ناران ءُ کاغان ءِ دمگ۔۔۔۔۔۔ دوازدھمی بھر

 

ناران ءُ کاغان ءِ دمگ

دوازدھمی بھر

۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔

گِٹی داس ءَ کہ ما سر بوت ایں،نوں کاھانی سبزگ ھلاس بوھان بوت۔ چہ دور ءَ کوھانی ٹلّاں برپ درا اِتنت ءُ ھمے برپ آپ بوھان ءَ چہ کھرنداں ایر رِچان ءَ دیم پہ کوراں آھگ ءَ اِتنت۔ اے جاہ چو کہ سرجمیں زمستان ءَ برپ بیت ءُ پدا ھمے برپ آپ بنت، پمشکا راہ سرجمی ءَ لُڑ اِتگ ءُ کنڈ کنڈ اَت۔ نوں ما بابوسر ٹاپ ءَ نزّیک اتیں، بلئے ھود ءَ رسگ ءَ پیسر مارا انچیں گوٛھرے چیر کپت کہ گاڑی ءِ تھا ما لرزینگ ءَ لگّ اِتیں۔ چہ بابوسر ٹاپ ءَ پیسر کوھانی دیما راہ ءِ کش ءَ پرائیں سبزیں میدانے درا بوت کہ بازیں مال ءُ دلوتے ھمد ءَ چرگ ءَ ات۔ دلوتاں ابید دو پادیں دلوت ءُ اینٹی بائٹک ھم سکّ باز اَت۔ ابرم ءِ زیبائئ ءِ دو ، سئے ندارگ کہ یکجاہ بیت، گشئے دل سارت بیت ءُ چمّاں تاھیرے رسیت۔

اے جاگہ ”آئیبکس میڈوز“ گشگ بیت۔ برھال پہ چارگ ءُ دمے ءِ ساسارگ ءَ بے مٹّیں ندارگے۔

ما کہ برز ءَ سرکپان بوتیں، گڈّی ءَ ما بابوسر ٹاپ ءِ جند ءَ رستیں۔ چو کہ اے جاہ ءِ نام ما اِشکتگ ات، اد ءَ چوشیں ھچ ندارگے نیست ات کہ مردم ءَ دمانے مُلما بہ کنت۔ مردمانی مچّی ءُمیڑی ات ءُ روآ انچو باز اَت کہ پہ نندگ ءَ جاگہ نیست ات۔ ھردیما چمشود ءُ چرکی اِتنت ءُ اشاں ابید بے سر ءُ پادیں دکان ءُ کیبن، دومی نیمگ ءَ چیکّو ءُ زیپ لائن اِتنت، چیئر لفٹ ھم باز اَت ءُ مھلونک ھمیشاں سوار اَت۔ ھمے بازیں مچّی ءُ میڑی ءُ بے سری ءَ چٹ اے جاہ ءِ تام بُرتگ ات۔ آھگ ءَ پیسر یک روچے من ویڈیویے چارگ ءَ اِتاں کہ سئیل ءُ سوادی یے گشگ ءَ ات، اے بابو سر ٹاپ نہ اِنت بلکیں ”چیکّو ٹاپ“ اِنت۔ نوں من چمّ ءِ وت گندگ ءَ اِتاں کہ اد ءَ اسل ءَ ھمے ڈول اِنت۔

ما پہ واری یے جاگھے پٹّ اِت ءُ وتی گڑی اوشتارینت۔ کمو جھل تر ءَ پُشتی نیمگ ءَ ایر کپتیں تہ انگت برپ بستگ انت۔ اگاں ما تربت ءِ مردمے ءَ بہ گش ایں کہ جولائی ءِ ماہ ءَ ما کوھانی دیما بستگیں برپ دیستگ وَ مئے سر ءَ باور نہ کنت، بلئے ھئو گواچنی ھود ءَ بابوسر ٹاپ ءَ انگت ءَ برپ است ات۔ ھمے برپانی نزّیک ءَ سئیل ءُ سوادیانی مزنیں ٹولی یے ءَ بلائیں ڈِگّے گون ات ءُ گانایے پِر اِش کتگ ات، درست ناچ ءَ اِتنت۔ اے ڈول ءَ کہ مردم من ناچ ءَ دیست انت، منی دل مان بوت، بلئے نیاز ءَ من ءَ نئیشت۔ جان پُر بوت، پدا اوں من اوپار کت۔ ھمیشانی تھا پیریں مردے گوں اسپیتیں ریشّاں انچو ناچ ءَ ات کہ مئے پنجگوریانی کارے نہ اِنت۔ من دل ءَ گشت، مئے پیریں اے اُمر ءَ سجّھیں روچ لوگ ءَ کپتگ انت ءُ اللہ اللہ کن اَنت، پمشکا دماگ اش چو ھُشک انت ءُ ابید ءِ چکّ ءُ نماسگانی سر ءَ  کُپّگ ءَ دگہ ھچ کِرد اش مان نیست۔ اگاں آ اوں اے اُمر بیا انت ءُ انچو بہ ترّ اَنت ءُ چہ وتی وتگڑیں مزن گندی کمو دربیا انت، آ اوں انچو وش دل ءُ وش رو بنت۔ تھنا اے نہ ات، اشی ءَ ھوار دگہ بازیں انچیں پیرزال ھم ھمد ءَ یلہ ات کہ گشت اِش نہ کت، پدا ھم چکّ ءُ نماسگاں پہ سئیل ءُ سواد ءَ آؤرتگ اِتنت۔ مئئ بلّکاں وَ ابید چہ کُپّگ ءُ چکّ ءُ نماسگانی سجھیں روچ ءِ بئ سریں سوج دیئگ ءَ ھرام اِنت کہ دگہ کارے بہ کن انت۔ اگاں تو بگش بیا شمارا گردینگ ءَ براں، دمان ءَ گش انت زرّاں چیا ھشک ءَ زوال کن ئے، انگت ءَ بلّ اش تئی دگہ کارے ءَ کا انت۔ ھمے زرّ پدا کسّ نہ زانت کجا رؤ اَنت۔ اگاں پہ اشاں کسے سیر بوتیں، ما بنگلھانی واھند اتیں۔

ما پہ واری یے ھمد ءَ کمو گشت ایں، بلئے اے جاہ گردگی نہ ات۔ مارا گوں ٹی۔شرٹ ءَ انچیں لرزگے چیر کپتگ ات کہ چہ جند ءِ گِر ءُ دار ءَ گیش نہ اتیں۔ من انگت ءَ وتی لانکی زُرتگ ات گوں، بلئے بیاز ءُ اشرف ءِ شرّ دیم سیاہ ات۔ ھمے برپانی سر ءَ ما اکس گپت ءُ پدا اتک ءُ پکوڑہ ءِ دکّانے ءَ نشت ایں۔ اِد ءَ آسے روکّ ات، پمشکا ما وتی ساہ ھمد ءَ آؤرت۔ پکوڑہ ورگ ءِ وڑ ءَ نہ ات کہ ھیک ءِ دانگے سد ءُ پنجاہ کلدار اَت۔ پدا اوں  ناکام ءَ ما وارت کہ چو مرد مارا آس ءِ سر ءَ نندگ ءُ دست ءِ تاپگ ءَ نئیلت۔ ما مرد ءَ را جست کت کہ شما چیا چیزاں چو گران کن اِت؟ مرد ءَ گشت، من ھم بے وسے آں۔ ما ھر سال شش لکّ باڑہ دیاں پہ ھمے کسانیں ٹیھا ءَ ءُ مئے کار ءِ موسم تھنا سئے ماہ انت۔ اگست ءَ اد ءَ کہ سرد بیت، پدا کس نئیت ءُ سرجمیں سال ءَ ما انچو ھشک ءَ نشتگ ایں۔نوں ھمے ماھانی تھا مارا باڑہ اوں دیئگی انت ءُ وتی چکّ لاپ دیئگی انت۔ چوناھا مرد اے ھساب ءَ ملامت ھم نہ ات کہ سی کلدار ءِ ھیک ءَ سد ءُ پنجاہ ءَ بھا کنگ ءَ ات۔

ما چہ گوٛھر ءَ ھمد ءَ نشتگ ءُ وت ءَ را تاپگ ءَ اتی  ءُ نصیب ءَ وتی گونڈیں زھگ زرت ءُ شت کوہ ءِ سر ءَ پہ اکس ءِ گرگ ءَ ۔ ما منّت کت کہ اے گونڈو ءَ سردی یے پروشیت، ترا وَ ھچ نہ بیت بلئے پہ اکسے ءَ اشی ءَ بزّگ مہ کن۔ بلئے نصیب ءَ کئے سرپد کنت۔ اگاں کسے بہ گُشیت، آس ءِ تھا تئی اکس شوک در کااَنت، ژپّگ ءَ آس ءَ دور کنت۔ ما وتی دل ءَ شرّیءَ کُپّ اِت ءُ نصیب ءِ سر ءَ گُنج ءَ گُنج اتیں کہ اے کودک ءَ پہ اکس ءَ چو بزّگ کتگ  ئِے۔ گونڈو بزّگ انچو لرزینگ ءَ ات کہ دنتانان ءَ کٹکّ کٹکّے پِر اَت  ئِے، پدا پوشاکے اوں چا مئے ڈول ءَ تھنا ٹراؤزر ءُ ٹی۔شرٹے اِتنت۔

کساس داں کلاکے ءَ گیش ما ھمے آس ءِ سر داشت ءُ نشت ایں ءُ نصیب پہ واری یے لرزینان ءَ جھل ءَ ایر کپت۔ ما پدا ھمد ءَ چیزے چت ءُ وارت ءُ نوں ما یکبرے سوڑگ کت کہ ”چِلّاس“ ءَ رو ایں۔ بابوسر ٹاپ کہ ھمد ءَ ما نشتگ اتیں، اے کے۔پی۔کے ءُ گلگت ءِ سیمسر اِنت۔ چداں جھل ءَ کہ ایر کپ ئے گلگت ءِ دمگ بندات بیت ءُ کوہ ءِ اے دیما کاغان ءِ ھند انت کہ کے۔پی۔کے ءِ توک ءَ اِنت۔ 

اے جاہ ءِ نام اوں اجبیں نامے، اشی ءِ پژدری کسّہ پدا چد ءُ گنتر۔ گش انت کہ مغلانی دور ءَ اِد ءَ بابو نامیں مردے بوتگ کہ کلّاں پیش آئی ءَ اتکگ ءُ ھمد ءَ ھنکین کتگ۔ پدا ھمے بابو ءِ نام ءِ سبب ءَ اے جاہ بابوسر یا بابوسرائے ٹاپ (ٹلّ) ءَ نام کپتگ۔ من وَ ھیران اِتاں کہ اد ءَ مئے ڈولیں مردم جولائی ءَ بے آس ءَ نشت نہ کنت، اے مرد آ دور ءَ اِد ءَ چوں اتکگ ءُ نشتگ۔ بلئے اے راستیں کسّہ یے، چیا کہ اے نزّیک ءُ گوٛر ءِ زمین دروا یک کُٹمے ئیگ انت ءُ اشاں انگت ءَ سرکار ءَ را نہ داتگ انت۔ اسل ءَ اے جاہ ءِ سردی ءِ سبب اشی ءِ برزی اِنت۔ اے چہ زِر ءَ کساس 13691 فٹ برز اِنت۔ پدا چداں انچو کہ گلگت ءِ نیمگ ءَ ایر کپ ئے، موسم گرم بیت۔ ناران ءِ نیمگ ءَ انگت کمے سارتی است۔

ما کہ وارت ءُ نوش اِت، نوں کمو چمّ روژنا بوت انت۔ چہ کڈّک رنگیں دکان ءَ کہ ما در کپتیں، انچیں زیبائیں دروشمے ءَ منی چمّ کپت انت کہ یکبرے گشئے من ھمود ءَ سیاہ ءُ سِنگ بوتاں۔  اردلیں اینٹی بائٹکے وتی کھول ءَ گوں ھمد ءَ گردگ ءَ ات ءُ گندگ ءَ سرجم ءَ رولہ ءِ سر ءِ تل اَت۔ ھما ڈولیں رواج، گردن، دروشم، بچکندگ ءُ ملگور (سریگے سر ءَ نہ ات ءُ ملگورے یلہ اِتنت) برزی ءُ بالاد ءَ ھم ھمائی ءِ جند اَت۔ بس آ شیرسبزے ات ءُ اے چو بابوسر ٹاپ ءِ برپاں اسپیت ات۔ اے اوّلی رند اَت کہ آئی ءِ ڈولیں زیبائیں دروشمے ءَ چمّ کپت انت۔ آ منی زیکّ اَنت، بلئے ھما یاتانی بستگیں تند ءَ تا روزگار ءِ مروچی من وت ءَ گیشّینت نہ کت۔ اے مھرے یا تنّگی یے، زانگ نہ بیت، بلئے ھئو آئی ءِ ھمرنگے ءِ گندگ  ءَ گوں درستیں ساٹ اِتگیں ٹپّ پدا آزگ بوت انت۔ مردم گش انت کہ دوستیں مردمے کہ سِدیت، ھرکس ءَ کہ گندئے گشئے ھمائی ءِ چھرگ ءَ جنت، بلئے من نہ منّاں۔ البت اے اسل ءَ ھمائی ءِ داریں سر اَت۔

چد ءُ پد من گوں رپتگیں روچانی یاتاں انچو چیر ءُ سر بوتاں کہ پدا نہ سردی ءِ سما بوت ءُ نہ اے دمگ ءِ ندارگانی۔ ما گاڑی کہ چہ پارکنگ ءَ کشّ اِت، مرد ءَ گشت سئے سد کلدار بہ دیئت۔ نصیب ءَ ھمد ءَ جُگاڑے جت ءُ گشت  ئِے، ما واجہ کارانی مردم ایں، مرد ءَ گشت گڑا ھرچی دیئت بہ دیئت۔ ما پدا نصیب ءِ سر ءَ شرّی ءَ کند اِت کہ تو یک گوٛرے وت ءَ پی۔ٹی۔آئی ءِ جیالایے کن ئے ءُ ھمے مردماں زاہ دئے،پدا اد ءَ اشانی نام ءَ بھا کن ئے۔ نصیب ءَ گشت اے ملک ءِ جند کہ انچو پہ جُگاڑی ءُ ریپینگ جوڑ بوتگ، نوں من کجا شرتر باں، ما اوں پہ وت ءَ راہ ءُ درے شوھاز ایں گوں۔

چہ بابوسر ٹاپ ءَ کہ ما ایر کپتیں، اوشتان ءُ داران ءَ دانکہ پدا ھما چٹّوک ءِ کرّ ءَ داشت ءُ دمے ساسار اِت۔ نوں تھاری مانشانان ات ءُ ھور ھم شنزگ ءَ ات۔ دیم ءِ برزیں کوھانی دیما جمبر گوات گون اتنت ءُ چیکّ دیان ات اش۔ ما اے دمان ءَ چہ جمبراں برز تر اتیں۔ سارتی ءَ ایر دات گڑا ما اِد ءَ جلّگی نہ بوت ایں، تچک ءَ اتک ءُ ناران ءِ بازار ءَ ریسٹ ھاؤس ءِ کوٹی ءَ وتی ساہ آؤرت۔

شپ ءَ ما اشرف ءَپرمات کہ تو کَنور کن، من ءُ نیاز پدا ناران ءِ بازار ءَ وئیل بوتیں۔ شپ ءَ اے بازار انچو زیبا انت کہ لائک ءِ چارگ اِنت۔ مردمانی مچّی ءُ میڑی انت ءُ سوگاتی دکاناں گیشتریں سئیل ءُ سوادی کا انت ءُ پہ وت ءَ ساز ءُ سامان زور اَنت۔ البت اد ءَ کسّ کسّی کار ءَ کار نہ داریت ءُ نہ دگہ ترس ءُ بیمّے است۔ داں شپ ءِ نسپے ءَ بازار ءَ بہ چکرّ ھرام انت کس نئیت ءُ ترا جست نہ کنت کہ تو کئے ءُ اِد ءَ چے کن ئے۔ نہ دزّانی ترس انت ءُ نہ سرکار ءِ، بلکیں انچو سما بیت کہ مردم در ملکے ءَ ترّگ ءَ انت۔ اِد ءِ ھمے ایمنی ءُ زیبائی من ءَ سکّ دوست بوت۔

ما ھمے دمکاں وئیل اتیں کہ پدا ھما بانک ءَ منی چمّ کپت انت کہ نیم اُمریں جنینے ءِ ھمبراہ ات ءُ بازار ءَ ترّگ ءَ ات۔ نیاز ءَ من گشت اے من ءَ نادراھی یے دنت ءُ رؤت۔ ما نوکی ھمیش انت وت ءَ را گیگ ءُ گوٛم کتگ، اے پدا اے ڈولیں ندارگاں گوں، اے ڈولیں دلکشیں موسمے ءَ دومی رند اِنت دیما کپگ ءَ انت، مئے ھیر ءَ ھدا وت بہ کنت۔ من داں دیراں ھمیشی ءِ رند گپت ءُ گڈّی ءَ واتر وتی  بُنجل ءَ شت ایں۔

شپ ءَ پدا ھما پوتّاری ءُ اشرف ءِ ٹھک ءُ کندگاں وھد تیلینت۔ 

سھب ءَ کہ ما پاد اتکیں، نوں مارا ”جھیل سیف الملوک“ ءَ رؤگی ات۔ اے ھم ناران ءِ زیبائیں سئیل ءُ سوادی جاھاں چہ یکّے۔ اد ءَ ابید چہ جیپ گاڑی ءَ دگہ گاڑی نہ رؤت کہ راہ سکّ ھراب اِنت۔ ما وتی گاڑی ھمد ءَ اوشجاہ ءَ یلہ دات ءُ چہ بازار ءَ جیپے باڑہ کت۔ جیپ ءَ مارا 4500 گپت۔ ما کہ چہ بازار ءَ دیم پہ ھامون ءَ در کپتیں تہ اے چٹ جتائیں ندارگے ات۔ چوناھا اے دمگ انچو زیبا انت کہ اِد ءِ ھر ندارگ وتی مٹّ وت اِنت۔ 

جیپ کچّائیں کشک ءَ چہ دیم برزادی روان بوت ءُ جھل ءَ لوگ سبزیں کوھانی گواش ءَ انچو درا بوت انت گش ئے پہ دست ایر کتگ ءُ رِد ءُ بند داتگ اِتنت۔ پدا اد ءَ لوگانی سر ءَ مردم وڑ وڑیں رنگ جن انت۔ چو کہ شکرکّ،گلابی ءُ گیشتر سُھریں رنگ انت، پمشکا سبزگ ءِ نیام ءَ شرّی ءَ گندگ بنت ءُ ابرم ءِ ندارگانی زیبائی ءَ گیش کن انت۔ راہ سکّ ھراب ات ءُ جیپ ھرجاہ  شتران ات۔ جاھے جاھے انچیں بلائیں گاڑوکانی سر ءَ سرکپان ات کہ مئے لاپ ءِ درائیں روت سُر اِتنت۔ کساس چلّ منٹ ءَ ھمے وڑ ءَ چول وران ءَ دانکہ ما جھیل سیف الملوک ءَ سر ءَ بوتیں۔ بلئے ما نہ زانت کہ لاپ ءِ تھا روت ککا انت، دل کجا انت ءُ پُپّ کجا انت، اینچو جول ءَ درستیں اوزار سُر اِتگ اِتنت۔

اے ھامون کہ جھیل سیف الملوک ءِ نام ءَ زانگ بیت، اشی ءِ پژدر ءَ اوں ھندی کسّہ یے نام کپتگ۔ ھرکس ءَ جست کن، ھمے کسّہ ءَ کاریت۔

کسّہ اے ڈول انت کہ اے دمگ ءَ نامداریں پری یے بوتگ کہ نامے ”بدر الجمال“ بوتگ۔ پری مدام اتکگ ءُ ھمے ھامون ءَ جانے شُشتگ۔ مصر ءِ شھزادگ ”سیف الملوک“ ءَ یک شپے ھمے پری ءَ را واب ءَ دیستگ ءُ ھمیشی ءِ شوھاز ءَ ھمد ءَ اتکگ ءُ سر بوتگ۔ شھزادگ کہ اد ءَ رستگ تہ پری جان ءِ شودگ انت ءُ وتی بانزل ءُ پچّے کشّ اِتگ ءُ آپ ءِ لمب ءَ ایر کتگ انت۔ شھزادگ ءَ پری ءِ بانزل ءُ پچّ چیر داتگ انت۔ پری ءَ کہ جان ششتگ ءُ چہ آپ ءَ در اَتکگ تہ بانزل ءُ پچّ گار اَنت۔ شھزادگ ءَ وت ءَ را درا کتگ ءُ پری ءَ کہ وتی بانزل لوٹ اِتگ انت گڑا شھزادگ ءَ گشتگ کہ تئی بانزلاں ھما وھد ءَ دیاں کہ گوں من سور کن ئے۔ پری ءَ را ھم شھزادگ دوست بوتگ ءُ ھر دو پہ سور ءَ رازی بوتگ انت۔

ھمے دمان ءَ ”اسپیتیں دیھ“ (گش انت کہ اے دیھ ھمے کوہ انت کہ دیمی نیمگ ءَ درا اِنت ءُ اشی ءِ ٹلّ سرجمیں سال ءَ برپ اِنت ) ءَ کہ دیستگ اے ھردو رازی انت پہ سور ءَ، گڑا دیھ ءَ را سکّ زھر اَتکگ۔ چیا کہ آ ھم پری ءِ سر ءَ آشِک بوتگ، بلئے پری ءَ اسپیتیں دیھ ءَ را جچ کِمار نہ کتگ۔ گڑا چہ زھر ءَ دیھ ءَ ھمے برپیں کوھان ءَ مُشت پہ مُشت کتگ ءُ ھمے مُشتانی سبب ءَکوھانی برپ گزل گزل ءَ سستگءُ بُن ءَ کپتگ انت۔ شھزادگ سیف الملوک ءُ پری بدر الجمال ھر دو ھمے برپانی چیر ءَ چیر ترّ اِتگ ءُ مُرتگ انت۔ گش انت کہ اے گلیشیئر کہ اد ءَ سِد اَنت ءُ کپ انت اے ھما اسپیتیں دیھ ءِ کُرتن انت۔ پدا ھمے شھزادگ ءُ پری ءِ سبب ءَ اے ھامون ءَ را ”جھیل سیف الملوک“ ءِ نام پِرکنگ بوتگ۔

ما ھمے ھامون ءَ کہ سر بوتیں، جیپ ءِ ڈیور ءَ مارا گشت کہ کلاکے ءَ پد واتر بیا اِت۔ ما کہ ایر کپتیں تہ اد ءَ اوں مردماں جاگہ نیست۔ اد ءَ بازارے است ات ءُ بازار ءَ ابید اسپ والاھانی مزنیں ٹولی یے گردگ ءَ ات ءُ باڑہ ءِ سر ءَ اسپ دیئگ ءَ اِتنت۔ اد ءَ بلئے بینگ ءُ پکوڑہ ءَ ابید لھتیں مردم مومنائی بھا کنگ ءَ ات۔ نیاز ءِ سکّ دل ءَ ات کہ مومنائی زوراں، بلئے من گشت اے باریں چونیں شیرگ انت، اینچو زگریں مومنائی کجا در کئیت۔

جھل ءَ کہ ما ایر کپتیں، گشئے زانا گوادر ءِ پدی زِر اَت۔ ھمینچو کِٹی ءُ یدّار اوشتاتگ ات کہ گشئے زانا تیابے ات۔ اے ھم مردماں باڑہ گرگ ءُ ھامون ءِ تھا ترّینگ ءَ اِتنت۔ بازیں مردمے ھمیشانی سر ءَ سوار ات ءُ توک ءَ ترّکی ورگ ءَ ات۔ البت ما لات اتیں، پمشکا نہ اسپ ءَ سوار بوتیں ءُ نہ یدّاراں۔ 

ھامون ءِ ندارگ البت سکّ زیبا ات۔ چپّ ءُ چاگرد ءَ برزیں ءُ سبزیں کوہ اِتنت ءُ نیام ءَ مزنیں ھامون ات۔ گیشیں آپ چو ڈگارانی تولدار ءَ در آھگ ءَ ات ءُ دیم پہ کور ءَ رؤگ ءَ ات۔ مارا دیر نہ گوٛستگ ات کہ جمبراں مانشانت۔ جمبر گشئے آپ ءِ سر ءَ اتک ءُ ترپّل بوت انت، پمشکا ھر دیما مُج بوت ءُ ابید ءِ نزّیک ءَ کش ءُ کرّ ءِ ھچ  ندارگ گندگ نہ بوت۔ اے ھامون پدا سکّ بُرز انت ءُ کساس چہ زِر ءَ 10578 فٹ برز اِنت، پمشکا جمبر اِد ءَ کوھانی سر ءَ ایر بنت۔

ھامون ءِ زیبائی ءَ ھوار اِد ءَ اتکگیں مردم ھم زیبا اِتنت۔ ما ھردکان ءَ چار اِت ءُ دل وشّ کت۔ کساس کلاکے ءَ پد ما واتر اتک ءُ وتی جیپ شوھاز اِت۔ پدا سوار بوت ءُ دیم پہ ناران ءِ بازار ءَ رھادگ بوتیں۔ راہ ءَ جاھے مئے جیپ ھراب بوت، ما گوں ڈیور ءَ ھڑ اِتیں، بلئے مرد ءَ شاباش انت کہ مارا اوپار کت  ئِے۔

جھل ءَ کہ ما رست ایں، گوں رسگ ءَ وتی گاڑی زرت ءُ دمانے ناران ءِ بازار ندارگ کت ءُ پدا واتر بوت ایں۔

(روان انت۔۔۔۔۔)