نھمی بھر
۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔
بالاکوٹ انچو کہ بندات بیت، ندارگ مٹّان بنت۔ ھشیمیں کوھانی دیما راہ چو مار ءَ تاب گران ءَ برے جھلادی رؤت ءُ برے انچیں بُرزیں کنڈگاں مانترّیت کہ اولاکانی نپس در کئیت۔ ھور انگت شنزان ات، کوھانی دیما جمبر گوات ءَ گون اِتنت ءُ برے یک دیمے چیکّ دیان ات اش۔ ما ھمے پیچ ءُ تاباں گوں ابرم ءِ ندارگاں مشکول اتیں۔ اد ءَ نوں سئیل ءُ سوادی سکّ باز اَت۔ ھرجاھے تاب کتیں ٹولی یے اوشتاتگ ءُ اکس گرگ ات۔ ھمے ٹولیاں ھواریں ”اینٹی بائٹکاں“ گنتر مارا کُمار کتگ ات۔ اے نام (اینٹی بائٹک) مئے وتی ساچ اِتگیں نامے۔ چوکہ نصیب ءِ کسانیں بچّ گوما گون ات ءُ نوں کسان ھم نہ اِنت کہ چیزاں سرپد مہ بیت، پمشکا ما پہ جنکاں ھمے نام جوڑ کتگ ات دانکہ گونڈل سرپد مہ بیت ما چے گشگ ءَ ایں۔ ھرجاھے کہ نصیب ءَ شھکار اِتیں ما زانت کہ زیبائیں جنکے دیستگ ئِے۔ شھکارگ ”الرجی“ ءِ نشانی ات ءُ اینٹی بائٹک الرجی ءِ دوا اَت۔ اے دمگ کہ بندات بوت، نوں اینٹی بائٹک سکّ باز اَت۔ ما چاران ءُ کندان اتیں۔ اشرف تنیگت ءَ ملّا اَت، زانا وتی ریشّانی ھیالے داشتگ ات، دگہ شومّی ءَ چہ ما مستریں شِتّے اَت۔
بالاکوٹ مانسہرہ ڈسٹرکٹ ءِ تحصیلے، بلئے اشی ءِ زید چہ مانسہرہ ءَ جتا اِنت ءُ اشی ءِ وتی جتائیں بن دپترے۔ بالاکوٹ ءِ نام ءِ بابت ءَ پولکارانی منّگ ھمیش اِنت کہ اے شھر سکّھ دور ءِ ھاکم ”راجہ بالا سنگھ“ ءَ آباد کتگ۔ ھمد ءَ آئی ءَ کلاتے بستگ کہ ”کوٹ بالا“ ءِ نام ءَ زانگ بیت۔ ھمے کلات ءِ سبب ءَ اے ھند ”بالاکوٹ“ ءَ نام کتگ۔ چوناھا اے نام (بالا) انگت اے دمگ ءَ است انت۔ ما راہ ءَ رؤگ ءَ اتیں کہ چمداں بسے ءَ مئے چم کپت اَنت۔ بس ءِ پُشت ءَ نبشتگ ات، ”بالا گجّر موورز“ بزاں بالا انگت گجّر کٹم ءَ مردمی نامے۔
بالاکوٹ ءِ نامداری ءِ دگہ سببے سکّھ ءُ مسلمانانی نیام ءِ جنگ اِنت۔ سکّھ کہ اے دمگ ءِ گیشتریں ارزشت داریں جاھانی سر ءَ اُرش کن انت ءُ اے ھند ءَ گِر اَنت گڑا ھما دور ءِ مسلمان رھشون ”سید احمد بریلوی ءُ شاہ اسمائیل“ مسلماناں گش انت کہ اگاں اے مھلونک ءَ سرجمیں ھند گپت انت گڑا اد ءَ اسلام پشت نہ کپیت ءُ سکّھ اِد ءِ مردماں پہ زور برگردین انت ءُ سکّھ جوڑ کن انت۔ پہ سکّھانی پروش دیئگ ءَ ھمے دوئیں رھشون مسلمان جنگولانی لشکرے جوڑ کن انت۔ بازیں ھند ءُ دمگاں سکّھانی سر ءَ اُرش کن انت ءُ گڈّی ءَ اشانی نیام ءَ مستریں جنگ بالاکوٹ ءَ بیت۔ اے جنگ 1831 ءَ بیت ءُ ھمے جنگ ءَ مسلمان پروش ور اَنت۔ جنگ ءِ وھد ءَ سید احمد بریلوی ءُ شاہ اسمائیل جَنَگ بنت۔ بلئے اے زانگ نہ بیت کہ سکّھ لشکر اشانی جوناں چون کنت ءُ اشانی کبر کجا اِنت۔ البت ھمے وئیل ءِ سبب ءَ اے دمگ داں مروچی ھم ”شہیدانی دیار“ گشگ بیت۔ ءُ ھندوستان ءِ مذھبی ءُ راجکاری بن دپتر ءَ بالاکوٹ ءِ نام ھجبر شموشگ نہ بیت۔ اے دیار سکّھ ءُ مسلمانانی جنگ ءِ بنجل اِنت کہ چمداں مسلماناں سکّھانی دست ءَ پروش وارتگ۔
اے دمگ ءِ زیبائی ءِ دگہ سببے اش اِنت کہ اے سرجمیں دمگ تَنکے کہ دوئیں نیمگاں کوہ اِنت ءُ نیام ءَ کُنہار ءِ کور تچیت ءُ ھمے کوھانی گواشاں مردمانی لوگ ءُ آبادی اَنت۔ کور ءِ کش ءَ راہ گوزیت ءُ راہ ءُ کور یکجاہ دیمی جنزان کن انت۔ راہ ءِ سر ءَ بالاکوٹ ءِ شھر ءُ بازار اَنت کہ سئیل ءُ سوادی ھمد ءَ کا انت پہ وت ساز ءُ سامان زور اَنت۔ اد ءَ مزن مزنیں ھوٹل ھم است کہ گیشتر کور ءِ لمب ءَ اَنت ءُ چداں کور ءِ ندارگ گندگ بیت۔ مردم ھمد ءَ پہ ورگ ءَ دار اَنت ءُ بازیں مردمے شپاں ھمد ءَ جلّیت۔
کُنہار کور ءُ زیبائیں کوھانی ندارگاں ابید اے دمگ انچیں جاھے ءَ اِنت کہ چمداں ناران ءُ کاغان ءِ دمگ بندات بیت۔ ھرچی کہ دیما روان کن ئے جنگل بز تر ءُ سبز تر بوھان بنت ءُ راہ ءِ پیچ ءُ تاب گیش بوھان بنت۔ جاھے چہ کوھاں آپ رچگ ءَ انت ءُ جاھے مزنیں مزنیں گاڑوک ءُ تلار چہ کوھاں لیٹ گپتگ ءُ راہ ءِ سر ءَ کپتگ انت۔ بلئے اِد ءَ سرکار انچو چاڑکّہ اِنت کہ شپ ءَ اگاں راہ ءِ سر ءَ گاڑوک کپ انت، سھب ءَ پدا راہ انچو ساپ بیت چو دست ءِ دل ءَ بیت۔ مئے ڈول ءَ نہ انت کہ یک پُھلے پُرشیت داں کرنے ءَ کسّے دست نہ جنت۔
اِد ءِ مردم اوں سکّیں ھاموشیں ءُ وش تبیں مردم اَنت۔ بلئے یک چیزے ءِ گندگ ءَ گوں من سما کت کہ اشانی وش تبی نوں داں دیراں نہ مانیت۔ راہ ءَ جاھے جاھے مسیت ءُ مدرسہ ءِ نام ءَ مزن ریشّیں مردم اوشتاتگ ءُ پنڈگ ءَ اِتنت۔ ھرجاہ ءِ مردم کہ مذھبی بوت انت بزاں آ دمگ ءِ دیم سیاہ بیت۔ پدا اینٹی بائٹک چو افغانی جنیناں ”بکتر بند“ بنت ءُ چکرّ اَنت۔ مذھب ءَ را باریں چونیں نادراھی یے گون انت کہ ھرجاھے مھلونک گوں اشی ءَ سنگین بنت، ھود ءِ مردم گیشتر ترند تب ءُ ھردماگ بنت۔
نیاز ءَ کہ اد ءِ مردم دیست انت گشیت، چونیں شوکیں ءُ وش تبیں مردم انت۔ من گشت اگاں اے ڈولیں زیبائیں جاھے ءَ ما بہ نند ایں، ما اوں ھمیشانی ڈول ءَ بئیں۔ اِد ءَ ابرم مھربان انت۔ سبزیں کوہ، سارتیں موسم، شوکیں ندارگ، تچوکیں کور ءُ کوھانی دیما یلہ ئیں مال ءُ دلوت، اشاں کہ مردم گندیت، ھاتر وشّ بیت ءُ دل سارت بیت۔
ھور ءَ کہ کمّے داشت، ما تا وھدی ”بِسیاں“ ءَ سر بوت ایں۔ بسیاں بالاکوٹ ءِ شوکیں جاھے کہ چداں کُنہار کور شرّی ءَ درا بیت ءُ کور ءِ لمب ءَ پہ ترّ ءُ گرد ءَ جاہ مزن اِنت۔ اے جاہ ءَ کُنہار کور ءَ را ھندی نامے ھم است کہ ”ریور ڈائن“ گشگ بیت۔ ما یکبرے ھمے سرپد بوت ایں کہ اے ”ڈائن“ بلکیں ھما جنّ والا ڈائن انت، بلئے جُست ءُ پرس ءَ پد سرپد بوتیں کہ اے ورگ والا ”ڈائن“ اِنت۔ ڈائن ھوٹل ءِ سبب ءَ کور ءِ ھمے جاہ ”ڈائن کور“ ءِ نام ءَ نام کپتگ۔
ما چہ راہ ءَ ایر کپتیں ءُ ھمے کور ءِ لمب ءَ وتی گاڑی داشت۔ ھور ءَ نوکی بس کتگ ات ءُ کور چو لیڑہ ءَ دریپّان ات۔ چوناھا اے کور ءِ آپ مدام سبزآپ اِنت کہ تچیت، بلئے نوں بشْی ھورانی موسم بندات بوتگ ات ءُ آپ لُرد اَت۔ آپ گاڑوکاں انچو لیٹ دیان ات کہ مارا نزّیک ءِ رؤگ ترس اِت۔ پدا ما کوہ کور دیستگ انت کہ آپ چوں دمان ءَ کئیت ءُ ھچ زانگ نہ بیت کہ کدی جھل کپیت ءُ کدی برزادی ءَ کئیت۔
ھیر ما ھمد ءَ ایر کپتیں۔ نصیب ءُ اشرف گوں رسگ ءَ پہ نماز ءَ شت اَنت۔ من کرہ شُشت ءُ چاہ پِر کت۔ نصیب کہ چہ نماز ءَ پیّک بوت، ھمد گوں وتی ”سیلفی اسٹک“ ءَ گلائیش بوت کہ اکس گراں۔ وسے کت دانکہ اشی ءَ وڑ نیست۔ چمداں زھر ءَ زھر کورّاتے کور ءَ۔ من وَ اشی ءِ تب ءَ زاناں کہ ھرچیزے ءِ سر ءَ کہ اشی ءَ بد کئیت بزاں آئی ءَ را مات ءَ نیاؤرت۔ شگر اِنت کہ مئے گاڑی جوان ات، دگہ اشی ءَ را ھم کور ءَ دورے داتگ ات ءُ ما شپاد بوتگ اتیں۔
ھمد ءَ کہ ما داشتگ ات ءُ چاہ ورگ ءَ اتیں، مئے نزّیک ءَ اینٹی بائٹکانی مزنیں ٹولی یے اتک ءُ کور ءِ لمب ءَ نشت۔ برے پاد اش کور ءِ آپ ءَ کت انت ءُ برے اوشتات ءُ وڑ وڑ ءَ اکس اش گپت۔ کسے ءَ گوں چشمک ءَ اکس گپت، کسے اوشتکائی ءُ سردر ءَ اکس گرگ ءَ ات ءُ کسے سبزیں کاھانی سر ءَ تچک ات ءُ اکس گرگ ءَ اَت۔ ما بس چار اِت ءُ دل وتی وشّ کت۔
نصیب ءَ کہ سیاہ چاھے وارت نوں چمّے روژنا بوت انت۔ چاہ ءِ سر ءَ اوں نوں ھر وھد ءَ مئے جنگ ات۔ پٹھان چو کہ سبز چاہ ور اَنت، ھرجاھے کہ من کرہ پِر کت اشرف ءَ گشت ”شین چائے“ (سبز چاہ) بہ گراد، من گشت نہ ما ”تور چائے“ (سیاہ چاہ) ور ایں۔ گڈّی ءَ مئے پیسلہ بوت کہ ھر وھدے شما چاہ گراست سبز چاہ بہ گراد اِت، من کہ گراداں گڑا سیاہ چاہ بہ ور اِت۔
نصیب ءَ کہ ساہ کپت ماں، نوں دیست ئِے داں کور ءِ دومی دست ءَ جنینانی مزنیں ٹولی یے ترّگ ءَ اِنت۔ چہ ھمے کور ءِ سر ءَ دار ءِ پُھلے است ات کہ ساد بستگ ات ءُ چریشی ءِ سر ءَ کس روآ کنگ ءَ نہ ات۔ من ءَ گشیت بیا چہ ھمے پُھل ءِ سر ءَ آ دست ءَ رو ایں ھمیشاں چار ایں۔ من گشت من ءَ بہ کُش من نیایاں گوں۔ اگاں اے پُھل بہ پُرشیت، اے کور ءِ آپ انچو تُرند اِنت کہ کسّ مئے ھڈّاں نہ گندیت۔ بیزار کن چوشیں چارگ ءَ کہ تئی جند بہ مریت، پہ چارگ ءَ مردم دگہ باز اِنت۔
ھیر ما داں دیراں ھمد ءَ جلّ اتیں ءُ کور ءِندارگ ءَ مارا انچو چاڑ کتگ ات کہ دل ءَ نہ گشت پادا۔ نیام ءَ کور اَت ءُ دومی نیمگ ءَ ھلکے ات، ھلک کوہ ءِ دیما جنگل ءِ بزگ ءَ ات۔ کور ءِ اے دست ءَ ھوٹل اِتنت ءُ ھوٹلانی کش ءُ کرّ ءَ ڈگار اِتنت کہ مھلونک ءَ زُرتّ کِشتگ ات۔ اد ءَ کِشت ءُ کشاری ھم ارزان اِنت کہ ڈگار آپ دیئگ نہ لوٹ انت۔ بس دھلاں کِش انت ءُ یلہ دیئنت، ھور ءِ آپ ءَ آپ ور اَنت ءُ رُد اَنت۔ اد ءَ مردم زُرتّ، مکئی، گلّہ ءُ آلو کِش اَنت۔ کوھانی دیما نیوگ ءِ درچک ھم است، چوکہ سروپ، اکروٹ، زیتون، آلوچہ ءُ آلو ءُ دگہ انچیں درچک کہ سردیں دمگاں زندگ بنت۔ اے بس درچکاں کِش انت ءُ یلہ دیئنت چو ورّودیں درچکاں۔
اِد ءَ مردم ھرچی مال ءُ دلوت کہ دار اَنت آ ھم وت گرد اَنت ءُ چر اَنت۔ چراگجاہ سکّ باز اِنت، بس لھتیں جاھاں سرکار ءَ بندش جتگ ءُ دلوتاں چرگ نئیلت، ایندگہ ھرجاہ کہ دیما دیئنت وت رؤ اَنت، چر اَنت ءُ کا انت۔ مالداری ءَ ابید اِد ءِ مردم بازیں سامان ءُ ازباب اڈ کن اَنت ءُ سئیل ءُ سوادیانی گوٛر ءَ بھا کن اَنت۔ البت مردمانی زند چو کہ گندگ ءَ وشّ اِنت اینچو ارزان ھم نہ انت۔ گیشتریں لوگ ءُ آبادی کوھانی دیما انت کہ ھود ءَ ابید چہ ”جیپ گاڑی“ ءَ دگہ ھچ گاڑی شت نہ کنت۔ پدا بازیں ھورانی سبب ءَ ھلکانی راہ یکتاب ءَ بند بنت، مردم پہ توشگے ءِ برگ ءُ آرگ ءَ بزّگ بنت۔ پدا ھم ھرجاھے کہ مردم ودی بیت ھمود ءَ وت ءَ را ٹھینیت۔ اے بُرزیں کوھانی سر ءِ لوگانی گندگ ءَ مئے وَ سر ترّیت، من ھیراناں کہ زمستان ءِ سارتی ءَ اے چون اد ءَ نند اَنت ءُ گُزران کن انت۔
ما ھمے کور ءِ لمب ءَ سرجمیں بیگاہ گوازینت۔ نیاز گوں وتی شرٹ ءُ ٹراؤزر ءَ برے یک دیمے گردگ ءَ ات۔ گڈّی ءَ اشرف ءَ چار اِت اے مرد وڑے کنگی انت۔ پیسر ءَ وَ ھاتر ءَ گپتگ ات کہ نیاز چہ ما مستر اَت پمشکا ھچے نہ گشت۔ اناگت ءَ توار کت ءُ گشت ئِے، تو گوں اے گُداں پورا ڈاکٹر قدیر خان ءِ جند ئے۔ نیاز ءَ بس بچکند اِت ءُ دگہ ھچی یےنہ گشت۔ اشرف چوناھا ھم نام ءِ بندگ ءَ سکّ بلد اِنت۔ نیاز ءَ من ھورتی ءَ چار اِت تہ اسل ءَ قدیر خان ءِ ڈول ءَ اِنت، بلئے مئے دعا اِنت کہ چو قدیر خان ءَ بزّگ مہ بات۔
قدیر خان ءِ نام ءَ گوں من ءَ کسّہ یے یات اتک۔ نودربری ءِ دور ءَ آفاق نامیں این۔جیوزے ءَ مارا مری ءُ اسلام آباد ءَ پہ سئیل ءُ سواد ءَ برت۔ ھمے وھدی کہ ما مری ءَ اتیں اے مئی ءِ ماہ ءِ گڈسری روچ اِتنت۔ مارا مئے ٹولی ءِ کماش ءَ گُشت کہ 28 مئی ءَ ”یومِ تکبیر“ اِنت ءُ ھدا داتیں ملک ھمک سال اے روچ ءَ برجم داریت۔ اسلام آباد ءَ پاکستان کونسل ءَ ڈاکٹر قدیر خان لوٹائینگ بیت ءُ ھمے روچ ءِ درگت ءَ مراگشے بیت۔ چو کہ پاکستان ءِ ایٹمی تاکت ءِ جوڑ کنگ ءَ مستریں کِرد قدیر خان ئیگ اِنت ءُ آ نامی ئیں سائنسدانے کہ ایٹم بمب ھمیشی ءَ جوڑ کتگ۔ پدا ملک ءَ ھمے روچ ءَ ایٹمی سلاہ بلوچستان ءَ چکّاس اِتگ ءُ سوبین بوتگ۔ شمارا مراگش ءَ اسلام آباد ءَ بر ایں دانکہ شما قدیر خان ءَ دیم پہ دیما بہ گند اِت ءُ آئی ءِ گپّاں بہ اشکن اِت۔ چہ مئے ٹولی ءَ یکّ ءُ دو بچکّ ءَ گشت کہ گڑا ما قدیر خان ءَ جست کن ایں کہ شما بلوچستان پہ ایٹمی سلاہ ءِ چکّاسگ ءَ چیا گچین کتگ؟ اے ملک ءَ ویرانیں جاہ وَ دگہ باز اِنت۔ کماشاں چار اِت کہ اے شومّیں بچکّ اَنت مارا دگہ گپچلے ءَ گیج اَنت۔ مارا داں روچ ءِ دو بج ءَ اسلام آباد ءِ راھاں ترّینت اش ءُ مراگش ءَ ھما وھد ءَ سر اِش کت کہ نوں مراگش ءَ وتی سند جتگ ءُ شتگ ات۔ قدیر خان چہ ھال ءَ درکپتگ ءُ رؤگ ءَ ات۔ من اوّلی ءُ گڈّی رند ءَ اے مرد ءَ را ھمد ءَ دیست۔ نوں کہ نیاز ءَ گوں اے گُداں گندگ ءَ اِتاں،منی دل ءَ اسل ءَ چو قدیر خان ءِ ڈول ءَ ات۔
روچ ءَ نوں وتی سپر جتگ ات ءُ روزرد ءِ زردی مانشانان ات۔ ابید چہ کنہار ءِ ژمبگ ءِ توار ءَ دگہ ھچ ترکّ ءُ توار نیست ات۔ نیاز ءُ اشرف ءِ واھگ ات کہ شپ ءَ ھمد ءَ جلّ ایں، بلئے ما نہ منّ اِت چیا کہ مارا دیما رؤگی ات۔
ما وتی کٹونگ ءُ کٹانگ چت انت ءُ چداں درکپت ایں۔ بُرز ءَ کہ سرکپت ایں نوں بالاکوٹ ءِ بازار بندات بوت۔ باز مزنیں ءُ ڈولداریں بازارے ات۔ ھوٹل انچو باز اَت گشئے لیمارکیٹ اَت۔ ھوٹلاں ابید دگہ مزنیں دکان باز اَت۔ اد ءَ ورگی ءُ چرگی ساز ءُ سامان ءَ ابید ھم دگہ بازیں سامان ءُ ازباب رسیت۔ البت چیز چہ ایندگہ شھراں اِد ءَ گران تِر اِنت۔ ما ھمد ءَ داشت ءُ پہ شام ءَ ورگ ءُ چرگ زُرت، بلئے اِد ءَ مُرگی گوشت ءِ بھا کنگ ءِ اجبیں رواجے۔ سیر ءِ سر ءَ گوشت بھا نہ کن انت، ھرکس ءَ کہ زورگی انت آئی ءَ پورئیں مُرگے زندگ ءَ زورگی انت۔ رند ءَ مرد کُشیت ءُ روت ءُ پوستے کنت ءُ دنت ئِے۔
ما ورگ زُرت ءُ نصیب ءَ دیم دات کہ برو پرزونگے زور ءُ بیا کہ راہ ءَ ھرجاہ ما نان ءِ ورگ ءَ نند ایں نان چو زھگانی ڈول ءَ مئے کُٹّ ءَ اَنت۔ نصیب شت ءُ پرزونگے آؤرت ئِے گشیت اشی ءَ دو سد ءُ پنجاہ ءَ دیئگ ءَ انت، شما چے گش اِت؟ ما گشت شرّ اِنت، بلئے اگاں پلاسٹک ءِ پرزونگ (ڈیسپوزیبل) رسیت، ھما ڈولینے بہ زور، اشی ءَ کئے اینچو شودیت ءُ ساپ کنت اے سپر ءَ۔ گشیت گڑا اے نھاد ءَ وَ آ ھم رسیت۔ نیاز ءَ گشت گڑا ھما وڑینے بہ زور۔ دمانے ءَ رند واتر اَتک داں ھچے گون نیست۔ ما گشت پرزونگ؟ گشیت، پلاسٹک ءِ نہ بوتگ۔ نیاز ءَ گشت، گڑا تو ھمیشی ءَ را بہ زُرتیں، بلئے نصیب ات نوں آئی ءَ کئے سرپد بہ کنت۔ من ءُ نیاز ءَ باریں داں چینچو وھد ءَ ٹھک دات ءُ کند اِت کہ اے مرد وتی اگل ءَ ھچ کارمرز نہ کنت۔ اگاں پلاسٹک ءِ نیست ات، اے وَ است ات، ھمیشی ءَ را بہ زُرتین ئِے۔
ما ٹھک دیان ءُ نصیب ءَ کلاگ گران ءَ دانکہ بالاکوٹ ءِ بازار ءَ درکپت ایں۔ نوں دیم پہ بُرزگ ءَ ات ءُ شپ ءَ مارا شُگران ءَ رؤگی ات۔ شپ ءَ کہ ایر دات تھار بوت ءُ پیچ ءُ تابیں راہ ءَ تیز رؤگ نہ بوت۔ما ٹِمبان ٹِمبان ءَ داران ءُ اوشتان ءَ روان اتیں۔ ھرجاھے کہ چٹّوک (آبشارے) درا بوتیں ما داشت ءُ کمّے ندارگ کت ءُ پدا راہ کپت ایں۔ درستیں چٹّوکانی جھل ءَ مھلونک ءَ ھوٹل جوڑ کتگ ات ءُ آپ چو تشک ءَ بستگ ات۔ ھمے آپ ءِ تھا کرسی ءُ تھت ایر اِتنت کہ مردماں ھمد ءَ نشت ءُ چاہ وارت ءُ پاد آپ ءَ کت اَنت۔ بلئے نوں شپ ات ءُ ھور ءَ پد اے چٹّوکانی آپ انچو تیز اَت کہ ھچ جاہ نندگی نہ ات۔ ھوٹلاں وتی تھت ءُ کرسی دروا چست کتگ ءُ یکّ کرّ ءَ ایر کتگ اِتنت۔ ھمے ھوٹلانی دیما بازیں مساپراں داشتگ ات پہ دم ءِ ساسارگ ءَ۔ ھمینچو مردم کہ رؤگ ءَ ات، دگہ دو ھمینچو واتری ءَ پیداک ات۔ شپ ءَ ھم راہ یک ٹِکّے ھالی نہ ات۔ البت ھرکس کہ چہ ھانگو واتر پیداک ات، چہ دیما زانگ بوت کہ سکّ ژند ءُ پند اَنت۔ گشئے زانا پہ زورے بیگار کتگ ءُ باریں داں چینچو روچ ءَ کار بستگ ءُ نوں یلہ داتگ اِتنت۔ اینٹی بائٹکانی ملگور ھم انچو شنگ اِتگ اِتنت کہ دل ءَ نہ گشت بہ چار اِش۔
ٹکّ ٹکّ ءَ روان ءَ داں شپ ءَ ما شُگران ءَ سر بوت ایں۔
(روان اِنت۔۔۔۔)
#KunharRiver #riverdinerestaurant #balakotvalley #Mansehra #tourismpakistan #balochtourists
No comments:
Post a Comment