شُگران ءِ سبزیں کھچراں.....دھمی بھر

 

شُگران ءِ سبزیں کھچراں

دھمی بھر

۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔

شپ ءَ ایر داتگ ات، بلئے جمبر انگت سر ءَ اِتنت۔ برے ھور ءَ گوٛرت ءُ برے بسّے کت۔  ما چہ کیوائی ءِ چٹّوک ءَ کہ گوٛست ایں، دیمتر ءَ کیوائی ءِ بازار اَت۔ اے بازار  ءِ نام ھم ھمے چٹّوک ءِ سبب ءَ کیوائی نام کپتگ۔ ما چو کہ ”بانک گوگل“ ءِ اوست ءَ روان اتیں، اے دمگ ءَ مئے اوّلی رند اَت۔ بلئے نیٹ کہ گار بوت گوگل میپ ھم ھاموش بوت ءُ مئے منزل شُگران اَت ءُ اد ءَ راھاں روچ ءَ سر پِر نہ بیت نوں گنتر کہ شپ تھار اَت۔ ھمے ھاتر ءَ من گشاں اگاں شما اوّلی رند اِنت اے دمگ ءَ پہ سئیل ءُ سواد ءَ رؤگ ءَ اِت گڑا یکّ ءُ دو چیز ءِ ھیال ءَ الّم بہ دار اِت۔ یکّے وَ اد ءَ سئیل ءُ سواد ءِ موسم مئی ءَ بندات بیت ءُ اگست ءِ بندات ءَ ھلاس بیت، پمشکا اگست ءَ یا چد ءُ پد اے دمگاں مہ رؤ اِت۔ ھور ءُ باران ءِ سبب ءَ یکّے وَنہ ترّگ بیت ءُ نہ مردم وتی جند ءَ گیشّینت کنت، دومی کوہ بازیں جاہ ءَ ھاک ءِ کوہ اَنت۔ ھور کک بیت بلائیں گاڑوک لیٹ گِر اَنت راہ بند بیت۔ اشی ءَ ابید گوگل میپ ءَ آف لائن ڈاؤنلوڈ کن اِت دانکہ ھچ جاہ راہ ءَ رد مہ کن اِت۔ پدا اوں اد ءِ مردم جوانیں مردم انت، اگاں کسے راہ ءَ رد بہ کنت ھم جست ءُ پرس کنان ءَ وتی منزل ءَ سر بیت۔ ما اوں انچو کت۔

کیوائی ءِ بازار ءَ یکّے ءَ را جست کت کہ شگران ءِ راہ چہ کجا در کئیت؟ مرد ءَ مارا سوج دات ءُ گشیت اگاں شما وتی گاڑی ءَ ھمد ءَ ایر کن اِت گڑا اد ءَ ”جیپانی اوشجاہ“ ءَ اوشتارین ات  ئِے ءُ چمداں جیپے بہ گر اِت ءُ برو اِت۔ ھود ءَ ھر ڈولیں گاڑی نہ رؤت۔ یکبرے وَ مئے دل جھلگ ءَ کپت کہ چو مہ بیت گاڑی چہ ھمے برزگ ءِ سر ءَ لیٹ گران ءَ کنڈے ءَ بہ رؤت ءُ بہ کپیت۔ پدا اِد ءِ کنڈ ءُ ھُوند چو مئے دمگ ءَ نہ انت، انچو جھل انت کہ جھل ءَ چارئے سر ترّیت۔ چداں اگاں کسے لیٹ گران ءَ ھود ءَ بہ رؤت، پہ آئی ءَ ھچ نہ مانیت۔ بلئے مرد ءَ مارا گشت کہ داں شگران ءَ شمئے گاڑی رؤت۔ 

ما اوں توکل کت ءُ دیم پہ شگران ءَ رھادگ بوتیں۔ انچو کہ برز ءَ راہ گِپت، نوں راہ انچو پیچ ءُ تاب وران ات کہ چہ ترس ءَ نیاز ءُ اشرف ءِ دم ءِ توار اِشکنگ بوھگ ءَ ات۔ راھے نہ ات، بزاں ناھاریں کنڈگے اَت۔ گاڑی چہ بندات ءَ دمتوس بوت۔ یکّے وَ کنڈگ سکّ برز اَت، دومی ھور ءَ گوٛرتگ ات ءُ شترانک ات، البت راہ پکّا ات ءُ چو دست ءِ دل ءَ ات۔ دگہ گپّے ءِ گشگ ءَ بے ھیال بوتاں کہ اِد ءَ سپر کن اِت، بہہ شپ ءَ دیم پہ شُگران ءَ مہ رؤ اِت۔ شپ ءَ ھچ میم نہ بیت کہ راہ دیما چون اِنت۔ 

ما ٹمبان ٹمبان ءَ دیما روان اتیں، بلئے ابید جیپ ءَ اے راہ ءَ دگہ ھچ گندگ نہ بوت۔ چوناھا جیپ بزاں اے دمگ ءِ ”راجی اولاک“ اِنت۔ اے یکّے وَ مزنیں ءُ سکّیں زوراوریں گاڑی یے، پدا 4>4 یے۔ ھر جاہ کے راھے است اے رؤت۔ پمشکا اِد ءِ بازیں مردماں جیپ زُرتگ ءُ سئیل ءُ سواد ءِ موسم ءَ ھمد ءَ سواریاں سوار کن انت ءُ باڑہ گِر اَنت۔ اے پہ اشاں مزنیں روزگارے کہ پدا سرجمیں سال ءَاد ءَ کسّ نئیت ءُ اشانی اے کار اوشتیت۔ البت باڑہ باز گِر اَنت۔ ما جھل ءَ جیپ والایے ءَ را جست کت کہ مارا داں شگران ءُ سری پائے ءَ چینچو گرئے؟ مرد ءَ سیزدہ ھزار لوٹ اِت۔ مئے ڈولیں لاتیں مردم کجا پہ یک جاھے ءِ گندگ ءَ سیزدہ ھزار دات کن اَنت۔ پمشکا ما گوں وتی الٹو ءَ دیم برزادی روان اتیں۔

جاھے گاڑی ءَ گرم کت ءُ اوشتات۔ ما ایر کپتیں ءُ دیما راہ چار اَت، داں راہ شپ ءَ رؤگ ءِ وڑ ءَ نہ اِنت۔ نوں ما ھیران کتگ ات کہ دیمی بہ رو ایں یا چمداں واتر بہ کن ایں۔ بازیں جیپ والاھاں اتک ءُ مئے کرّ ءَ داشت ءُ جست اِش کت، شما ھیری اد ءَ اوشتاتگ اِت؟ ما گشت مئے گاڑی ءَ گرم کتگ شمارا اجازت اِنت۔ البت اد ءِمردمانی مستریں جوانی ھمیش انت کہ سالے اد ءَ باریں چنچو ھزار مردم رؤت ءُ کئیت، پدا ھم اد ءِ مردم بیزاری نہ انت۔ بلکیں سکّیں مھمان دار ءُ سنگینیں مردم انت۔ پہ مساپرانی کمکّ ءَ مدام جاڑی اَنت۔ چو مری ءِ مردمانی ڈول ءَ نہ انت کہ برپ ءَ مرد  مانگیشّ انت، ھوٹلانی باڑہ ءَ پنجاہ ھزار کن انت۔ اے وتی وس ءُواک ءَ ھر ھساب ءَ گوں دری مردماں کمک ءُ تاوان کن انت۔

نوں ما چار اِت دیمی رؤگ نہ بیت، نصیب ءَ پہ زورے منّارینت ءُ واتر ایرکپان بوت ایں۔ راہ ءَ ھمے کوہ ءِ دیما جاھے جیپانی اوشجاہ اَت، ما ھمد ءَ گاڑی داشت کہ شپ ءَ ھمد ءَ جلّ ایں۔ چاناھا شگران سکّیں برزیں جاھے، چہ زِر ءَ کساس 7750 فٹ بُرز اِنت۔ پدا سیزدہ کلومیٹر ءِ راہ اِنت ءُ سرجمیں راہ کنڈگ انت۔ 

شپ ءَ ما کنڈگ ءِ سرکپگ ءَ ترس اتیں گڑا ھمد ءَ داشت۔ نون نہ ما جھل ءَ اتیں ءُ نہ برز ءَ اتیں۔ ھور پدا شنزگ ءَ بوت۔ موسم ھم سرد بوت ءُ انچیں گواتے کشّگ ءَ لگّ اِت، گشئے جان ءِ رگ ءُ بنداں پُترت۔ ما وتی کٹونگ کٹانگ ایر کت انت ءُ درستاں ساری مئے واھگ ات کہ وتی تمبو ءَ مکّ کن ایں۔ بزاں اشرف ءَ انچیں تمبویے آؤرتگ گوں کہ وت زندگی ءَ مکّ نہ کتگ  ئِے۔ ما درستاں وتی زور جت داں تمبو گوں ما مکّ نہ بیت۔  گڈّی ءَ ما بیزار بوت ایں ءُ تمبو ءَ را چیر گیج کت ءُ سر ءِ نشت ایں، چیا کہ ھور ءَ زمین ترّ اَت۔ وتی کیمپنگ لیٹ ما روکّ کت، سپیکر چالو کت ءُ کنَور ءَ گلائیش بوت ایں۔ اشرف ءَ وتی کڑاھی پِر کت ءُ من ءُ نیاز چہ سردی ءَ لرزینگ ءَ اتیں۔ 

مئے آپ اوں کم اِتنت ءُ بازار نوں کساس چداں ھشت کلومیٹر دور اَت۔ دمانے ءَ رند جیپ والایے اتک ءُ وتی جیپے ھمد ءَ اوشتارینت۔ مرد ءَ گوں ما سلام ءُ دروت کت ءُ جست ءُ پرسے کت۔ پدا سلاھے جت کہ شمارا ھر ڈولیں کارے بیت، بہ گش ات، مئے لوگ ھمد ءَ نزّیک ءَ تاپ ءِ دیما انت۔ من ھیران بوتاں کہ اے ھژدھائیں کنڈگ ءَ مردم سر کپت نہ کن انت، اگ زالماں چوں اِد ءَ لوگ بستگ ءُ نشتگ انت۔ مئے آپ ھلاس بوتگ اتنت، گڑا مرد ءَ پہ ما آپ آؤرت ءُ گشت  ئِے شپ ءَ اگاں شمارا ھر ڈولیں کارے بوت، بیا اِت مئے لوگ ءَ۔ منی جند ءَ برھال اے مردمانی مھمانداری ءِ جوزگ بے کساس دوست بوت۔ مارا چہ پشین ءَ انگور گون اَت، ما مرد ءَ را گپّڑے انگور دات۔مرد شت وپسگ ءَ ءُ ما گوں ساز ءُ زیمل ءُ شومی ءُ شیتانی ءَ مشکول بوت ایں۔ کمال اِنت اشاں کہ مئے اینچو کوکّار ءُ جاکاں ابید ھم کسّ ءَ نیاتک ءُ مارا جست نہ کت کہ شما اد ءَ چیا داشتگ۔

نیاز ءَ کہ گوھّر ءَ جت، شت ءُ گاڑی ءِ تھا نزّ کرّ اِت۔ من ءُ نصیب ءَ یکبرے پشتو گانایے ءِ سر ءَ ”اتن“(دوچاپی) کت ءُ پدا من ءَ دل ءَ نہ مرّینت۔ من گشت بس انت نوں پشتو ءَ بیا بلوچی گانایے گوش دارین، بلّے کمّو جان ءِ پُٹ پاد کا انت۔ من ھمد ءَ سبزل سامگی ءِ سوتے پِر کت:

من لین ءِ ترّگ ءَ بنداں

الّے من سبز ءِ وادھاں ننداں

اے سوت کہ بندات بوت، من انچو ناچ کت ءُ کوکّار دات، گشئے زانا پدا منی سُور اَت۔ اشرف وَ چہ دلترکّی ءَ سُرگی نہ ات کہ اے مرد چہ کوہ ءَ لیٹ مہ گیپت ءُ پہ بُن مہ رؤت، مئے نام ءَ مہ بیت۔ اے شپ ءَ باریں داں دو سئے کلاک ءَ من ءُ نصیب ءَ ھمد ءَ ناچ کت۔ ھور شنزگ ءَ ات، جھل ءَ ھلکانی لیٹ درا اِتنت ءُ ما کوہ ءِ تاپ ءِ دیما کیمپ کتگ ات۔ دل ءَ گشت باریں زند ءَ پدا اے ڈولیں ندارگے نسیب بیت یا نہ بیت، مرچی شرّی ءَ دل ءِ زنگاں بہ ریچ۔ 

شپ ءِ وھدے ءَ اشرف ءِ نارُشت تیار بوت۔ ما شام کت ءُ لیٹ کُشت انت، بلئے نوں ھیران اتی  کہ چون بہ وپس ایں۔ تمبو گوں ما مکّ کنگ نہ بوت ءُ الٹو وَ مُرگی ڈبّے، آئی ءِ تھا کجا پنچ مردم وپت کنت۔ کدرتی ما چار اِت داں درائیں جیپانی دروازگ پچ انت۔ اِد ءِ مردم وت دزّی نہ کن انت ءُ پمشکا نہ ترس انت کہ دگہ کسے اشانی ساماناں دزّیت۔ شام ءَ پد ما نندگی نہ اتیں، پمشکا ھر یکّے جیپے ءَ پترت ءُ وپت۔ نصیب وتی الٹو ءَ وپت ءُ ما اے شپ ھمے جیپانی تھا گوازینت۔

سجّھیں شپ ھور گوٛرت ءُ گوٛربام ءَ من بُست کت داں سکّ سرد اِنت۔ انچیں لرزگے من ءَ چیر کپت کہ بلیدہ ءِ زمستان ءَ ھم من چو نہ لرزینتگ۔ من پاد اتکاں، نصیب ءَ پاد کت۔ یکّ شرٹے پیسر ءَ من ءَ گوٛر ءَ ات۔ شرٹ ءِ سربر ءَ دگہ شرٹے ءُ پشکے گوٛر ءَ کت، نو  کمو من ءَ ساہ کپت ماں۔ تا وھدی بام ءَ داتگ ات ءُ روژنا اَت۔ اد ءَ پدا روچ ءِ در آھگ ءِ ھم اجبیں ندارگے۔ دیمی کوہ ءِ سر ءَ روچ ءَ ٹکّ کتگ ات۔ من نشت ءُ ھمد ءَ ندارگ کت داں میزاں میزان ءَ روژنائی جھل آھان بوت ءُ داں جھلگ ءَ سر بوت۔ ما دانکہ اد ءَ جلّ اِتگ ات، اے تاپ ءِ دیما روچ انگت ءَ سر نہ بوت۔ 

سھب ءِ ھمے روچ ءِ در آھگ، جھل ءَ کور ءِ آپ ءِ ژمبگ ءُ اے بزیں جنگل ءِ کوہ ءِ دیم ءِ زیبائی ءِ انچیں ندارگے ات کہ تنیگت ءَ چمُانی دیما اِنت۔ منی زند ءَ اے ڈولیں زیبائیں ءُ پر تاھیریں سھب من اوّلی رند اَت، گندگ ءُ سما کنگ ءَ اتاں۔ جنگلی مُرگانی چری چری ءِ توار بندات بوت ءُ اشاں ھوار کانگیانی کوارّ کوارّ ءِ توار گون ات۔ البت ھمیشانی توار من ءَ وشّ نہ بوت۔ اشاں گوادر ءَ مئے تام برتگ، نوں اِد ءَ ھم مئے سر ءَ ڈولّ اِتنت۔ اے پدا انچیں مُرگے کہ چو کالونائزر ءَ ھرجاھے کہ رؤت آ دمگ ءِ مُرگاں چوداں درانڈیھ کنت۔

من داں دیراں تلارے ءِ سر ءَ نشت ءُ گوں سھب ءِ ھمے ندارگ ءَ وت ءَ مُلما کت۔ دیراں پد یک یک سنگت پاد آھان بوت انت۔ ما وتی بونڈ ءُ بانڈ نزّ آؤرت انت۔ چمّ ءُ دست کت ءُ ھمد ءَ چاھے گراست ءُ ارزبند کت۔ ارزبند ءَ پد جیپ والا ھم آھان بوت انت۔ ما ھال دات انت کہ شپ ما شمئے گاڑیاں گوازینتگ، بلئے کسّ ءَ وتی مُورک نہ مُجینت، بلکیں گوں وش روھی ءَ گوما دیوان اِش کت۔ سھب ءَ پدا مارا آپ اش دات ءُ مارا گشت اش کہ چہ شگران ءَ شمئے گاڑی ارزانی ءَ رؤت، شما مپت ءَ وتی دل دور داتگ۔

ما چداں کہ لڈّ اِت نوں پہ شگران ءِ سئیل ءُ سوادی جاھاں رھادگ بوتیں۔ بُرّے راہ ءَ کہ ما سر کپتیں داں زیبائیں ندارگے گندگ بوت۔ ما ھمد ءَ پہ اکس ءِ کشّگ ءَ داشت داں زھگانی بلائیں ٹولی یے ژپّگ ءَ ھمد ءَ رست۔ اے پس چارینگ ءَ اِتنت ءُ اشاں چترالی کلاہ گون اَت کہ اے ھند ءِ ربیدگی نشانی یے۔ ھمے کلاھاں زھگ پہ سی کلدار ءَ باڑہ دیئگ ءَ اِتنت کہ مھلونک سر اِش کنت، اکس گیپت ءُ پدا واتر دنت اش۔ سنگتاں کلاہ سر ءَ کت ءُ اکس اِش گپت۔

ھمد ءَ شپانکے ءَ بُزے ءَ را کیچّ کت۔ من گشت شما ھم بزاں گلّینگ ءِ واست ءَ کیچّ گش انت؟ شپانک ءَ گشت ھئو۔ من دل ءَ گشت گنج اِنت ھندکو ءُ بلوچی ءِ نیام ءَ یک لبزے ءِ ھمگونگی وَ است۔

چداں کمو بُرزتر ءَ ما سرکپت ءُ شُگران ءِ میدان ءَ سر بوت ایں۔ اے ھند ءِ بابت ءَ من پیسر ءَ پٹّ ءُ پول کتگ ات کہ اشی ءِ نام چیا شگران اِنت؟ بلئے ھچ ڈولیں سرپدی دست نہ کپت، بس ھمنچو نبشتہ انت کہ اے کاغان ویلی ءِ زیبائیں سئیل ءُ سوادی جاھے۔ کاغان ءِ دمگ چمداں بندات بیت ءُ اے جاہ چہ بالاکوٹ ءَ 34 کلومیٹر دور اِنت۔ 

اے جاہ زمانگ ءَ ھندی کٹمانی چراگجاہ بوتگ کہ گرماگ ءَ اشاں اد ءَ وتی مال ءُ دلوت آؤرتگ ءُ چارینتگ انت ءُ زمستان ءَ واتر جھل ءَ شتگ انت۔ تنیگت ءَ اد ءِ گیشتریں مردم کوھنیں جہہ منند انت ءُ انگت مالداری کن انت۔ مالداری ءَ ھوار کشت ءُ کشاری ءُ نوں گوں سئیل ءُ سواد ءِ کار ءَ ھمگرنچ انت۔ کسے ءَ ھوٹلے است، کسے ءَ اسپ است ءُ باڑھی دنت اش، کسے جیپ ھلّائینیت ءُ بازیں مردمے دری سئیل ءُ سوادیانی رھشونی ءَ کنت ءُ آھاں زرّ گیپت۔ 

شگران ءِ جند ھم سکّیں زیبائیں جاھے۔ انچو کہ کوہ ءَ سع کپ ئے، کوہ ءِ ٹلّ ءَ مزنیں پِڑگے کہ سرسبز اِنت ءُ ھمے پِڑ ءِ چپّ ءُ چاگرد ءَ مزنیں درچک انت۔ نیام ءَ سرکاری بلڈنگے ءُ ھمیشی ءِ کش ءُ کرّاں ھوٹل ءُ ریسٹ ھاؤس انت کہ بازیں مردمے شپ ءَ ھمد ءَ کئیت ءُ داریت۔  شگران ءِ اے ندارگ ءَ ابید چہ دور ءَ کشمیر ءِ کوھانی ندارگ ھم گندگ بیت۔ موسم کہ ساپ بیت چداں ”مکڑا چوٹی“ (موکو ءِ ٹلّ)، موسیٰ ءِ مسلّہ (ھندی مردمانی ستک اِنت کہ حضرت موسیٰ ءَ ھمد ءَ اتکگ ءُ عبادت کتگ، پمشکا کوہ ءِ اے ٹلّ موسیٰ ءِ مسلّہ گشگ بیت)، ملکہِ پربت (کوھانی شھبانک) ءُ کشمیر ءِ ایندگہ کوھانی ٹلّ درا بنت۔ بلئے اگاں موسم جمبری بہ بیت اے ندارگ گندگ نہ بیت۔  مئے باریگ ءَ اوں دمانے کہ روچ درا بوت کوھانی ٹلّ ءِ برپ ودی بوت انت، پدا کہ ساچان بوت، ابید ءِ شگران ءِ میدان ءَ ھچ گندگ نہ بوت۔

ما ھمد ءَ گاڑی اوشتارینت، پدا گاڑی ءِ اوشتارینگ ءِ باڑہ اوں اد ءَ کلاک ءِ سر ءَ انت۔ ھرچی دیراں اوشت ئے، ھمنچو گیشتر زرّ دیئگی انت۔  داں دیراں ما ھمے سبزگیں میدان گشت ایں۔ برے تچک بوتیں ءُ برے ھمد ءَ نشت ءُ شوکیں اینٹی بائٹکانی ندارف چار اِت۔ اے جاہ چو کہ راہ ءِ سر ءَ نہ انت، پمشکا ھر مردمے کہ سیر ءُ ھزگار انت، اد ءَ اتک کنت۔ سیریں مردم چوناھا ھم زیبا بنت ءُ پدا سیرینانی اینٹی بائٹک ھم زیبا انت۔

ما ھمے مھکجان ءَ چار اِت کہ ابرم ءِ ندارگ ءَ گوں اشانی زیبائی دو سری گیش بوتگ ات۔ اد ءَ اوں کسے چاہ بھا کنگ ءَ ات، کسے ھیک بھا کنگ ءَ ات ءُ بازین ءَ کلاہ ءُ دگہ ساز ءُ ازباب گون ات کہ ھمد ءَ گردگ ءُ بھا کنگ ءَ اِتنت۔ اینچو سوداگر ءَ ابید ھم سرجمیں میدان ءَ تُشے لنش ءُ پتار درا نہ بوتم ھرکس وتی کچراھاں چنگ ءُ گوں وت برگ ءَ ات۔ من داں دیراں چار اِت تہ اد ءَ کسّ سگریٹ ھم کشّگ ءَ نہ اِنت۔

من نیاز ءَ زرت ءُ یکّ کرّے ءَ درچکانی بُن ءَ شتاں۔ ھمد ءَ دو مردم اوشتاتگ ات، یکّے جنکی چترالی کلاھے سر ءَ ات ءُ یکّے ءَ بچکّی۔ من گشت اے جنکّے، نیاز گشیت نہ اے ھم بچکّے۔ من ءَ اوپار نہ شت، نزّیک ءُ شت ءُ چار اِت تہ اے نہ جنکے نہ بچکّے، کدڑہ یے، بلئے زیبائی ءَ ھم کمال ات۔ تنیگت ءَ اے سپر ءَ چوشیں زیبائیں مردم من نہ دیستگ ات۔

کساس دو کلاک ءَ ما ھمد ءَ داشت ءُ نوں مئے واھگ ات کہ سری پائے ءَ بہ چار ایں۔ سری پائے اے دمگ ءِ نامداریں جاہ انت۔ اے جاھانی نام ءِ بابت ءَ ھم بازیں وتگڑیں کسّہ یے است۔ چوناھا اِد ءِ ھندی زبان زانتانی گشگ انت کہ ”سِری“ ءِ مانا کسانیں ھامون (جھیل)  انت ءُ ”پائے“ ءِ مانا برزیں کوھانی سر ءِ کھچر۔ بزاں انچیں کھچر کہ برزیں کوھانی سر ءَ بہ بنت ءُ ھود ءَ کسانیں ھامون بہ بیت، گڑا ”سِری پائے“ گشگ بیت۔ 

اشی ءَ ابید دگہ ٹولی یے ءِ گشگ انت کہ یک شپانکے ھمد ءَ مال چارینگ ءَ بوتگ ءُ گُرکے یا پُلنگے دزّ بوتگ ءُ آئی ءِ پسے برتگ  ئِے۔ آ ھمے جناور ءِ رند ءَ کپتگ۔ اے جاہ ءَ کہ سِری گش انت اد ءَ پس ءِ سرگ کپتگ ءُ اے جاہ ءَ کہ پائے گش انت، اد ءَ پس ءِ پاد کپتگ انت۔

سیمی ٹولی ءِ منّگ ھمیش انت کہ ”سِری“ ھمے دمگ ءِ ھندو جنکّے بوتگ ءُ ”پائے“ کاغان“ ءِ ورنا یے بوتگ۔ ھمے دوئینانی مھری کسّہ ءِ سبب ءَ اے جاہ ”سِری پائے“ ءَ نام کپتگ۔ البت منی نزّ ءَ اوّلی کسّہ چہ ایندگراں گیشتر ارزشت داریت کہ ھندی زبان ءَ گوں ھمگرنچ انت۔

اے جاہ لائک ءِ چارگ اِنت، بلئے انچائیں گاڑی ھود ءَ شت نہ کنت۔ ما شتیں ءُ جیپ والایے جست کت کہ مارا سری پائے ءَ تا چینچو باڑہ گرئے؟ مرد ءَ گشت، من ءَ 6500 بہ دیئت۔ ما چار اِت اے مئے وسی کارے نہ انت، پہ چارگ ءَ دگہ جاہ باز انت۔ اے زرّ وَ روچے ءِ ورگ بنت۔ 

ما ھمد ءَ ترّ اِتیں ءُ دم برت گڑا چداں درکپت ءُ دیم پہ جھلگ ءَ رھادگ بوت ایں۔ واتر کہ ما بازار ءَ اتک ایں، چداں نان زرت ءُ پدا دیم پہ کاغان ءَ رھادگ بوتیں۔

نوں گیشتر ندارگ یک ڈول اِتنت۔ بزیں جنگل، راہ ءِ کش ءَ کور، پیچ ءُ تابیں راہ ءُ جابے جاھے شوکیں چٹّوک اِتنت۔ مئے دیمتری منزل نوں کاغان ات، بلئے نیام ءَ دگہ بازیں زیبائیں جاہ اِتنت کہ مارا چارگی اِتنت۔

(روان اِنت۔۔۔۔۔)

#tourismpakistan #NaranKaghan #kaghanvalleypakistan #kaghanvalleytourism #kaghanvalleyadventures #Shugran #sripay #balochtourists