءُ سزا“ ءِ کارست رسکولنیکوف ءَ وت ملامتی ءِ آماچ بیت۔ چو کہ آ کشندہ یے بلئے پدا اوں آمیدگس آئی ءَ گپت نہ کنت۔ آئی ءِ ڈوہ ءِ سزا دگرے ءَ رسیت۔ آ زانت کہ دگہ کسّ آئی ءِ ڈوہ ءَ سرپد نہ اِنت، بلئے وتی جند ءِ تہ ءِ مردم ءِ آمیدگس ءَ آ ملامت اِنت۔ م اوں انچو وتی جند ءِ دیما پشل انت کہ آ کِشندہ یے۔ بلئے اے سرجمیں وئیل نبشتہ کار ءَ وابے ءِ دروشم ءَ بیان کتگ ءُ وھدے آ بُست کنت داں آ نپادانی سر ءَ اِنت۔
بلئے ھمے شپ ءَ کہ آ بانور ءَ گوں وپت ءُ واب کنت، دومی سھب ءَ بانور ءِ مرد چہ درنگے ءَ دور کنت ءُ وتکشی کنت۔ نوں م وت ءَ را ھمے مرد ءِ کُشندہ سرپد بیت۔ آ دل ءَ ملامت اِنت ءُ آئی ءَ ھمے وسواس دل ءَ کپیت کہ اے مرد ءِ کُشندہ من آں۔
گدار یک گوٛرے ھمے نفسیاتی کشّ ءُ چیلّاں چاگرد کنت ءُ دومی نیمگ ءَ ھمے گدار ءِ وسیلگ ءَ نبشتہ کار ءِ لبزانکی لیکہ اوں پدّر بنت کہ آ لبزانک ءَ چی یے سرپد بیت۔
لبزانک ءِ بابت ءَ نبشتہ کار ءَ م ءُ تاج ءِ گلگدار ءِ دروشم ءَ وتی ھیال درشانتگ انت۔ پہ درور تاج ءِ جست ءِ پسّو ءَ آ گشیت کہ، ”لبزانک چہ دل ءِ لھڑگاں درکپتگیں حرف ءُ لوزانی نام اِنت۔“ بزاں نبشتہ کار لبزانک ءَ ڈنّی دنیا ءِ کسّہ ءُ چم دیستانی درشان ءِ وسیلگے سرپد نہ بیت، بلکیں آئی ءِ نزّ ءَ لبزانک ءِ کار ھمیش انت کہ بنی آدم ءِ زند ءِ ھما تک ءُ پھناتاں پد بہ جنتن ءُ دیما بیاریت کہ لس چمّ ءَ نہ ترّ اَنت۔ مردم ءِ ابرمی جبلّت، آئی ءِ واھگ ءُ واھشت ءُ زند ءِ چارگ ءُ سما کنگ ءِ داب، اے درست انچیں چیز انت کہ اشانی درشان تھنا لبزانک ءَ گوں بوت کنت۔ آ راستی ءَ شوھازگ ءُ وتی ڈول ءَ مانا کنگ لوٹیت۔ استیں راستی کہ چاگرد ءَ آئی ءِ کیلو ٹھینتگ انت، م آھانی منّوگر نہ انت۔ آ وتی زند ءَ ءُ بنی آدم ءِ ذاتی جنجالاں گوں وتی چمّاں گندگ لوٹیت ءُ گوں وتی لبزاں درشانگ لوٹیت۔ ھمے ڈول ءَ لبزانک ءِ بابت ءَ آ دیمتر ءَ گشیت کہ ، ”لبزانک نئیکہ فلسفہ انت، نئیکہ مذھب انت، بلکنا لبزانک لبزانک انت۔“ متلب آ لبزانک ءَ نہ واز ءُ نسیت ءِ وسیلگے زانت ءُ نہ کہ مردمان ءَ وانینگ ءُ سرپد کنگ ءِ، بلکیں لبزانک ءَ چہ ھما کار ءَ گرگ لوٹیت کہ آئی ءَ تھنا لبزانک کت کنت۔ اگاں کسّہ ءِ کارست شھزانتے بہ بیت ءُ سجّھیں روچ بہ نندیت شھزانتی ءِ سر ءَ لیکچر بہ دنت گڑا چریشی ءَ گھتر اِنت کہ نبشتہ کار شھزانتی ءِ سر ءَ کتابے بہ نویسیت ءُ کسّہ ءَ یلہ بہ کنت۔ بلئے ھمے کار اگاں کارست ءِ ذھنی کدّ ءُ کساس ءِ رد ءَ چہ آئی ءِ گپّ ءُ ٹالاں انچیں رنگے ءَ پدّر بہ بیت کہ ابرمی بہ بیت گڑا کسّہ اوں مانیت ءُ نبشتہ کار وتی مکسد ءَ پیلو کنت۔
چو کہ جونسٹین گارڈر ءِ گدار ”سوفی ءِ دنیا“ اوں انچیں گدارے کہ شھزانتی ءُ آئی ءِ بن دپتر ءِ سر ءَ اِنت۔ بلئے گدار چہ بندات ءَ کارست ءِ تب ءَ جنزان کنت۔ ھر جست گوں کارست ءَ بندوک انت ءُ ھر وئیل آئی ءَ نوک تریں چیزے سرپد کنان کنت دانکہ آسر ءَ شھزانتی ءِ سرجمیں دروشمے پدّر بیت۔
اے گدار ءَ اوں منیر ءَ شھزانتی جاھے نہ جاھے ھوار گیجگ ءِ جھد کتگ۔ کہ یک جاھے جستے ءِ پسّو ءَ گشیت: ”یکّے ایوک ءَ ڈنّی دنیا ءَ گڈّی راستی زانت گڑا آ ھم بزاں راستی ءَ نہ زانت ءُ اگاں کسے ایوک ءَ تہ ءِ دنیا ءَ حقیقت ءُ راستی شمار کنت گڑا آ ھم وت ءَ را راستی ءِ کپّ ءَ ھم مثل کنت۔“
آئی ءِ نزّ ءَ راستی نہ زاھری دنیا اِنت ءُ نہ کہ بنی آدم ءِ ھیالانی دنیا اِنت۔ بلکیں راستی ءَ ھچ چوشیں دروشمے نیست کہ آ پہ ھرکس ءَ یک ڈول ءَ راست بہ بیت۔ لبز یا ھچ ھیال ءَ وت ءَ چوشیں برجمیں مانایے نیست۔ ھمے ڈول دنیا ءَ ھچ راستی ھرکسی راستی نہ انت۔ اے پوسٹ موڈرن ازم ءِ لیکہ اِنت کہ ھچی ءَ وت ءَ مانا نیست۔ منیر ءَ اشی ءِ سر ءَ بازیں ھبر نہ کتگ، بلئے کسانیں اشارگے داتگ ئِے کہ آ لبزانک ءَ اے تک ءَ اوں کارگیپت ءُ ھمے ڈول ماریت۔
آ چوشیں لبزانک ءِ ھم منّوگر نہ اِنت کہ تاکاری ءِ دروشم ءَ تھنا چاگردی وئیلاں بیان بہ کنت۔ آئی ءِ نزّ ءَ بنداتی ارزشت ازم ئیگ انت، ابید ءِ ازمی لوٹانی پیلوئی ءَ ھچ ساچشت لبزانک بوت نہ کنت۔ آ لبزانک ءَ چہ زند ءَ سندگ نہ لوٹیت، بلئے اے لیکہ ءِ اوں منّوگر نہ انت کہ ھرچی کہ مارگ بیت گوں ارزانی ءَ نویسگ بہ بیت۔ اشی ءَ ابید آ چوش ھم گشیت کہ منی ماتی زبان ءِ دامن اینچو تنک نہ انت کہ منی ھیالانی شھار ءَ گپت مہ کنت، بلکیں دنیا ءِ ھر زبان وتی کساس ءَ سرجم ءُ برجم انت۔
نبشتہ کاری ءِ بابت ءَ م ءِ ھیال ھمیش انت کہ نبشتہ کار نارملیں مردمے بوت نہ کنت۔ دانکہ کسے گنوکی مہ کنت، آ نبشتہ کارے بوت نہ کنت۔ بزاں پہ نبشتہ کنگ ءَ بازیں چیزے ڈالچار کنگی انت، بازیں رھبندے پروشگی انت ءُ لھتیں دود ءُ رسم پادمال کنگی انت، چاگردی گر ءُ بنداں چہ آجو بوھگی انت۔ اگاں کسے اے توکل ءَ کت کنت، گڑا آ شاہ نویسے بوت کنت۔
تاج کہ آئی ءَ جست کنت گڑا م وتی دوستیں نبشتہ کارانی کتابانی بابت ءَ گشیت۔ اے لڑ ءَ ھمنگوئے ءِ ”پیر مرد ءُ زِر“ بالزاک ءِ ”پیریں گوریو“ لیو ٹالسٹائی ءِ ”اینا کارینینا“ البرٹ کامیو ءِ ”بے در“ کالیداس ءِ ”شکنتلا“ نجیب محفوظ ءِ ”جبکبوی“ کافکا ءِ ”میٹا مورفوسس“ ھوار اَنت۔
اے گدارانی نام ءُ چرے نبشتہ کاراں پدرّ بیت کہ م ءَ کجام تب ءِ لبزانک دوست بیت ءُ آئی ءَ چہ کئے ءَ سان زرتگ۔ اسل ءَ اوں اے مردمانی سان آئی ءِ گداراں سما کنگ بنت، بلئے اگاں کسے زبان ءَ ڈالچار بہ کنت ءُ گداراں گوں ھورتی ءَ بہ وانیت۔
منیر بادینی ءِ نبشتہ کاری ءِ سپر، آئی ءِ نبشتھی مئیل ءُ لبزانک ءِ بابت ءَ اگاں کسے آئی ءِ لیکھاں سرپد بوھگ لوٹیت گڑا اے گدار ءَ سرگوستے ءِ داب ءَ بہ وانیت۔ آ منیر ءِ سرجمیں لیکھاں سرپد بیت ءُ اے ھبر ءَ آشنا بیت کہ آئی ءِ نزّ ءَ وانگ ءُ نبشتہ کنگ ءِ نیمون چے انت۔
۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔
شوھاز
No comments:
Post a Comment