چہ ربیتاں سر سسِتگیں کسّہ یے (اکیس ایک سو بائیس)

 

چہ ربیتاں سر سسِتگیں کسّہ یے

(اکیس ایک سو بائیس)

۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔

ما چو کہ تچکیں ءُ سادگیں کسّہ ءِ وانگ ءَ ھیل ایں،پمشکا اگاں کسے چہ ربیتاں سر کشّیت ءُ جتائیں کِشکے پہ وت ءَ گچین کنت، آئی ءَ داں مزنیں مدّتے ءَ ما نہ منّ ایں۔ ھمے ھاتر ءَ بلوچی ءِ گیشتریں نبشتہ کارانی بابت ءَ گشگ بیت کہ آ نبشتہ ءِ وھد ءَ وتی وانوک ءَ دیما دار اَنت ءُ نبشتہ کن انت۔ اے ڈول وانوک بگندئے دلجم بہ بیت، بلئے چوشیں ساچشتے ودی نہ بیت کہ داں دیراں زندگ بہ مانیت۔ چو کہ عطاشاد ءُ مبارک قاضی ءِ شائری ءِ بابت ءَ مئے نگدکارے ءِ منّگ ھمیش انت کہ قاضی ءَ شائری ءِ وھد ءَ مدام وانوک دیما بوتگ، پمشکا آئی ءَ وتی شیئر ارزان کتگ ءُ نویس اِتگ انت۔ عطاشاد ءَ چو کہ وانوک ءِ بابت ءَ نہ جیڑ اِتگ، بلکیں آئی ءَ ازمی کتہ کاری ءِ جھد کتگ۔ آئی ءِ شائری ءِ وانگ ءُ مانا ءِ زِر ءَ ایرکپگ ءَ نوں وانوک ءَ وتی بار جند ءِ کوپگان انت۔ بلّے وتی دور ءَ آئی ءِ وانوک کم بوتگ انت، بلئے آ استیں ربیتانی منّوگریں شائرے نہ انت۔ ھمے ڈول ءَ دنیا ءِ ایندگہ لبزانکاں ھم چوشیں درور باز اِنت۔

ھمے زوتاں کہ چاگردی رسانکدر ءَ خالد جاوید ءِ گدار ”اکیس ایک سو بائیس“ ءِ سر ءَ بازیں تران ءُ باوستے بوھگ ءَ ات۔ اد ءَ دو ٹولی اِتنت، یکّے آئی ءِ ردانک ءِ پلّہ مُرزی ءَ ات ءُ دومی خالد جاوید ءِ بگیر ءَ ات۔ من چو کہ خالد ءَ گوں آئی ءِ گدار ”موت کی کتاب“ ءَ چہ آشنا بوتگاں، پمشکا من انگت آئی ءِ ردانک ءِ منّوگرے آں، بلئے نوکیں گدار ھمے جھکا جیکّاں پد من وانگ بندات کت۔ اِد ءَ ھم من ءَ ھما خالد گندگ اتک کہ پیسر ءَ من دیستگ ات۔ نوک نوکیں کتہ کاریاں گوں ھبّناکیں نبشتہ کارے کہ ھجبر اے نہ جیڑیت اے کسّہ ءِ آسر چے بیت، کئے ءَ دوست بیت یا کئی سر ءَ چہ گوٛزیت۔ بس آئی ءَ وتی کتہ کاری کنگی انت ءُ اردو کسّھی لبزانک ءِ گوٛرم ءَ سنگے دور دیئگی انت۔

اے گدار (اکیس ایک سو بائیس) 2026 ءَ چہ بک کارنر جھلم ءِ نیمگ ءَ چاپ بوتگ۔ گدار ءِ وانگ کہ من بندات کت، چو پیسریگیں گداراں یکبرے وَ سر پِر نہ بوت کہ کسّہ چہ بندات ءَ بنا بوتگ، نیام ءَ یا آسر ءَ۔ یکّے وَ ھمے نام ءِ جیڑہ داں چنچو وھد ءَ گیشوار نہ بوت کہ اے ڈولیں نمبر والا نامے نبشتہ کار ءَ چیا زرتگ۔ کسّہ ھرچی کہ دیما جنزان بیت نوں پدّر بوھان بیت کہ نبشتہ کار چے کنگ ءَ اِنت۔ برے سما بیت کہ اے کسّہ وابے، برے الوسی نیشنے سما بیت ءُ برے گمانے، آسر ءَ نوں پدّر بیت کہ اے سرجمیں چیز ھوار کپتگ انت ءُ اے درستیں کتہ کاری یکّی  کسّہ ءَ نبشتہ کار ءَ پہ زانت ھوار گیتکگ انت ءُ بازیں تکنیکانی ھواریں دروشمے ءَ گوں کسّہ یے سرجم کتگ۔ 

گدار دانکہ گڈّی در ءَ رؤت ءُ سر بیت، نوں زانگ بیت کہ کارست ءِ نام کئے انت ءُ آئی ءِ پجّار چے انت؟ ایندگہ سرجمیں کسّہ ءَ نہ وھد ءُ زمانگ زانگ بنت ءُ نہ کارست زانگ بیت کہ کئے انت، بس ”آ“ ءِ کارست ءَ گوں کسّہ جنزان انت۔ کارست نادرائیں مردے کہ گرمی ءِ نادراہ انت ءُ آئی ءَ انچو گرم کنت کہ سرجمیں جانے ٹنگ ٹنگ انت۔ دسمبر ءِ سارتی ءَ اوں آئی ءِ نزّ ءَ آئی ءَ گوات سوچگ ءَ اِنت۔ آئی ءَ انچو سما بیت گشئے آ بندر ءَ دوزہ ءِ مردمے ءُ اے دنیا ءَ دور دیئگ بوتگ۔ چمداں دنیا ءُ دوزہ ءِ مانگیشّ اِتگیں نوکیں وئیلانی درے پچ بیت ءُ پدا گڈّی ءَ سما بیت کہ اے ھم ھیالی کسّہ یے یا مرگ ءَ پد ءِ زند ءِ کتہ کاری یے۔ اسل ءَ خالد ءِ بودناکی انت کہ آئی ءِ گوٛر ءَ مرگ تھنا وئیلے نہ انت ءُ مرگ ءِ کسّہ گوں اے گپّ ءَ ھلاس نہ بیت کہ پلانی مُرت، بلکیں چمداں کسّہ بندات بیت۔ مرگ ءَ پد چے بیت یا چون بیت، کسّہ ءِ  بنگپّ ھمیش انت۔ آ مرگ ءِ کتہ کاری ءِ جھد ءَ انت ءُ ھیالی ندارگے ساچیت کہ مرگ ءَ پد ءِ دنیا اے ڈول بوت کنت، یا بگندئے ھما مردم کہ زندگ انت آئی ءِ دل ءَ من زندگاں ءُ بوت کنت، بیرگ ءَ مُرتگ۔

خالد ءِ رِدانک ءِ بابت ءَ اردو ءِ نامی ئیں نگدکار شمس الرّحمٰن فاروقی ءِ گشگ اِنت کہ ، ”خالد جاوید ءِ ردانک تچک ءَ تچک دیمی جنزان نہ کنت، بلکیں چو تگس ءَ پشت ءَ دیما ءُ اے کش ءُ آ کش ءَ ھر دیما روان کنت۔“ ( فاروقی، 2026)

بزاں خالد یک تچکیں لکیرے ءِ سر پ نہ رؤت۔ کسّہ ءَ چہ بندات ءَ بنا نہ کنت، وئیلاں دپ ماں دپ دیان ءَ آسر ءَ نہ رؤت۔ آئی ءِ کسّھاں وھد ءُ زمانگ ھور ءُ تور بنت ءُ وانوک نہ زانت کجام دور ءَ گوں کجام وئیل بندوک انت ءُ کجام وئیل کدی بوتگ۔ راستی ءَ بوتگ، یا بس ھیالے، وابے یا گمانے۔ پمشکا چوشیں کسّھانی وانگ ءُ سرپد بوھگ ءَ پہ الّمی انت کہ وانوک ردانک ءِ ھما تکنیکاں بہ زانت ، نوں آ کسّہ ءَ ونت ءُ سرپد بوت کنت۔ انچائیں وانوکے ءَ پہ مشکل انت کہ کسّہ ءِ مجگ ءَ چہ سر بہ بیت۔

خالد جاوید ءِ جند ھم کتاب ءِ پیشگال ءَ نبشتہ کنت کہ، ”ھر مزنیں لبزانت ءِ کتاب چو ھما کوٹی ءَ اِنت کہ آئی ءِ کُبل زنگاں گپتگ ءُ دنز ءَ بار اِنت۔ ھر ڈول بہ بیت،من ءَ جاھے نہ جاھے ءَ ھمے کُبل ءِ کلیت اڈ کنائینگی اِنت۔ اے ارزانیں کارے نہ اِنت۔“ (جاوید، 2026)

منی نزّ ءَ خالد ءِ جند ھم ھمے نبشتہ کارانی رم ءَ ھوار اِنت کہ آئی ءِ کسّہ پہ ارزانی پرّیچگ نہ بنت۔ آ درائیں ھُنر ءُ تکنیکاں وت سرپد اِنت ءُ پدا اے آئی ءِ بودناکی انت کہ ھمے تکینکانی کارمرزی ءَ نہ ترسیت۔

اے گدار ءَ اینچو وھد نہ انت کہ چاپ بوتگ، بلئے پدا ھم بازیں نامی ئیں نگدکاراں اشی ءِ سر ءَ نبشتگ ءُ چریشاں ھر یکّے ءِ لیکہ جتا اِنت۔ مزنیں ساچشت ءِ پجّار ھم ھمیش انت کہ ھر کس آئی ءَ وتی رنگ ءَ پرّیتک ءُ مانا دات بہ کنت۔ 

اردو نگدکار رضوان الحق ءِ گشگ ءِ رد ءَ، اے گدار بُندر ءَ وھد،  مرگ ءُ دوزہ ءِ کتہ کاریانی کسّہ اِنت کہ گوں زمانگ ءِ گاماں نہ رؤت بلکیں گوٛست، مرچیگ ءُ باندات اد ءَ یکجاہ یکّیں وھد ءَ گندگ بنت۔ آئی ءِ گشگ ءِ رِد ءَ اے Block time/Eternalsim ءِ لیکہ اِنت۔ (الحق، 2026)بزاں انچیں دورے ءَ کسّہ گوزیت کہ ھود ءَ ھچ وھد ءُ پاس وتی جاہ ءَ نہ انت۔ ھمے وئیل کہ دیما آھگ ءَ انت وانوک نہ زانت کہ گوٛست ءَ بوتگ، انوں بوھگ ءَ انت یا باندات ءِ گمانے کہ کارست ءِ ذھن ءَ آھگ ءَ انت۔ ھمے اے گدار ءِ زیبائی انت۔ 

اے گدار ءَ نبشتہ کار ءَ دگہ جتائیں تب ءِ کتہ کاری یے کتگ۔ بنجاھی کارست ”آ“ ءَ طغرل نامیں چاروگے کِرمانی دُمب ءَ دیم دنت کہ اشانک رند ءَ بگر ءُ برو اے ترا دوزہ ءَ سر کن انت۔ راہ ءَ آئی ءَ را جنکے دوچار کپیت۔ اے ھما جنک انت کہ یازدہ سال ءِ اُمر ءَ مُرتگ ءُ آئی ءِ کسانی ءِ سنگت بوتگ ءُ ھردکاں یکجاہ لئیب کتگ۔ جنک اے سپر ءَ آئی ءِ ھمبراہ بیت ءُ اے جنان ءُ پروشان ءَ برے وئیلے دیمپان بنت ءُ دیم پہ دوزہ ءَ رھادگ بنت۔ اے سپر ءَ دو کارست انت، بلئے جنک مُرتگ ءُ آ زندگ انت۔ جنک مرگ ءَ پد آئی ءِ ھمبراہ اِنت ءُ گوں آئی ءَ دوزہ ءَ رؤگ ءَ اِنت، بلئے آ انگت زندگ انت ءُ زند ءُ زیاتی دوزہ ءَ رؤگ ءَ انت۔ اے درائیں ندارگ کارست ءِ وسلیگ ءَ نبشتہ کار ءَ پیش داشتگ انت۔ ھمے بُندر ”میٹا فزیکل تکنیک“ اِنت۔ چہ اے جھان ءَ برز تر دگہ اندیمیں جھانے ءِ کسّہ کہ ھود ءَ کسّ ءَ نہ دیستگ کہ چے بیت ءُ چون بیت۔ بلئے نبشتہ کار ءَ ھمے کتہ کاری کتگ ءُ مرگ ءَ پد ءِ دنیا ءِ ندارگے بیان کتگ۔ میٹافزیکل فکشن ءَ ابید اِد ءَ دوزہ پہ چھرے ھم زورگ بیت۔ چو کہ کارستے گشیت دنیا نوں وت چو دوزہ ءَ اِنت۔ بزاں دنیا ءِ ھزاب، بزّگی، کُشت ءُ کوش، مردمانی وت سری ءُ مان میاتکی نوں انچو گیش کپتگ انت کہ دنیا چہ دوزہ ءَ  ھچ ھساب ءَ شرتر لیکگ نہ بیت۔

ھمے جنک کہ دوزہ ءِ سپر ءَ آئی ءِ ھمبراہ اِنت، بگندئے اے نہ انت ءُ اے جنک ءَ بوت کنت ھچ وجود نیست ءُ اے سرجم ءَ آئی ءِ وتی ذھن ءِ ساچشت انت۔ رند ءَ ھمے جنک ءِ پجّار گوں نادراھجاہ ءِ نرس ءِ پجّار ءَ ھور ءُ تور بیت ءُ وانوک ءَ مانگیشّینیت۔

چریشاں ابید اے گدار ءِ سر ءَ مستریں نگد کنوک ”اشعر نجمی“ اِنت۔ آ وت ھم مزنیں نبشتہ کارے ءُ مزنیں نامے ءِ واھند اِنت۔ آئی ءِ گشگ ءِ رِد ءَ ، خالد جاوید ءِ ساچشتی بود ھلاس بوتگ ءُ نوں آ وتی جند ءِ کسّھاں پدا آرگ ءَ انت۔ دومی آئی ءِ منّگ ھمیش انت کہ خالد ءِ گیشتریں کسّہ دری زبانانی تامر ءُ گدارانی گیگان انت۔ ”وجودی ڈکّال“ نوں خالد ءِ پجّار جوڑ بوتگ ءُ آئی ءِ گوٛر ءَ مرگ ءِ ندارگ مدام یک ڈول انت، یکّیں ھساب ءَ گوشت، سڑ اِتگیں بوہ ءُ باس ءُ ایندگہ گند ءُ گسڑ مدام ھوار انت۔ (نجمی، 2026)

اے گپّ ءَ کہ نجمی جنگ ءَ انت چوناھا خالد ءِ جند وت ھمے گپّ ءِ منّوگر اِنت۔ چو کہ آئی ءَ وتی کتاب ءِ پیشگال ءَ نبشتگ، ”موت کی پانچویں کتاب“ چریشی ءَ ھمے پدّر بیت کہ وت منّگ ءَ انت کہ من وتی گوٛستگیں گدارانی کسّہ ءُ وئیلاں اِد ءَ جاگہ دیاں بلئے آھاں دوار ساچاں، بزاں نوکیں دروشمے دیاں۔ دومی اشعر نجمی ھمے گپّ ءَ کنت کہ آئی ءِ کسّہ دگرانی گیگان انت، اے ڈول ھم نہ انت۔ اسل ءَ کسے کہ نبشتہ کنت،نبشتہ ءِ وھد ءَ آئی ءِ زند ءِ کتہ کاری تُری جند ءِ بہ بنت، دگرانی، یا ونتگیں کتابانی دروشم یا چار اِتگیں تامر ءُ اکسانی دروشم ءَ، وڑے نہ وڑے ءَ آئی ءِ ”سب کانشیئس“ ءَ است انت نبشتہ ءَ ھوار کپ اَنت۔ من ءَ وَ انچو سما بیت کہ نجمی ءَ گوں نبشتہ کار ءَ ذاتی کست ءُ کینگے است، دگہ اے ڈولیں گدارے ءَ گوں کسانیں نیمونے ءَ چو رد کنگ مزنیں نگد کاراں زیب نہ دنت۔

نجمی ءَ ابید دگہ نامی ئیں نبشتہ کارے اقبال خورشید انت کہ آئی ءَ ھم اے گدار ءِ سر ءَ سرجمیں رنگے ءَ نبشتہ کتگ۔ خورشید ءَ اشی ءَ را نام داتگ، ”سُتکگیں گدار“ ءُ آ گشیت اشی ءِ وانگ ءِ وھد ءَ مردم انچو سما کت گشئے اسل ءَ آئی ءِ جند سُچگ ءَ انت ءُ جان کِچگ دیئگ ءَ انت۔ خالد ءَ اے گدار ءَ مرگ ءِ ندارگ پیش داشتگ ءُ اے کسّہ جوان تریں چیز نبشتہ کار ءِ نوکیں کتہ کاری انت۔ (خورشید، 2026)

خورشید ءِ گشگ ءِ مول ءُ مراد ھمیش انت کہ نبشتہ کار وانوک ءَ انچو سما کنائین ایت کہ گشئے آ ھم ھمے جنجالاں چہ گوٛزگ ءَ انت۔ مرگ ءَ پیسر مرتگ، یا انچو ریش ءُ کوھڑگ انت کہ سرجمیں جانے ٹنگ ٹنگ انت ءُ اسل ءَ وانوک برے برے انچو سما کنت کہ اگاں اے مرد ءِ جاہ ءَ من  وتیناں گڑا چون بوتگ اتاں۔ 

اشی ءَ ابید منی نزّ ءَ خالد جاوید ءِ جند ءِ یا اے گدار ءِ پجّار ھمے تکنیک انت کہ اشانی تھا آئی ءَ کتہ کاری کتگ۔ چو کہ ”نن لائنیر بیانیہ“ ءِ تکنیک انت، اشی ءَ باز کم نبشتہ کار پہ جوانی کار گپت کنت۔ اے تکنیک ءَ گوٛست ءِ یات گوں مرچیگ ءِ وئیلاں ھور بنت ءُ باندات ءِ نہ بوتگیں کسّہ مرچیگ ءِ کسّھاں گوں انچو ھوار کپ انت کہ ھچ زمانگ گیشّینگ نہ بیت۔ ھچ وئیل زانگ نہ بیت کہ اسل ءَ بوھگ ءَ انت، یاتے یا انچیں گمانے کہ نوکی بوھگی انت بلئے کارست آئی ءَ انوں سما کنگ ءَ انت۔ اد ءَ ھچ چیز وھد ءِ پابند نہ بیت ءُ گوں زمانگ ءِ گاماں نہ رؤت۔ ھمے ڈول ءَ گدار ءِ بنجاھی کارست پروفیسر کسّہ ءِ گڈسر ءَ زانگ بیت کہ آئی ءِ نام کئے انت ءُ آ چونیں نادرائی یے ءَ گوٛر جتگ۔ نیام ءَ ھر وئیلے کہ آھان کنت، وانوک نہ زانت کہ راستی کجام انت ءُ کجام وابے۔ اے کسّہ ءِ جوان تریں پھنات ھم ھمے مانگیشّگ انت۔

دگہ پدّریں پھناتے، ”سٹریم آف کانشیئسنس“ انت۔ اد ءَ کسّہ ءِ کارستانی دری جیڑھاں گیش آھانی اندری مارشت ءُ جیڑہ ءُ جنجال گیشتر ارزشت دیئگ بنت۔ اد ءَ کارست وتی ساچ اِتگیں دنیا ءِ سروک انت، آ وتی مارشتانی دنیا ءَ زندگ انت۔ وت واب گندیت، وت گمان کنت ءُ وت ءَ را وت ملامت کنت یا شادمان بیت۔ پہ درور کارست کہ وتی گمان ءَ گوں وتی جن ءِ گوھار ءَ وپت ءُ واب کنت، ھمے گناہ ءِ مارشت آئی ءَ ھچ جاہ ترھگ ءَ نئیلیت۔ یا ھما یازدہ سالیگی  جنک (کہ آئی ءِ ھچ وجود نیست) دوزہ ءِ سپر ءَ آئی ءِ ھمبراہ بیت گڑا آ ھیال کنت کہ کسانی ءَ من اشی ءِ جنینی اندام چار اِتگ ءُ دل ءَ گشیت بگندئے ھمے ڈوہ ءِ سزا اِنت کہ من دنیا ءَ دوزہ ءَ آں۔ ھمے ملامتی ءِ مارشت آئی ءَ پہ آرام ءُ دل نندگ ءَ نئیلیت۔ اے انچیں وئیل انت کہ کارست ءَ ابید آئی ءِ کش ءُ کرّ ءِ مردم اشاں سرپد نہ انت، بلئے ھمے اندری جیڑہ آئی ءِ واب ءُ آرام ءَ بر اَنت۔

دگہ یک تکنیکے ”دو پجّاری“ یا Blurring of reality and illusion ئیگ انت۔ نبشتہ کار ءَ پہ زانت وتی کارستان ءَ یکّیں دروشم ءَ گوں دیما نہ برتگ۔ پہ درور پروفیسر حفیظ الدّین عاصی ءِ کارست، ھما پٹّکیں ءُ کوٹّیں مرد اِنت کہ گرمی ءِ نادراھی ءَ گپتگ ءُ جانے ریش ءُ کوھڑگ انت۔ بلئے اے کارست پروفیسر ءِ وتی گمان انت، اسل ءَ اے ڈولیں ھچ کارست نیست۔ یا ھما نرس کہ نادراھجاہ ءَ آئی ءِ چارگ ءُ دلگوش ءَ انت، آئی ءِ دگہ دروشمے یازدہ سالیگیں آئی ءِ دوستدار انت کہ مرتگ، بلئے چوشیں دوستدار ھم آئی ءَ نہ بوتگ ءُ اے ھم آئی ءِ جند ءِ ساچ اِتگیں کارستے۔ بزاں کسّہ ءَ ھچ کارست زانگ نہ بیت کہ اے اسل ءَ است انت یا نیست انت۔ اگاں است انت گڑا وتی اسلیں دروشم ءَ انت یا دگرے ءِ گمان ءِ ساچ اتگیں کارستے۔ اے تکنیک ھم باز جوانیں رنگے ءَ نبشتہ کار ءَ کار گپتگ۔

اسل ءَ اے کسّہ ءَ ھچ چیز روایتی دروشم ءَ نہ انت ءُ سادگیں بیانیہ تکنیک ءَ نہ انت۔ اے کسّہ ءَ راستی ءُ واب انچو مانگیشّ انت کہ وانوک اجکّہ بیت کہ آ راستیں وئیلے ءِ کسّہ انت یا بس گمانے۔ اد ءَ زمانگ ھم ھور ءُ تور اَنت ءُ گوٛست ءِ یات کہ آھانی ھچ وجود نیست، مرگ، جون ءُ مرگ ءَ پد ءِ میٹافزیکل امکانات ھوار کپ انت ءُ کسّہ ءَ سرجم کن انت۔

 پہ اے ڈولیں تکنیکانی کار گرگ ءَ الّمی انت کہ نبشتہ کار وت ھمے چیزاں بلد بہ بیت۔ خالد چو کہ اشاں جوانیں  وڑے ءَ زانت ءُ سرپد  اِنت پمشکا آ ھر ڈول کہ کسّہ ءَ پیچ ءُ تاب مان کنت، چہ وت ءَ نہ سدیت ءُ دانکہ آسر ءَ رؤت ءُ سر بیت۔ اے تکنیکاں ابید آئی ءَ بازیں سائنسی جیڑہ ءُ جنجال ھوار گیتکگ انت ءُ یونانی میتھالوجی ءِ بازیں وئیلے اے کسّہ ءَ ھوار اَنت۔ دگہ جوانیں چیزے آئی ءِ چیدگانی کارمرزی انت۔ آئی ءِ گوٛر ءَ آس، دوزہ،مرگ ءُ گرمی اے درست چیدگ انت ءُ ھمیشانی وسیلگ ءَ  وتی کارستان ءَ وتی جند ءِ ساچ اِتگیں دنیا ءَ انچیں گِردانکے ءَ چکرّینیت کہ کارست ھردیمے کہ سرجن اَنت،پدا ھمود پ کا انت کہ چموداں کسّہ بندات بوتگ۔ چیدگ وتی مانا ءَ نہ مٹّین انت، بلکیں پہ کارستاں راستی ءُ واب ءِ دروشم بدل بوھان بنت ءُ ھر نوکیں وئیل دگہ نوکیں درے پچ کنت۔

کتاب ءِ نزوریانی سر ءَ وَ اشعر نجمی ءَ ھمنچو نبشتگ کہ نوں ھچ پشت نہ کپتگ۔ بلئے آئی ءِ یک گپّے ھمیش انت کہ کسّہ مانگیشّ اِتگ، منی نزّ ءَ مان نہ گیشّ اِتگ بلکیں نبشتہ کار ءَ پہ زانت مانگیشّینتگ۔ دومی آئی ءَ ھمے چیز دوست نہ بیت کہ پرچا کتاب ءِ بندات ءَ اینچو  گُشتن ھوار گیجگ بوتگ، اے گپّ ءَ نجمی راست گشیت۔ بائد اِنت گدار ءَ اینچو وت سریں گشتن ھوار گیجگ مہ بیت ءُ تاک گیش کنگ مہ بنت۔ اے بس انچائیں ربیتے ءُ اشی ءَ گوں گدار ءِ کسّہ ءَ ھچ سیادی نیست۔

البت کسّہ تکنیکی ھساب ءَ جوانیں کتہ کاری یے، بلئے من ءَ چریشاں ابید خالد جاوید ءِ زبان ءِ سکّ دوست بیت۔ ھاس آئی ءِ یکّ چیزے ءَ گوں دومی ءَ شبین دیئگ ءُ گالرد ساچی۔ اگاں دیمتر ءَ موہ رست ھمے دوئیں پھناتانی سر ءَ نبشتہ کناں۔ گڈّسر ءَ اھ ھبر ءَ من پہ دلجمی گشت کناں کہ اگاں کسے سنگینیں لنزانک ءِ وانگ ءَ ھیلدار اِنت، اے کسّہ آئی ءَ الّم دوست بیت۔ کسے کہ پہ وھد ءِ تیلینگ ءَ وانیت گڑا بقول ءِ خالد جاوید ءَ چاگردی رسانکدر ءَ ”ھما ڈولیں“ سائیٹ باز اِنت۔

۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔

شوھاز